Przez długi czas miałam przy sobie cudowną, piękną kotkę o imieniu Pusia. Nie znam jej rasy, bo była tak malutka, kiedy ją znaleźliśmy, że musieliśmy ją karmić pipetą. Nigdy nie spotkałam milszej i bardziej czułej kotki. Tak wyglądała:
Ale pielęgnacja jej była trudna, bo trzeba ją było czesać codziennie. I nie tylko codziennie – dwa razy dziennie!!! A miała tyle sierści, że można by nią wypełnić skarpetę! Na szczęście uwielbiała być czesana i nawet zaproponowała, że wyszczotkuje swoją stronę, potem drugą, a także brzuch, ale to było trudniejsze.
Jej ulubionym jedzeniem jest chleb i wszelkiego rodzaju bułki, zwłaszcza posypane cukrem pudrem. Eksperymentowaliśmy nawet z tym – zostawiliśmy na stole kawałek kiełbasy, mięsa, suchej karmy, ryby i chleba. Co o tym myślicie? Ku zaskoczeniu wszystkich, powąchała wszystko, ale wybrała chleb. Jak to możliwe? A oto zdjęcie, na którym je świeżą bułkę z dżemem. Nalała sobie kefiru, wyjęła bułkę, ugryzła kilka kęsów i przypomniała sobie, że w kuchni smażą się jakieś smażone warzywa. Kiedy wróciła, zobaczyła to:
Pewnego razu wróciłam z pracy, z nocnej zmiany, ugotowałam buraki na winegret, położyłam się na brzegu kanapy, włączyłam telewizor i... oczywiście zasnęłam. Obudziło mnie głośne miauczenie Pusi, co jest u niej zupełnie nietypowe, i uderzenie mnie łapką w twarz. Okazało się, że jeszcze pięć minut i dno garnka by się przypaliło. Obudziła mnie akurat wtedy, gdy na dnie zostało zaledwie kilka milimetrów wody. Trzeba być bardzo czujnym na niebezpieczeństwo!
Moja słodka i kochana, jak ja za Tobą tęsknię!!!
Miałaś pięknego kota, Pusia! My też kiedyś mieliśmy kota kaliko o imieniu Wasilisa.