Grzyb jeżowaty: szczegółowy opis grzyba jadalnego

Jeżówka to grzyb jadalny występujący w lasach mieszanych lub iglastych, głównie pod sosnami. Istnieje kilka odmian jeża, z których żadna nie jest szczególnie smaczna. Mimo to, są one często wykorzystywane w kuchni do sałatek, sosów i tym podobnych potraw.

Inne nazwy grzyba

Grzyb jeżowy występuje w różnych odmianach, a nazwa „grzyb jeżowy” pochodzi od kolców znajdujących się pod kapeluszem każdego grzyba. Grzyb ten znany jest również pod innymi nazwami:

• broda satyra;
• głowa małpy;
• Soplówka.

Opis i charakterystyka grzyba

Istnieje kilka gatunków grzyba jeżowatego, wszystkie o podobnej strukturze i smaku, ale każdy ma swoje charakterystyczne cechy. Najpopularniejszym grzybem jadalnym, często spotykanym w lasach sosnowych, jest grzyb jeżowaty pstry. Ta odmiana grzyba jeżowatego jest uważana za grzyb jesienny, ponieważ dojrzewa późnym latem i kończy owocowanie późną jesienią.

• Kapelusz. Warunkowo jadalny grzyb, którego kapelusz osiąga średnicę 14 centymetrów i jest brązowy lub szary. Na szczycie kapelusza pojawiają się okrągłe, ciemne łuski. Im młodszy grzyb, tym łuski są bardziej miękkie i mniej widoczne, ale z wiekiem stają się chropowate i zwiększają swoją wielkość. W przypadku bardzo starego grzyba łuski odpadają, pozostawiając grzyba całkowicie gładkim. Początkowo grzyb jest wypukły, a następnie, w miarę dojrzewania, staje się wklęsły, a w niektórych przypadkach przybiera kształt lejka.
• Noga. Łodyga osiąga 6 centymetrów wysokości i może być gładka lub włóknista. Jej kolor jest taki sam jak kapelusza, ale występują również odcienie fioletu lub liliowe. Łodyga jest gruba i mocna, cieńsza u podstawy i grubsza w miarę zbliżania się do kapelusza.
• Miąższ. Ma kolor biały lub szary; jeśli grzyb jest młody, ma przyjemny aromat i pikantny smak, natomiast stary grzyb będzie miał zgniły zapach.

Kiedy i gdzie rośnie grzyb jeżowiec?

Grzyb jeżowy rośnie głównie w suchych lasach, najczęściej w lasach iglastych. Istnieje kilka odmian, które można znaleźć pojedynczo lub w towarzystwie innych gatunków grzybów, a także mogą tworzyć pierścienie.

Rosną praktycznie we wszystkich lasach Rosji i dotyczy to wszystkich gatunków grzybów: pstrego, żółtego, czubatego i koralowego. Owocniki występują głównie od czerwca do listopada. Grzyb jeżowy można spotkać od połowy sierpnia do końca października na kontynencie euroazjatyckim w klimacie umiarkowanym. Rośnie w lasach mieszanych lub iglastych, obok sosen.

Odmiany

Na świecie istnieje wiele odmian grzybów jeżowatych. Wszystkie należą do tego samego rodzaju, ale różnią się wyglądem i ubarwieniem. Zanim wybierzesz się na grzybobranie, ważne jest, aby poznać różnice, aby móc rozpoznać grzyba, który masz przed sobą.

Grzyb czubaty lwa

Jadalny grzyb jeżowiec może osiągnąć 25 centymetrów długości i ważyć do 2 kilogramów. Występuje w odcieniach żółtego, kremowego lub białego. Jego kształt jest okrągły, owalny, a nawet nieregularny, zupełnie niepodobny do niczego. Grzyb ten nie ma kapelusza ani trzonu, a jego miąższ jest biały i mięsisty, żółknący i wysychający w miarę dojrzewania.

Kiedy i gdzie rośnie? Grzyb ten występuje na Krymie, w Chinach i na Dalekim Wschodzie od połowy sierpnia do końca października. Rośnie na słabych lub chorych drzewach, w tym dębach i bukach, gdzie kora jest uszkodzona.

Czy grzyb jeżowiec jest jadalny? Grzyb ten jest niezwykle rzadki, rzadko dodaje się go do potraw, a jego smak przypomina mięso krewetek.

Co sprawia, że ​​grzyb jest wartościowy? Nadaje się nie tylko do spożycia, ale także do produkcji użytecznych preparatów leczniczych i suplementów diety. Grzyb ten jest stosowany w leczeniu wrzodów, zapalenia błony śluzowej żołądka i problemów żołądkowo-jelitowych. Jednak te właściwości nie zostały zbadane ani udowodnione naukowo.

Badania kliniczne wykazały, że grzyb ten ma pozytywny wpływ na nowotwory, zarówno łagodne, jak i złośliwe. W połączeniu z terapią konwencjonalną pomaga również w leczeniu raka prostaty, torbieli, mięśniaków i nowotworów wszystkich narządów.

Żółty grzyb jeżowy

kapelusz Kapelusz tego grzyba ma 38 cm długości i jest czerwonopomarańczowy. Mocno naciśnięty ciemnieje, podobnie jak kapelusz starszego grzyba. Jest mięsisty, o nieregularnym kształcie, gęsty i wypukły, otwierając się w miarę dojrzewania. Brzegi kapelusza są zakrzywione, a wnętrze ma małe kolce, które łatwo się odłamują, stąd nazwa grzyba.

Noga Osiąga wysokość 8 centymetrów, ma kształt cylindryczny, szerszy u dołu niż u góry. Powierzchnia jest sucha, ale gładka. Kolor kapelusza jest taki sam jak żółty; im starszy grzyb, tym ciemniejszy trzon.

Miąższ Kruche, białe lub żółte, z wiekiem stają się ciemne i jędrne w dotyku. Mają bogaty, owocowy aromat, podczas gdy starsze grzyby jeżowce mają gorzki smak.

Kiedy i gdzie mogę to znaleźć? W klimacie umiarkowanym na kontynencie euroazjatyckim i w obu Amerykach oraz w całym regionie, od połowy czerwca do 13-20 października. Grzyb ten rośnie w lasach iglastych i liściastych, wśród brzóz i w pobliżu niewielkich krzewów. Może również tworzyć kręgi.

Co sprawia, że ​​grzyb jest wartościowy? Grzyb żółty zawiera aminokwasy, kwasy organiczne i mykosterol. Wyizolowany związek repandiol wykazał silne działanie przeciwko komórkom nowotworowym każdego narządu, a zwłaszcza żołądka. Repandiol hamuje proliferację komórek nowotworowych poprzez wiązanie się z mostkami DNA w komórkach nowotworowych.

Jeż koralowy

Grzyb ten rośnie jak koralowaty, rozgałęziony krzew. Jest koloru białego, choć rzadziej spotykane są odcienie żółtego lub cielistego. Osiąga średnicę 30 cm. Koralowaty grzyb jeżowy ma dwucentymetrowe, cienkie i kruche kolce.

Miąższ Smaczny, aromatyczny, elastyczny i włóknisty, dojrzewając przybiera żółtą barwę.

Gdzie i kiedy dojrzewa? Ten gatunek grzyba występuje we wszystkich lasach Rosji, z wyjątkiem jej północnej części. Rośnie we wszystkich lasach, gniazdując na martwej korze drzew, w dziuplach żywych drzew oraz na gałęziach. W południowej Rosji grzyb koralowy preferuje dęby, lipy i wiązy, natomiast w lasach strefy umiarkowanej preferuje osikę i brzozę. Grzyby można zbierać i przygotowywać od czerwca do października.

Z grzyba tego można przyrządzać zupy, faszerować nim różne potrawy, smażyć lub suszyć.

Kulinarne zastosowanie grzyba

Jeżówka to rzadki grzyb. Wielu ekspertów zaleca spożywanie odmiany żółtej ze względu na jej przyjemny smak. Jeżówka pstra, uważana za warunkowo jadalną, nadaje się do spożycia tylko w młodym wieku. Co ciekawe, odmiana żółta nie kurczy się po ugotowaniu ze względu na swoją dużą gęstość.

Miąższ zarówno pieczarek pstrych, jak i żółtych jest gęsty i cierpki, ale dzieje się tak tylko wtedy, gdy pieczarki są młode. Przed gotowaniem należy usunąć wszystkie kolce z wewnętrznej strony kapelusza. Jeśli tego nie zrobimy, kolce odpadną podczas gotowania, a zupa zamieni się w papkę.

Korzyści i wartość odżywcza grzybów

Dzięki swojemu składowi grzyb charakteryzuje się wysoką zawartością błonnika, węglowodanów i białka. Zawiera również wszystkie niezbędne makro- i mikroelementy. Wartość energetyczna 100 gramów grzyba wynosi 22 kcal.

Witaminy zawarte w grzybach jeżowatych:

• witamina PP;
• witamina C;
• ryboflawina;
• witamina B4;
• kwas pantotenowy;
• betaina;
• witamina D;
• witamina D2;
• witamina K

Jeśli chodzi o mikro- i makroelementy, to w grzywie lwa znajdują się następujące składniki:

• magnez;
• fosfor;
• wapń;
• potas;
• sód;
• selen.

Produkt zawiera również:

• kwas aminopropanowy;
• kwas diaminoheksanowy;
• leucyna;
• kwas glutaminowy;
• kwas aminobursztynowy.

Dzięki swojemu unikalnemu składowi grzyb ten jest szeroko stosowany w medycynie ludowej. Jego aktywne składniki pomagają w leczeniu wielu dolegliwości:

• Kampesterol. Substancja ta ma strukturę podobną do cholesterolu. Po dostaniu się do organizmu łączy się ze złym cholesterolem, ułatwiając jego naturalną eliminację.
• Kwas glutaminowy. Dzięki temu smak grzyba staje się pikantny, regeneruje tkankę mięśniową i służy jako źródło energii.
• Kwas asparaginowy. Normalizuje funkcjonowanie układu hormonalnego, jest także hormonem wzrostu.
• Potas utrzymuje równowagę wodną organizmu, reguluje pracę serca i normalizuje ciśnienie krwi.
• Kwas nikotynowy. Bierze czynny udział w syntezie białek i metabolizmie energetycznym.

Przeciwwskazania

Lista przeciwwskazań nie różni się od tej, którą lekarze podają dla wszystkich grzybów. Osoby z następującymi schorzeniami powinny wykluczyć soplówkę z diety:

• drogi żółciowe;
• nieżyt żołądka;
• zwiększona kwasowość;
• choroby nerek;
• osoby cierpiące na alergie;
• dzieci poniżej 5 lat;
• ciąża.

Rozwój

Wiele grzybów leśnych, w tym pieczarka czubata, jest trudnych w sztucznej uprawie, dlatego ludzie rzadko pytają, jak samodzielnie wyhodować pieczarkę czubatą.

Najprostszym sposobem na uprawę grzybów jest zakup gotowej grzybni, dostępnej w sklepach stacjonarnych, internetowych i na oficjalnych stronach internetowych. Jeśli planujesz uprawiać grzyby na zewnątrz, sadzenie powinno odbyć się między kwietniem a październikiem. Ten gatunek grzybów dobrze rośnie również w pomieszczeniach, dlatego najlepiej uprawiać je w piwnicy lub szopie, gdzie będą mogły rosnąć przez cały rok.

Jak uprawiać grzyba jeżowego:

1. Najpierw trzeba ściąć drzewo liściaste, które nie może być spróchniałe.
2. Gałęzie można ścinać, ale nie wolno dotykać kory; drewno musi być wilgotne.
3. Drewno pozostawia się w ciepłym, wentylowanym pomieszczeniu na 7 dni.
4. Następnie należy wywiercić otwór o średnicy 1 centymetra i głębokości 40 milimetrów. Należy wykonać kilka takich otworów w układzie mijankowym.
5. To właśnie w tych otworach umieszcza się grzybnię.
6. Owiń kłody folią z otworami, aby drewno mogło oddychać.
7. Pnie drzew przenoszone są do ciepłego pomieszczenia, z dala od bezpośredniego światła słonecznego, i podlewane trzy razy dziennie, aby zachować wilgoć.
8. Gdy tylko pojawią się pierwsze ślady grzyba, drewno umieszcza się w zimnej wodzie na 24 godziny.
9. Następnie kłody przenosi się do jasnego pomieszczenia i ustawia pionowo.

Pod koniec jesieni kłody przykrywa się liśćmi lub zabiera do piwnicy.

Pierwsze zbiory będą miały miejsce już za sześć miesięcy, po czym grzybnię wystarczy podlewać jedynie okazjonalnie przez dwa tygodnie. Następnie grzyby należy zbierać w miarę dojrzewania, najlepiej w młodym wieku.

Istnieją tylko cztery gatunki grzyba jeżowatego, każdy na swój sposób wyjątkowy. Niektóre odmiany oferują znaczące korzyści zdrowotne, ale nie zaleca się ich spożywania w nadmiarze, ponieważ są ciężkostrawne. Przed wyruszeniem do lasu na grzyby, dokładnie obejrzyj każdy grzyb, aby uniknąć zerwania trującego przez brak doświadczenia i zatrucia.

Często zadawane pytania