Spośród różnorodnych kwiatów zdobiących kwietniki chciałbym wyróżnić mało pretensjonalną roślinę - aster tatarski.
Nazwa „aster” przywodzi na myśl obraz rośliny jednorocznej, która kwitnie jesienią, a dzieci przynoszą do szkoły 1 września kolorowe bukiety astrów. Istnieje jednak inny rodzaj astra – aster tatarski lub krzaczasty. Te kwiaty nazywane są również „sentyabrinkas”.
Roślina o gęstych, wydłużonych liściach i mocnych łodygach. Łodygi i liście są grube, tworząc bujny krzew. W naturze występuje we wschodniej Syberii i na Dalekim Wschodzie.
Jest mało wymagająca w pielęgnacji, wystarczy podlewać ją 2-3 razy w tygodniu, jednak preferuje miejsca dobrze nasłonecznione.
Jedną z unikalnych cech tej rośliny jest jej zdolność do tworzenia kulistego krzewu, gęsto pokrytego kwiatami. Roślina ta nie wymaga dodatkowego cięcia ani formowania.
Kwiaty różnią się w zależności od odmiany: są śnieżnobiałe, różowe, fioletowe lub błękitne.
Astry są dość odporne na mróz, wytrzymują temperatury do -5 stopni Celsjusza. Czas kwitnienia różni się w zależności od odmiany – odmiany kwitnące wcześnie (od maja) i późno (odmiany wrześniowe) kwitną od września do najniższych temperatur. Jasne kwiaty, oprószone pierwszym śniegiem, stanowią zachwycający i niezwykły widok.
Odmiany krzaczaste mogą osiągać do 150 cm wysokości, natomiast odmiany rabatowe – do 30 cm. W naszym kraju najczęściej uprawia się astry niskie, które posadzone w odległości 20-30 cm od siebie, przeplatają się, tworząc bujny dywan kwiatów.
Oprócz walorów dekoracyjnych, aster tatarski posiada również właściwości lecznicze: jego suszone kwiaty wykorzystuje się w leczeniu chorób układu pokarmowego.
Roślinę tę można rozmnażać z nasion, ale kwitnienie trwa dłużej, dlatego częściej rozmnaża się ją przez podział lub sadzonki. Co więcej, ze względu na długi okres kwitnienia, nasiona często nie mają czasu, aby w pełni dojrzeć, gdy nadchodzi zimna pogoda, a zdolność kiełkowania zebranych nasion jest niska.
Zimuje na Kubaniu bez schronienia, po kwitnieniu wystarczy wyciąć uschnięte krzewy.
Oto gniazda, które pozostały:
Tak krzewy przygotowują się do zimy. Staram się zachować ostrożność na wypadek ostrzejszej zimy i zazwyczaj ścinam suchą koronę krzewu, zostawiam ją nad krzewem, do góry nogami, a następnie przykrywam opadłymi liśćmi.
W regionach północnych, gdy nadejdą chłody, nadal zaleca się przykrycie rabaty materiałem spunbond zamiast folii, ponieważ korzenie są bardziej podatne na zgorzel siewek niż na mróz. W kwietniu okrycie jest usuwane. Wyrośnie nowy krzew, gotowy zachwycić Cię swoimi kwiatami.