Najlepsze rasy kóz puchowych ze zdjęciami i opisami

Kozy puchowe różnią się od swoich krewnych charakterystyczną długą, jedwabistą wełną i ultramiękkim puchem. Rasy te są hodowane ze względu na wełnę, a mięso i mleko są drugorzędne. Poznajmy różne rasy kóz puchowych i porównajmy ich produktywność.

Charakterystyka i cechy kóz puchowych

Główną różnicą między kozą puszystą a innymi jej krewnymi jest gęsty, obfity puch. To właśnie puch, a nie szorstkie włosy, są najcenniejsze.

Jaka jest różnica między kozami pustymi a zwykłymi?

1. Wełna ma niską zawartość tłuszczu. Podczas czesania włókna puchu nie plączą się, a jakość produktu można sprawdzić bezpośrednio na zwierzęciu.
2. Nie ma specjalnych wymagań pielęgnacyjnych. Jedynym zastrzeżeniem jest coroczne przycinanie i szczotkowanie. Szczotkowanie rozpoczyna się w okresie linienia.
3. Okres linienia przypada na koniec zimy, a następnie szczotkowanie i przycinanie powtarza się po 14 dniach. Opóźnienie zabiegu jest konieczne, ponieważ może prowadzić do utraty pożytecznego i ważnego produktu (puch bardzo szybko się zatyka).
4. Wartość puchu zależy również od jakości produktu i jego koloru. Puch jest najwyższej jakości już podczas pierwszego czesania. Biały puch jest droższy, podczas gdy inne kolory są mniej popularne.

Najlepsze rasy kóz puchowych

Przyjrzyjmy się najlepszym rasom tego typu kóz. Wszystkie charakteryzują się grubą, długą wełną, ale jej jakość i ilość różnią się w zależności od rasy.

Rasa angorska

Przedstawiciele Rasa kóz angorskich Choć są niewielkie, nie przeszkadza im to w pozostaniu najlepszymi zwierzętami puchowymi.

Opis.Kozy są białe, ale można spotkać również szare i srebrzyste. Samce kóz angorskich osiągają wagę 50-55 kg, a samice nie przekraczają 40 kg. Ich ciała są niskie, głowy małe, klatka piersiowa mała, a nogi silne, pomimo niskiego wzrostu. Ich ciała pokryte są gęstym, kręconym włosem, który tworzy skręcone warkocze. Pojedyncze pasmo może osiągnąć długość do 0,3 m.

Wydajność.Kozy należy strzyc dwa razy w roku. Każda koza produkuje około 4-5 kg ​​wełny. Produkcja mleka w okresie laktacji sięga 60-100 litrów, przy zawartości tłuszczu 4,5%.

Cechy treści. Rasa angorska jest łatwa w utrzymaniu, a zwierzęta te nigdy nie są kapryśne ani niezadowolone. Mogą paść się na każdym terenie, ale preferują tereny pagórkowate. Smak ich mleka znacznie się pogarsza, gdy samce i samice są trzymane razem.

Zwierzęta nie powinny być stale trzymane w pomieszczeniach; muszą mieć dostęp do świeżego powietrza, w przeciwnym razie mogą zachorować. Brak świeżego powietrza prowadzi również do pogorszenia stanu ich sierści. Jeśli nie ma pastwiska, latem należy je wypuścić na wybieg. Teren należy ogrodzić siatką lub płotem o wysokości co najmniej 2 metrów.

Zalety rasy angora:

• bardzo dobrze trawią pokarmy o różnym składzie;
• bez problemu przystosowują się do różnych warunków klimatycznych;
• mieć silną odporność;
• wysoka wydajność wełny;
• Mięso jest pyszne.

Wady rasy:

• słaby instynkt macierzyński;
• trudność utrzymania w pomieszczeniu o dużej wilgotności;
• jakość i struktura wełny zależy od warunków atmosferycznych;
• W okresie linienia ilość sierści ulega zmniejszeniu;
• niski wskaźnik urodzeń.

Koza kaszmirska

Zwierzęta te żyją w terenach górskich na wysokości 2-3 tysięcy metrów nad poziomem morza.

Opis.Rasa ta jest nieco mniejsza od kóz angorskich. Jej uszy są duże i opadające, a rogi lekko zakrzywione. Pysk pokryty jest krótką sierścią, a całe ciało długim puchem. Jej futro występuje w różnych kolorach: szarym, białym, jasnobrązowym i szarobrązowym.

Wydajność.Włosy okrywowe mają około 12 cm długości, a puch około 8 cm. Są puszyste i elastyczne, dzięki czemu produkty wykonane z puchu są ciepłe i lekkie. Strzyżenie jest konieczne co roku; czasami w okresie linienia puch znajduje się w krzakach lub na ziemi. Jeden osobnik produkuje około 200 gramów wełny i około 150 gramów puchu.

Cechy treści.Nie ma specjalnych wymagań dotyczących hodowli tych kóz. Ze względu na ich zdolność do przetrwania w terenach górskich, rasa ta jest hodowana w Tybecie, Mongolii, Iranie i Azji Środkowej.

Zalety rasy angora:

• średnia obniżona produktywność;
• bardzo odporna i niewymagająca w pielęgnacji.

Wady rasy:

• Możliwość rozmnażania jedynie w terenach górskich;
• Bez regularnego szczotkowania kozy często tracą puch i swój atrakcyjny wygląd.

Don hoduje

Należy do ras starożytnych, jej ojczyzną jest Rosja, region rzeki Don.

Opis.Koza pridonska powstała w wyniku skrzyżowania lokalnych kóz z rasą angorską. Jej futro występuje w różnych odcieniach, ale najczęściej spotykane są białe, szare i czarne. Koza ma mocną budowę i mocne nogi. Koźlę waży około 3 kg przy urodzeniu, dorosły samiec może osiągnąć wagę 75 kg, a samica 45 kg. Rasa ta jest uważana za płodną.

Białe kozy ważą nieco mniej od szarych, ale ilość puchu się nie zmienia.

Wydajność.Podstawowym produktem tej rasy jest wełna, składająca się w około 70% z puchu i w 30% z szorstkiego włosa. Wełna jest jednolita pod względem grubości i wielkości, z puchem o grubości około 0,1 m i włosem okrywowym o grubości 0,08 m. Z jednej kozy można uzyskać 1,5 kg puchu. Mięso jest doskonałej jakości, a z jednej kozy można uzyskać do 9 kg puchu.

Cechy treści.Poszczególne osobniki mogą żyć indywidualnie lub w stadzie. Nie ma konkretnych wymagań co do warunków bytowych; zwierzęta mogą współistnieć z innymi rasami kóz, drobiem i innymi zwierzętami.

Główną zasadą jest unikanie przepełnienia, w przeciwnym razie wełna straci na jakości. Kozy wymagają wypasu latem i zimą; latem wypas powinien trwać nie krócej niż 12 godzin dziennie.

Wymagają zwiększonej ilości białka i siarki. Podlewanie jest konieczne dwa razy dziennie. Zimą wodę należy lekko podgrzać.

Zalety rasy Don:

• wysoka wydajność wełny;
• doskonałej jakości mięso zwierzęce;
• mleko jest smaczne i niskotłuszczowe;
• nie wymagają specjalnych warunków konserwacji;
• nie jest wybredny co do jedzenia.

Hodowcy bydła byli w stanie wskazać tylko jedną wadę tej rasy: pogorszenie się jakości wełny na skutek nagłych zmian klimatu i pogody.

Orenburg

Kozy wyróżniają się imponującymi rozmiarami i mocną budową.

Opis. Samce mogą ważyć do 90 kg, a samice ponad 55 kg. Kozy orenburskie są często czarne, bez żadnych łat. Ich wełna jest pleciona, gruba i miękka w dotyku. Kozy te są bardzo płodne.

Kozy orenburskie słyną z odporności na zróżnicowane warunki pogodowe. Zmiany klimatyczne, zwłaszcza wiatr, susza i mróz, korzystnie wpływają na jakość ich wełny.

Wydajność. Głównym celem hodowli kóz orenburskich jest pozyskanie puchu. Z jednego zwierzęcia można uzyskać około 0,5% puchu. Wełna jest miękka i delikatna, a jednocześnie mocna i elastyczna. W gotowych produktach puszy się, nadając im bardziej wyrafinowany wygląd.

W okresie laktacji (powyżej sześciu miesięcy) można uzyskać 160-180 litrów mleka o średniej zawartości tłuszczu. Po odsadzeniu, młoda krowa może być dojona przez kolejne trzy miesiące. Przy dobrym żywieniu, będzie produkować około 50 litrów mleka.

Cechy treści.Te kozy są bardzo czyste i wrażliwe. Mają jedno miejsce do załatwiania potrzeb fizjologicznych i drugie, czyste i suche, do odpoczynku. Kozy żyją na pastwiskach; jeśli zimy nie są szczególnie mroźne, zwierzęta wolą przebywać na zewnątrz tak długo, jak to możliwe.

Hodowla tych ras jest dozwolona wyłącznie na Uralu Południowym, w Orenburgu i na terenach przyległych.

Zalety rasy orenburg:

• powyżej przeciętnej wczesnej dojrzałości;
• wydajność mleczna jest wysoka;
• jakość puchu jest znakomita;
• jednolity kolor;
• wysoka wydajność wełny.

Wady rasy:

• obcięcie włókna puchowego, właściwość ta pogarsza stan gotowych produktów;
• trudności w przystosowaniu się do nowego klimatu.

Kozy górskie Ałtaju

Nazwa koz pochodzi od miejsca pochodzenia rasy – Ałtaju. Jednym z „rodziców” był osobnik rasy dońskiej.

Opis.Kozy są odporne i mogą przetrwać na pastwisku przez cały rok. Szybko przybierają na wadze i produkują wysokiej jakości mięso. Samce mogą ważyć do 65 kg, a samice do 40 kg. Są bardzo mięsożerne, często przekraczając 70% masy ciała. Płodność zależy od pastwisk i warunków życia.

Wydajność.Wełna kozy ałtajskiej ma 8 cm długości i składa się w 75% z puchu. Z jednej kozy można uzyskać 0,5-0,7 kg produktu. Puch jest wysokiej jakości i bardzo miękki. Jest używany do produkcji szalików i innych wyrobów.

Cechy treści.Kozy można trzymać w dowolnym miejscu w kraju, ponieważ łatwo adaptują się do różnych klimatów. Wymagają schronienia, ale wystarczy im prosta obora.

Nie ma potrzeby ocieplania obory, ale pamiętaj o wyłożeniu podłogi słomą. Obora nie powinna być wilgotna, ponieważ wilgoć może negatywnie wpłynąć na sierść zwierząt.

Zalety rasy:

• wysokiej jakości wełna i puch;
• duża ilość puszystego runa;
• niewymagający pod względem utrzymania i pielęgnacji;
• nieskomplikowane nawyki żywieniowe;
• umiejętność radzenia sobie w suchym klimacie terenów górskich;
• dobra wytrzymałość;
• silny układ odpornościowy;
• wysoka wydajność mięsna.

Jedynym mankamentem, na jaki można zwrócić uwagę, jest niewielki defekt rogów, który nadaje kózom ałtajskim szczególny charakter.

Kozy dagestańskie w kierunku dolnym

Rasa dagestańska to osobnik niewielki, o mocnej budowie.

Opis.Waga samicy waha się od 28 do 34 kg, a samca od 48 do 57 kg. Głowa jest mała, uszy zwisają, a rogi są proste. Kończyny są silne i muskularne, pokryte sierścią sięgającą w 80% do kolan. Sierść kozy jest często biała. Płodność jest niska, około 20-40%.

Obecnie rasa ta jest zagrożona wyginięciem. Większość kóz była utrzymywana w państwowym gospodarstwie rolnym w obwodzie bujnackim w Dagestanie, ale po jego upadku ich liczebność znacznie spadła. Kozy rasowe zostały rozproszone po różnych gospodarstwach w całej republice.

Wydajność.Kozy dagestańskie nie dają szczególnie dużych plonów; od jednej osoby można uzyskać około 0,3–0,5 kg puchu, który jest ceniony za swoją białą barwę, idealną do wyrobu szalików i chust.

Cechy treści.Kiedy zwierzęta są trzymane na pastwisku, ich kopyta ścierają się i nabierają prawidłowego kształtu. Trzymane w boksach miękną i zaczynają gnić. Dlatego ważne jest, aby je regularnie kontrolować i czyścić.

Kolejnym problemem w hodowli kóz są muchy składające jaja na skórze bydła. Jaja te rozmnażają się, produkując larwy i robaki, które niszczą kopyta kóz. Zwierzęta źle jedzą, a ich wydajność spada.

Zalety rasy:

• szybkie przystosowanie się do warunków detencji;
• ilość puchu nieznacznie wzrosła w porównaniu do lat ubiegłych;
• Mięso jest smaczne i soczyste.

Wady rasy:

• jakość puchu nie jest wysoka;
• niska dzietność i wskaźnik urodzeń;
• produkcja mleka jest niska.

Czarna koza puchowa

Rasa ta powstała w wyniku skrzyżowania lokalnych kóz uzbeckich z rasą angorską.

Opis.Samica waży 45 kg, samiec 60 kg. Pomimo jednolitego umaszczenia, futro nie jest jednolite, zawiera ślady innych kolorów. Włosy okrywowe są sztywne i krótkie.

Wydajność.Wydajność runa na osobnika waha się od 300 do 400 gramów. Średnia długość runa wynosi 9 cm.

Cechy treści.Najważniejsze jest zwrócenie uwagi na okres pierzenia. Okres ten trwa około tygodnia i w tym czasie hodowca musi zebrać jak najwięcej puchu; opóźnienia prowadzą do strat sięgających nawet 35%.

Zalety rasy angora:

• kozy są dużych rozmiarów, więc oprócz puchu można uzyskać z nich odpowiednią ilość mięsa;
• wysokiej jakości puch.

Wady rasy:

• W czasie linienia traci się dużo puchu;
• występują wyłącznie na terytorium Uzbekistanu.

Wołgograd, kozy

Ojczyzną rasy jest rejon czerniszkowski, „rodzicami” są kozy angorskie i pridońskie.

Opis.Wełna jest wysokiej jakości, czysta i miękka w dotyku. Samica waży około 35-40 kg, a samiec 60 kg. Wełna jest biała i dobrze się sprzedaje.

Wydajność.Wełna składa się w 90% z puchu. Samica produkuje około 1 kg puchu, a samiec 1,2-1,5 kg. Puch ma 11 cm długości, a mleczność jest powyżej średniej. W okresie karmienia samica kozy może wyprodukować około 100 litrów mleka, a płodność jest wysoka – 130 koźląt na 100 kóz.

Cechy treści. Nie wymagają żadnych specjalnych warunków. Mogą żyć na każdym obszarze, z wyjątkiem terenów górskich.

Zalety rasy angora:

• wysokiej jakości puch i wełna;
• dobra wydajność mleczna;
• wysoka płodność.

Hodowcy nie byli w stanie wskazać żadnych wad tej rasy, w pełni spełnia ona wymagania stawiane kozom leżącym.

Kirgiskie kozy

Pod względem wielkości kozy tej rasy zaliczane są do ras średnio-dużych.

Opis. Samica kozy waży około 35-40 kg, a samiec 58-68 kg. Kozy osiągają maksymalną wagę w wieku 5 lat. Mięso tej rasy charakteryzuje się doskonałym smakiem, a ich skóry nadają się do produkcji futer i kożuchów.

Wydajność. Głównym produktem kóz kirgiskich jest puch, źródło dochodu dla wielu hodowców zwierząt gospodarskich. Produkcja puchu zależy bezpośrednio od wielu czynników, takich jak płeć, wiek i wielkość zwierzęcia. Jedna koza daje około 0,4-0,5 kg puchu.

Cechy treści. Kozy są trzymane na pastwiskach. Ich głównym źródłem pożywienia są piołun, solanka i krzewy. Jeśli zima okaże się znacznie chłodniejsza niż zwykle, wskazane jest zbudowanie dla zwierząt specjalnych, osłoniętych budynków. Ponadto, pastwiska zimą nie dostarczają zwierzętom odpowiedniej ilości pożywienia.

Zalety rasy:

• uzyskano dużą ilość puchu;
• wysoka produkcja mleka i płodność;
• zdolność przystosowania się do każdego klimatu.

Istnieje jednak jedna wada: jakość puchu jest najgorsza w porównaniu do puchu innych kóz.

Porównanie kóz puchowych

Hodowla i utrzymanie kóz puchowych nie jest trudne. Kluczem jest wybór odpowiedniej rasy kóz puchowych i zapewnienie im odpowiedniej opieki i uwagi, aby uzyskać jak najwięcej puchu wysokiej jakości.

Często zadawane pytania