Zwierzę to ma charakterystyczny charakter, a jego niepowtarzalny wygląd przyciąga szczególną uwagę. Rasa ta charakteryzuje się izolacją od ludzi i bytowaniem w pobliżu rzek i jezior. Nocą świnia wychodzi w poszukiwaniu pożywienia, pożerając wszystko, co napotka.
Powstanie i rozprzestrzenienie się rasy
Świnia afrykańska (lub świnka rzeczna) to zwierzę wyraźnie różniące się od swoich pospolitych krewnych. Ma charakterystyczny wygląd i charakter, znacząco różniący się od zwykłych świń domowych. Te świnie są silne, zwinne i szybkie, co pomaga im przetrwać na wolności. Nazwa świnia pochodzi od długich włosów, które wystają z boków jej pyska.
Świnki buszowe pochodzą z Afryki Zachodniej i Środkowej, głównie z Gwinei i Kongo. Unikają suszy i żyją w pobliżu zbiorników wodnych. Występują powszechnie zarówno w lasach tropikalnych, jak i na sawannach.
Wcześniej świnie buszowe afrykańskie i madagaskarskie były uważane za jeden gatunek. Jednak po analizie porównawczej ustalono, że pomimo podobieństwa w wyglądzie, zwierzęta te są w rzeczywistości dwoma odrębnymi gatunkami. Świnie buszowe madagaskarskie występują we wschodniej i południowej Afryce i mają mniej pstre sierści niż świnie buszowe.
Świnki afrykańskie mogą różnić się ubarwieniem i wielkością, co prowadzi do powstania kilku odrębnych podgatunków, z których każdy można wyraźnie odróżnić na podstawie cech zewnętrznych. Wcześniej wyróżniano pięć odmian świnek afrykańskich, ale obecnie naukowcy klasyfikują je jako jeden gatunek.
- ✓ Umaszczenie i obecność białego paska wzdłuż grzbietu.
- ✓ Wielkość i kształt ciosów u samców i samic.
- ✓ Długość i kolor uszu z frędzlami.
Cechy zewnętrzne i charakter zwierzęcia
Świnie afrykańskie żyją w pobliżu rzek, bagien i jezior, ponieważ nie znoszą suszy. Mają dość charakterystyczny wygląd, który znacząco odróżnia je od innych ras:
- Krótka, sztywna sierść w kolorze czerwonobrązowym z białym paskiem wzdłuż grzbietu.
- Długość ciała wynosi średnio 1,5 metra, wysokość 80 centymetrów, a waga 120 kilogramów.
- Głowa jest proporcjonalna do wielkości ciała. Pysk jest wydłużony, a futro szarobiałe. Najczęściej spotykane są zwierzęta z ciemną plamą na czole między oczami.
- Zwierzęta te mają zwartą i proporcjonalną budowę ciała. Kończyny są krótkie i ciemne poniżej stawu skokowego.
- Wokół oczu widoczne są białe kręgi futra. Baki po bokach pyska są tego samego koloru.
- Afrykańskie dziki mają długie ogony – około 40 centymetrów. Ogon jest praktycznie bezwłosy, z charakterystycznym kępką na końcu.
- Bardziej charakterystyczną cechą tej rasy są jej charakterystyczne uszy – długie, opadające, z kępkami na końcach. Są one biało-czarne.
- Ich główną bronią obronną są ostre kły, którymi dorosłe osobniki potrafią przeciąć niemal każdy przedmiot. Samce mają wyjątkowo duże kły, a samice nieco mniejsze.
Świnki afrykańskie prowadzą nocny tryb życia. W ciągu dnia chowają się w gęstych krzakach lub innej roślinności w pobliżu zbiorników wodnych. Wychodzą w poszukiwaniu pożywienia, gdy zaczyna zapadać zmrok.
- • Obserwuj zwierzęta o zmierzchu, aby lepiej zrozumieć ich nocną aktywność.
- • Aby zmniejszyć stres zwierząt, należy unikać zbliżania się do siedlisk w okresie rozrodczym.
Cechy siedliska
Zwierzęta są przyzwyczajone do aktywnego trybu życia. Przy najmniejszym zagrożeniu próbują uciec przed wrogiem, ale zmuszone bronią się zaciekle i bez lęku, chroniąc swoje potomstwo.
Świnia buszowa ma wyostrzony węch i jest bardzo inteligentna. Próby złapania jej na zatrutą przynętę często kończą się niepowodzeniem.
Znane są pojedyncze przypadki udomowienia tych zwierząt, głównie we wschodniej Afryce, gdzie są one trzymane w warunkach półwolnych.
Każda rodzina ma swoje terytorium, którego granice wyznacza samiec: zostawia znaki na drzewach i wydziela specjalną wydzielinę.
- × Unikaj uprawy roślin w pobliżu terenów, na których występują świnie buszowe, ze względu na ryzyko zniszczenia upraw.
- × Planując środki ochrony upraw, należy wziąć pod uwagę agresywną naturę zwierząt.
Interakcje między tą rasą świń a ludźmi są dość problematyczne, ponieważ zwierzęta te są podatne na niszczenie upraw i angażowanie się w inne szkodliwe zachowania. Świnia buszowa ma agresywną naturę, ale ma bardzo niewielu wrogów na wolności, ponieważ jej główny drapieżnik, lampart, został wypędzony ze swojego siedliska przez ludzi.
Reprodukcja
Stado, którym kieruje przywódca, składa się z kilku samic i prosiąt. Taka rodzina może liczyć do 15 osobników. Samica nosi swoje potomstwo średnio przez 4,5 miesiąca, rodząc od 1 do 6 prosiąt. Locha karmi prosięta przez 2 do 4 miesięcy, po czym stopniowo zaczynają one żywić się tym samym pokarmem co dorosłe osobniki. Afrykańskie świnie buszowe osiągają dojrzałość płciową w wieku 3-4 lat.
Przed porodem afrykańskie świnie buszowe budują gniazda przypominające stogi siana. W ciągu kilku godzin od narodzin prosięta są w stanie podążać za matką. Opiekują się nimi dorosłe samice i samce z rodziny. Początkowo prosięta piją mleko matki, a następnie żywią się wspólnym pokarmem stada. W naturze afrykańskie świnie buszowe żyją około 15-20 lat.
Odżywianie
Zwierzę jest dość bezpretensjonalne w swojej diecie – może jeść niemal każdy pokarm. Najbardziej przyzwyczajone jest do jedzenia różnych owoców, bulw i korzeni. Żywi się również owadami, larwami i innymi bezkręgowcami.
Jeśli świnia ma szczęście znaleźć padlinę, zje ją również. Dzisiaj, gdy rasa jest już w pewnym stopniu udomowiona, może żywić się winogronami, ananasami i innymi roślinami uprawnymi.
Choroby
Badania naukowe wykazały, że zwierzęta chorują na afrykański pomór świń. Choroba została po raz pierwszy odnotowana w Afryce na początku ubiegłego wieku. Pierwszymi nosicielami dżumy były dzikie świnie, w tym świnie buszowe. Afrykański pomór świń zaczął następnie rozprzestrzeniać się na niektóre kraje Europy Południowej i Ameryki, a na przełomie XX i XXI wieku rozprzestrzenił się na niemal cały region. Obecnie choroba występuje w Rosji, Azji oraz Europie Zachodniej i Wschodniej.
- Natychmiast odizoluj podejrzane zwierzęta od głównego stada.
- W celu uzyskania diagnostyki skontaktuj się ze swoim lekarzem weterynarii.
- Dezynfekcja pomieszczeń i sprzętu.
Afrykański pomór świń objawia się u chorych zwierząt w zależności od postaci choroby. W ostrych przypadkach świnia umiera niemal natychmiast; w ostrych i podostrych przypadkach chorobę rozpoznaje się po kilku objawach: trudnościach w oddychaniu, gorączki, porażeniu kończyn tylnych, osłabieniu, wymiotach i innych. Śmiertelność z powodu choroby waha się od 50% do 100%.
Ponieważ większość dzikich świń to zwierzęta stadne, afrykański pomór świń może rozprzestrzeniać się bardzo szybko na skutek bliskiego kontaktu w obrębie stada.
Afrykańska świnia buszowa to niezwykłe dzikie zwierzę, charakteryzujące się wyrazistym wyglądem i agresywną naturą. Jest wrogo nastawiona do ludzi, ale została przez nich nawet oswojona. Zwierzęta te żywią się niemal wszystkim, co napotkają na swojej drodze, co pozwala im przetrwać na wolności.