Świnia mirgorodzka: szczegółowy opis rasy

Świnie mirgorodzkie wymagają od hodowcy znacznych nakładów czasu i pieniędzy na opiekę i utrzymanie, ale inwestycja ta z pewnością się opłaci w dłuższej perspektywie, ponieważ są jedną z najlepszych ras smalcowych. Rasa ta jest powszechna w południowej Rosji, centralnej i północnej Ukrainie oraz Republice Białorusi.

Ogólna charakterystyka rasy

Rasa świń mirgorodskich powstała w wyniku złożonego krzyżowania różnych ras. Wybitni naukowcy, specjaliści i pracownicy rolni skrzyżowali następujące rasy:

• Białoruski czarno-biały;
• duży czarny;
• Temworskaja;
• duży biały;
• średnio biały;
• Berkshire (tylko mężczyźni).

Rasa świń mirgorodskich powstała w wyniku takich manipulacji. Jej osobniki łączą w sobie kilka cech wspólnych dla wszystkich ras poddanych krzyżowaniu.

Wygląd

Świnie mirgorodskie wyróżniają się wyjątkowym wyglądem. Znajduje to odzwierciedlenie nie tylko w ich charakterystycznym ubarwieniu, ale także w innych cechach wyglądu. Kiedy raz zobaczysz świnię tej rasy, trudno ją pomylić z jakąkolwiek inną.

Kolor poszczególnych osobników może być różny, jednak najczęściej spotykane są:

• jednolicie czarny kolor;
• cętkowany czarny;
• czarny i czerwony.

Istnieją również odcienie pośrednie, przechodzące jeden w drugi (każdy człowiek ma swój własny).

Jeśli chodzi o pozostałe cechy zewnętrzne omawianej rasy, można je opisać następująco:

• szerokie ciało;
• silna budowa;
• głęboka klatka piersiowa;
• szerokie i mięsiste ramiona;
• szerokie plecy;
• dobrze rozwinięte szynki;
• skóra nie posiada fałd i jest bardzo elastyczna;
• szeroko rozstawione, gęste, mięsiste tylne krawędzie żuchwy (ganache);
• głowa średniej wielkości (nie gruba);
• długość pyska – średnia;
• uszy średniej wielkości, skierowane do przodu;
• prawidłowo rozwinięte, silne i suche nogi;
• silne kopyta;
• Ciało pokryte jest długimi i błyszczącymi szczecinami.

Rasa ta ma jedną szczególną cechę - charakterystyczne plamy na całym ciele, których nie spotyka się u przedstawicieli żadnej innej rasy (biorąc pod uwagę elastyczną i gładką skórę bez fałd).

Funkcje produktywne

Rasa mirgorodska zyskała popularność nie tylko ze względu na swój nietypowy wygląd, ale również ze względu na swoje cechy produkcyjne:

1Płodność

Maciory tej rasy są niezwykle płodne. Jeden miot może dać 10 lub więcej prosiąt. Każde prosię waży około 1,2 kg po urodzeniu.

W ciągu jednego dnia jedno prosię może przybrać na wadze około 700 gramów. Osiąga wagę stu kilogramów (100 kilogramów) w ciągu zaledwie sześciu miesięcy.

Nawet przy przeciętnej produkcji mleka przez lochę (do 50 kg na miot), potomstwo rozwija się szybko i pewnie.

2Mięso

Wydajność ubojowa prawidłowo karmionego osobnika tej rasy wynosi 85%. Eksperci nie są entuzjastycznie nastawieni do jakości mięsa, podkreślając, że inne rasy produkują znacznie lepsze. Jednak niedobory jakościowe mięsa z pewnością rekompensuje jego ilość:

• masa dorosłego dzika może wynosić około 270 kg;
• Waga dorosłej królowej wynosi około 240 kg.

3Salo

Smalec z mirgorodzkich świń jest legendarny. Ta rasa jest niezwykle popularna na Ukrainie właśnie ze względu na delikatny i pyszny smalec, jaki produkują te świnie. A biorąc pod uwagę, że „salo ta gorilka” (smalec z wódką) jest niemal daniem narodowym tego kraju, można zaufać opiniom ukraińskich ekspertów.

Jeśli jednak to nie wystarczy, oto kilka potwierdzonych faktów:

• Smalec ma przeciętnie 4,5-5 cm szerokości i jest wyjątkowo wysokiej jakości i smaku;
• Smalec świń rasy mirgorodskiej uważany jest za standard na całym świecie;
• Początkowo rasa ta była przeznaczona wyłącznie do uprawy na terenie Ukrainy, ale ze względu na swoje unikalne cechy stała się bardzo popularna w Rosji i Republice Białorusi (dotyczy to tylko hodowli, ale gotowe produkty można już było zobaczyć w niemal każdym kraju na świecie);
• Na cześć rasy mirgorodzkiej co roku odbywa się festiwal - „Mirgorodzkie Święto Świń” (odbywa się na początku października w mieście Mirgorod, skąd pochodzi rasa).

Charakter rasy

Świnie mirgorodskie są zazwyczaj spokojne. Podchodzą do ludzi pewnie i jeśli już okazują agresję, to tylko wtedy, gdy jest to uzasadnione. Ta rasa nie lubi gwałtownych ruchów (z wyjątkiem małych, rozbrykanych prosiąt), więc nawet głodne świnie nie rzucą się na oślep do przepełnionego karmnika.

Karmiąca samica może jednak to zrobić, ponieważ odżywianie jest dla niej niezwykle ważne, ponieważ pozwala jej dostarczać mleko swojemu potomstwu.

Ta rasa świń preferuje stadny tryb życia. Pozostawione same sobie na dłuższy czas, będą bardzo tęsknić za domem.

Rasa mirgorodska preferuje budynki pastwiskowe, dlatego ważne jest, aby miała przestrzeń do wypasu.

Matki traktują swoje młode bardzo dobrze i chociaż odnotowano przypadki porzucenia, są one dość rzadkie. Samice również mają tendencję do agresywnej obrony swoich młodych, ale tylko wtedy, gdy zachodzi taka potrzeba. I nie ma znaczenia, czy to człowiek, czy dobrze odżywiony dzik – sprawca będzie cierpiał.

Strefy lęgowe

Świnie mirgorodskie najczęściej hodowane są w:

• Połtawa;
• Równe;
• Czerkasy;
• Żytomierz
• i obwodów sumskich na Ukrainie.

Rasa ta jest bardzo popularna również w Republice Białorusi i regionach południowej Rosji.

Funkcje treści

Kluczowe cechy tej rasy są następujące: warunki:

• obowiązkowe i terminowe szczepienie świń;
• stałe utrzymanie czystości w lokalu;
• odpowiednia dieta;
• regularny wypas zwierząt latem i wiosną.

Warunki zasilania

Połowa dziennej diety świń powinna składać się z paszy złożonej na bazie mączki rybnej i mięsnej (dla tkanki kostnej), różnorodnych suplementów witaminowych i mineralnych oraz zmielonego ziarna.

Pozostała połowa może obejmować:

• gotowane ziemniaki;
• rozdrobnione zboża;
• posiekane (świeże) warzywa korzeniowe, takie jak rzepa, buraki, marchew itp.;
• mleko i fermentowane produkty mleczne;
• owoce i warzywa (sezonowe);
• dobrze posiekane świeże siano, szczyty i trawa.

Dobrze sprawdzają się również gotowane resztki mięsa i ryb.

Drogie koncentraty wieprzowe można łatwo zastąpić. Odpowiednie są gniecione płatki owsiane, jęczmienne i pszenne (namoczone we wrzątku).

Zaleca się karmienie prosiąt 5 lub więcej razy dziennie. Dorosłe prosięta będą potrzebowały 3 posiłków zimą i 2 posiłków latem.

Pielęgnacja

Świnie rasy mirgorod są stosunkowo łatwe w utrzymaniu (w porównaniu z innymi rasami). Wystarczy przestrzegać kilku zasad. kluczowe wymaganiaaby zapewnić osobom tej rasy dobre samopoczucie i komfort:

• Pomieszczenie, w którym trzymane są świnie, musi być bardzo szczelne i ciepłe, gdyż rasa ta zupełnie nie znosi zimna.
  

  Hipotermia powoduje opóźnienia rozwojowe u świń i przyczynia się do rozwoju różnych chorób, głównie kończyn.

• Pomieszczenie, w którym trzymane są świnie, musi mieć stabilną temperaturę. Wilgotność powietrza nie powinna również ulegać gwałtownym wahaniom; jej poziom należy monitorować.
• Zwróć szczególną uwagę na system wentylacji. Głównym celem jest unikanie przeciągów; w przeciwnym razie świnie będą zapadać na choroby płuc nawet w cieplejszych miesiącach.
• Stodołę należy sprzątać trzy razy w tygodniu (a jeśli to możliwe, nawet częściej), a raz w miesiącu całe pomieszczenie należy potraktować roztworem sodu i wybielić wapnem.
• W pomieszczeniu obowiązuje całkowity zakaz silnych zapachów i głośnych dźwięków. Spokój i cisza są niezbędne dla świń rasy Mirgorod; w przeciwnym razie staną się nerwowe i niespokojne, co negatywnie wpłynie na ich samopoczucie.

Rasa ta wymaga codziennego wypasu, ponieważ dobrze się rozwija na pastwiskach. Bez świeżej paszy i aktywnego trybu życia jest bardziej narażona na choroby takie jak krzywica.

Tak, rasa mirgorod charakteryzuje się spokojnym chodem, ale to nie znaczy, że nie lubi spacerów i ćwiczeń. Podczas gdy niektóre rasy wolą przebiec kilometr, świnie mirgorod są bardziej skłonne pokonać dwa razy dłuższy dystans, ale w wolniejszym tempie.

Zapewnienie cienia przed słońcem jest kluczowe podczas wypasu. Zwierzęta o jasnym umaszczeniu nie tolerują ekspozycji skóry na słońce. To samo dotyczy zwierząt o innym umaszczeniu, które są nieco bardziej odporne.

Zimą świnie muszą być utrzymywane w jak największym cieple i suchości. Ważne jest również zapewnienie im stałego dostępu do czystej wody. Zimą chlew należy czyścić dosłownie codziennie.

Możliwe choroby

Świnie rasy mirgorod mają silny układ odpornościowy i rzadko chorują. Istnieją jednak pewne choroby specyficzne dla tej rasy, które mogą wystąpić nawet przy odpowiedniej opiece ze strony właściciela:

• robaki;
• świerzb;
• choroby płuc;
• zatrucie;
• awitaminoza.

Ryzyko zarażenia robakami można znacznie zmniejszyć, odrobaczając świnie co sześć miesięcy w ramach profilaktyki. Skonsultuj się z lekarzem weterynarii, aby ustalić najskuteczniejsze i najodpowiedniejsze leki.

Kąpiel świń co trzy miesiące pomoże zmniejszyć ryzyko świerzbu. Chorobom płuc zapobiega się, unikając przeciągów i hipotermii, na które świnie rasy mirgorod są wyjątkowo wrażliwe.

Zatrucia najczęściej są spowodowane nieprawidłową dietą; z tego samego powodu może wystąpić awitaminoza (niedobór witamin).

Jak wybrać prosię?

Przed zakupem prosiąt ważne jest, aby pamiętać o podstawowych zasadach:

• Przy zakupie prosiąt rasy Mirgorod należy upewnić się, czy są one czystej rasy.
• Prosię musi mieć ponad miesiąc. W tym wieku hodowcy trzody chlewnej mają czas na odstawienie prosiąt od maciory i przyzwyczajenie ich do standardowej karmy.
  

  Młodym prosiętom nie należy gwałtownie przechodzić z mleka na standardową karmę. Może to spowodować poważne zaburzenia trawienia.

• Posiadanie wszystkich niezbędnych szczepień jest kluczowe. Prosiaczek, którego kupisz, musi być w 100% zdrowy.
• Przedstawiciele tej rasy to zwierzęta stadne; dla ich szybkiej adaptacji lepiej zakupić 2-3 osobniki.
• Oszustwo można wykluczyć po umaszczeniu prosiąt: rasa mirgorodzka jest najczęściej czarno-biała. Zdarzają się jednak również prosięta czarne lub czarno-rude.
• Można zwrócić uwagę na budowę ciała prosiąt:
  • powinien być długi i bardzo szeroki;
  • kufa - stożkowato wydłużona ku przodowi;
  • Uszy będą niewielkich rozmiarów, niemal całkowicie stojące, lekko zwrócone na boki.
• Warto utrzymywać kontakt z hodowcą świń, od którego kupiłeś prosięta. Prosięta mogą mieć specyficzne osobowości i preferencje żywieniowe. Wiedza o tym, co jadła ich matka, może pomóc w doborze odpowiedniej diety. To samo dotyczy zachowania. Hodowca świń, jako bardziej doświadczony hodowca, może również udzielić cennych rad.

Zbyt nagła zmiana diety lub środowiska może spowodować problemy z adaptacją. Najlepiej stopniowo przygotowywać prosięta do nowych warunków. Dzięki temu proces adaptacji będzie możliwie najszybszy i najłatwiejszy.

Zalety rasy

Świnie mirgorodskie mają tyle samo cech pozytywnych, co negatywnych.

DO zalety można przypisać:

• Tendencja do tycia. Już od najmłodszych lat prosięta charakteryzują się silną i krzepką budową. Przedstawiciele tej rasy rozwijają się harmonijnie, z dobrze rozwiniętą budową ciała, wyraźnie zaznaczoną muskularną sylwetką i obfitym tłuszczem.
• Karmienie i tuczenie. Świnie rasy mirgorod są mało wybredne, jeśli chodzi o jedzenie. Nie dbają o jakość paszy, ale o jej kaloryczność.
  

  Świnie rasy mirgorod przybierają na wadze tak łatwo, że nie wymagają specjalnych systemów żywienia. Nawet przy niskiej jakości paszy tempo akumulacji tłuszczu jest bardzo wysokie.

• Miłość do pastwiska. Od wiosny do pierwszych jesiennych przymrozków świnie są trzymane na pastwisku. Lubią świeże powietrze i duże przestrzenie. Najlepiej wpuszczać je do środka tylko na noc.
  

  Świnie mirgorodskie cierpią na silne oparzenia słoneczne od bezpośredniego światła słonecznego (warstwa tłuszczu pod skórą dosłownie się topi). Należy zapewnić im schronienie, gdzie będą mogły schronić się przed upałem.

Innymi słowy hodowcy podkreślają następujące zalety rasy:

• niewymagające pod względem warunków utrzymania i odżywiania;
• szybkie gromadzenie masy (mięsa, tłuszczu);
• zrównoważona budowa ciała;
• mogą przebywać na pastwisku przez długi czas bez negatywnych konsekwencji;
• wyjątkowo smaczny, delikatny, referencyjny smalec.

Wady rasy

Rasa ta ma również pewne wady:

• Jakość mięsa. Smalec ze świń mirgorodzkich jest pierwszorzędny, to fakt. Ale smak mięsa jest uważany za kilkakrotnie gorszy.
  

  Smak i wydajność mięsa ulegną poprawie, jeśli świnie będą częściej wypuszczane na zewnątrz i karmione głównie paszą bogatą w białko.

• Wrażliwość na zimno. Można schronić się przed promieniami słonecznymi w cieniu, ale chłód przenika wszędzie. Rasa mirgorodzka nie toleruje mrozu i tak bardzo cierpi w chłodnych warunkach, że nawet krótki przeciąg może spowodować poważne choroby. Tempo wzrostu spada, a rozwijają się choroby przewlekłe. Dla małych prosiąt chłód jest śmiertelny, dlatego należy je dodatkowo ogrzewać lampami lub przenieść do cieplejszego pomieszczenia.

Świnie mirgorodskie można uznać za jedną z najlepszych ras smalcowych. Ich niskie wymagania pielęgnacyjne, silna odporność i doskonała jakość smalcu to znaczące zalety w porównaniu z innymi rasami świń. Oczywiście, mają pewne wady, ale jeśli nie są one krytyczne dla właściciela, nie ma lepszej rasy.

Często zadawane pytania