Konie gniade przyciągają swoim niepowtarzalnym umaszczeniem i są wykorzystywane do dekoracji domów wiejskich oraz do jazdy konnej. Cechą charakterystyczną gniadych koni jest ich ciekawy i efektowny wygląd. Do dziś nikt nie zdołał jednoznacznie określić miejsca i czasu ich pochodzenia.
Dane historyczne
Do dziś istnieje kilka legend wyjaśniających, skąd wzięła się nazwa „buckskin” (skóra jelenia). Tatarskie słowo „buckskin” oznacza „jeleń” lub „łoś”. Anglicy używali go do określenia „buckskin” (skóra jelenia). Najdokładniejszym tłumaczeniem maści konia jest tureckie słowo „ciemnieć”. W końcu zwierzęta mają jasnożółtą głowę, grzbiet, barki i szyję. Sprawia to wrażenie, jakby koń był pokryty pyłem węglowym – ciemna sierść dodaje mu pewnej tajemniczości.
Według niektórych dokumentów, ogiery o żółtej maści urodziły się w starożytności w partyjskiej stolicy Nisie. Dowody te sugerują, że konie gniade wywodzą się właśnie stamtąd.
Nieco później szlachta zaczęła faworyzować konie ciemnej maści, które uważano za bardziej wytrzymałe i lepiej rozwinięte fizycznie niż konie jasne. Wierzono, że maść konia może wyraźnie charakteryzować jego temperament.
Opis „Bulan”
Koń gniady jest opisywany jako wyjątkowo piękne zwierzę. Jego ciało pokryte jest sierścią w kolorze piaskowym z lekkim żółtym odcieniem, choć sporadycznie spotyka się okazy z niewielką ilością ciemnej sierści, która przyciemnia całe tło. Konie te zawsze mają ciemny ogon, grzywę, kończyny i kopyta.
Sporadycznie spotyka się osobniki z czarną sierścią na ciele. Z tego powodu zwierzęta te nazywane są końmi aborygeńskimi. Wzdłuż kręgosłupa biegnie ciemny „pas”, a kończyny przednie mają wzór przypominający zebrę – wszystko to oznaki dominującego genu „dzikiego”.
Kolor bazowy może wahać się od kremowego do koniakowego. Konie zazwyczaj mają pigmentowaną skórę i jasnobursztynowe oczy. Rzadko widuje się osobniki z białymi plamami, ale tylko na kończynach, a nie na tułowiu.
Od czasów starożytnych, główną cechą gniadych koni było pragnienie wolności. Uważa się, że maść gniada była maścią pierwszych dzikich ogierów, które już nie istnieją, ale których geny są przekazywane kolejnym pokoleniom.
Cechy garnituru
Po urodzeniu ogiera trudno jest określić jego umaszczenie, ponieważ rozwija się ono wraz z wiekiem i jest w pełni ukształtowane w wieku sześciu miesięcy. Aby dokładnie określić umaszczenie, konieczne jest dokładne określenie koloru kończyn i podgardla konia. Następnie należy porównać ten kolor z kolorem sierści na ciele, a dopiero potem wziąć pod uwagę inne cechy charakterystyczne umaszczenia konia.
- ✓ Monitorowanie zmian koloru sierści w ciągu pierwszych 6 miesięcy życia.
- ✓ Porównanie koloru kończyn i podgardla z kolorem sierści na ciele.
Charakterystycznymi cechami sierści bułanej są następujące czynniki: lśniąca sierść; jasne i ciemne odcienie, czyniące konia bardziej atrakcyjnym; oczy zazwyczaj brązowe, rzadziej bursztynowe; żółte ciało z opalizującymi odcieniami; ciemne nogi; czarna grzywa i ciemny ogon.
- × Stosowanie nieodpowiednich środków czyszczących może spowodować utratę połysku sierści.
- × Niedostateczna pielęgnacja grzywy i ogona może spowodować ich splątanie i uszkodzenie.
Ponieważ konie o tym umaszczeniu są niezwykle rzadkie, ich cena jest zaporowa. Co więcej, zwierzęta te wymagają szczególnej pielęgnacji: regularnego czesania sierści, grzywy i ogona. To pomaga im zachować piękny wygląd.
Istnieją osobniki o brązowych kończynach. Wynika to z posiadania przez konie specjalnego genu, który rozjaśnia kolor ich skóry. Oprócz tych umaszczeń występują również inne odmiany maści bułanej.
Zastępcy
| Nazwa | Wysokość w kłębie | Waga | Temperament |
|---|---|---|---|
| Światło | 150 cm | 450 kg | Spokój |
| Ciemny | 155 cm | 470 kg | Zrównoważony |
| Jabłko | 152 cm | 460 kg | Aktywny |
| Złoty | 160 cm | 500 kg | Energiczny |
| Srebrzysty | 158 cm | 490 kg | Przyjazny |
Istnieje kilka odmian koloru brązowego. Obecnie najpopularniejsze to:
- Światło. Umaszczenie zwierząt waha się od jasnożółtego do jasnopiaskowego. Niektóre osobniki mają ciemniejszą głowę niż sierść na ciele. Konie jasnobuławe mają ciemne kończyny, ale osobniki o jasnych nogach są rzadkie. Ciemna grzywa i ogon mogą mieć jasne owłosienie.
- Ciemny. Konie te mają żółtobrązową lub ciemnopiaskową sierść na ciele. Niektóre gniade konie mają ciemne łopatki. Na ciele zwierzęcia zazwyczaj znajdują się jasne plamy zwane „jabłkami”.
- Jabłko. Czarne umaszczenie kończyn koni może sięgać wyżej, a nie kończyć się na stawie skokowym. Wśród jasnych odcieni, czerń jest powszechna, tworząc oszałamiające kontury. Zwieńczeniem umaszczenia tych koni są delikatne cętki na nogach i głowie.
- Złoty. Konie te nazywane są „koniami złocisto-jasnymi”. Osobniki o tym umaszczeniu charakteryzują się jaskrawożółtym odcieniem ze złotym połyskiem na ciele. Rasa ta nie jest powszechnie wykorzystywana do pracy ani wyścigów. Konie te są niezwykle popularne na Bliskim Wschodzie. Tylko bogaci mogą sobie na nie pozwolić. W starożytności konie złocisto-jasne były głównymi bohaterami baśni i legend.
- Srebrzysty. Konie mają srebrzysty odcień. Ich sierść jest zazwyczaj ciemna. Cechą charakterystyczną jest rozwój srebrzystego odcienia w miarę wzrostu koni. Początkowo zwierzęta są przeważnie siwe. Dlatego też niemal niemożliwe jest natychmiastowe rozpoznanie koni srebrzysto-gniadych.
Znaki na koniach kasztanowatych
Istnieją również okazy z pewnymi wrodzonymi cechami. Są to zazwyczaj białe plamy na głowie i kończynach. Mogą one przybierać różne kształty i różnić się wielkością.
Najpopularniejsze okazy o unikalnych znaczeniach to te z gwiazdą na głowie, która może mieć kształt liścia, półksiężyca lub diamentu. Powszechne są również konie z wąskimi lub szerokimi znaczeniami. Znaczenia zaczynają się na głowie i sięgają grzbietu nosa lub wargi. Szeroka strzałka może sięgać okolic oczu.
Konie mają również łysą plamę, zwaną też „latarnią”. Jest to bardzo szeroka plama, która koniecznie zakrywa obszar jednym lub obojgiem oczu.
Kolory rasy
| Nazwa | Wysokość w kłębie | Waga | Temperament |
|---|---|---|---|
| Duch | 165 cm | 520 kg | Energiczny |
| Rasa achał-tekeńska | 160 cm | 480 kg | Dumny |
| Kucyk angielski Exmoor | 130 cm | 350 kg | Przyjazny |
Istnieje kilka ras o maści bułanej, co sprawia, że konie te są zaskakująco ciekawymi i atrakcyjnymi okazami:
- Duch. To jest koń o złocistobrązowej maści.
- Rasa achał-tekineńska. W tej rasie często występują konie gniade. Ich umaszczenie jest ich znakiem rozpoznawczym. Te złociste piękności często osiągały wysokie ceny. Właściciele takich koni byli niegdyś uważani za bogatych i szlachetnych. Rasa ta jest uważana za jedną z najstarszych.
- Kucyk angielski rasy Exmoor. Najstarsza rasa popularna w Wielkiej Brytanii, zawierająca gen dun. Jej przedstawiciele wywodzą się od krótkich koni celtyckich. Nadal są wykorzystywane przez miejscową ludność do transportu towarów w zimnych i trudnych warunkach.
Mimo że obecnie konie rzadko wykorzystywane są jako środek transportu, coraz większą popularnością cieszy się hipoterapia, czyli po prostu jazda konna.
Legendy o koniach bułanych
W okresie baroku konie bułane cieszyły się popularnością wśród szlachty, o czym świadczą malowidła przedstawiające zwierzęta o tej maści. W późniejszych czasach bardzo często używano koni o ciemnej maści, uważanych za wytrzymałe i łatwe w utrzymaniu, w przeciwieństwie do koni o jasnej maści.
Konie o jasnoszarej maści zawsze uważano za „konie szlacheckie”, co oznacza, że jeździli na nich wyłącznie bogaci. Zainteresowanie tymi końmi jest nadal duże, zwłaszcza wśród tych, którzy mogą sobie na nie pozwolić.
Obecnie konie występują w różnych umaszczeniach. Maść bułana jest jedną z najpopularniejszych. Konie o tym umaszczeniu charakteryzują się atrakcyjnym wyglądem zewnętrznym, a ich umaszczenie jest uważane za dość nietypowe i interesujące. Cena takiego konia jest uzasadniona, ponieważ ta maść jest niezwykle rzadka.