Kilka lat temu odwiedzałam koleżankę z klasy i byłam po prostu zachwycona krzewami z mnóstwem pięknych, szkarłatnych kwiatów. Okazało się, że to trzmielina brodawkowata. Później wyrastają z nich pomarańczowe jagody – całkiem ładne, ale strasznie trujące.
Z nich i innych części rośliny sporządza się lecznicze mikstury. Z zamiłowania do medycyny ludowej poprosiłam przyjaciółkę o sadzonki i poznałam wszystkie tajniki ich uprawy. Nawiasem mówiąc, moja przyjaciółka teraz ozdabia swój ogród tymi wspaniałymi kwiatami. Ja uprawiam trzmielinę od około sześciu lat.
Co to jest krzak?
Trzmieliny brodawkowatej można rozpoznać po jej charakterystycznych, specyficznych cechach. Mianowicie:
- na pędach występują charakterystyczne brodawki (nazwa botaniczna - przetchlinki, guzki);
- kwiaty mają nieprzyjemny zapach - przypominający myszy (na szczęście nie rozprzestrzenia się on daleko);
- Nasiona są czarne i wyglądają jak kijanki, ale ich osnówki są jaskrawo pomarańczowe.
Od razu uprzedzam, że krzew rośnie powoli, ale roślina jest całkowicie bezpretensjonalna i odporna na mróz.
Mało znany, ale wiarygodny fakt (sam go czytałem): w XVIII wieku trzmielina była używana do dekoracji alejek i parków Petersburga i Moskwy. Dawniej wieszano na niej gałęzie, aby odstraszyć gryzonie i owady (ze względu na zapach).
Kilka słów o cechach zewnętrznych krzewu:
- wysokość – od 2 do 2,5 m, osiąga te parametry po 30 latach, po czym przestaje rosnąć;
- liście są małe i jasnozielone, ale późną jesienią stają się różowoczerwone, co wygląda niezwykle pięknie;
- korzenie – typ powierzchniowy z włóknistymi wyrostkami korzeniowymi;
- gałęzie są dość cienkie, z brązowymi, a nawet czarnymi guzkami (są luźne, co pozwala na dopływ tlenu);
- kwiaty są niewielkich rozmiarów, nie można powiedzieć, że są piękne (ponieważ są płaskie);
- kwiatostany są wiechowate;
- Szypułki są długie i bardzo cienkie (jak nitki).
Wiadomo również, że roślina ta była kiedyś wiecznie zielona. Z nieznanego powodu przestała być zielona. Świadczy o tym fakt, że liście pozostają zielone przez prawie trzy lata, a pod koronami drzew nawet przez osiem lat.
Wczesne kwitnienie jest korzystne dla projektowania krajobrazu. Zaczyna się w maju i trwa prawie do końca sierpnia. We wrześniu zaczynają pojawiać się owoce o czerwonych czapeczkach, które wytwarzają nasiona do rozmnażania.
Kolejną osobliwością jest to, że nasiona nigdy nie opadają; po prostu zwisają wdzięcznie. Nawiasem mówiąc, kwiaty te są zapylane przez muchy. Ponownie, wynika to z nieprzyjemnego zapachu, którego inne owady zapylające nie znoszą, a muchy uwielbiają.
Przeznaczenie krzewu
Jagody są uważane za silnie trujące, więc nawet nie należy ich próbować, ale reszta drzewa jest bogata w różnorodne witaminy i mikroelementy. Euonymus jest również stosowany w następujących celach:
- z drewna wykonuje się druty, grzebienie, a nawet instrumenty muzyczne;
- Z nasion pozyskuje się olej, z którego wytwarza się mydło kosmetyczne;
- barwniki (brązowy, żółty) wykonuje się z części pasa;
- gutaperka produkowana jest z różnych elementów krzewu (w tym systemu korzeniowego) (dla tych, którzy wolą polimery naturalne od sztucznych);
- Rzemieślnicy wykorzystują drewno do swoich wyrobów;
- zielarze wykorzystują go w medycynie ludowej (lista wskazań jest długa);
- Projektanci tworzą niezwykłe, żywe żywopłoty z krzewów.
Pamiętaj tylko, że jeśli planujesz sadzić trzmielinę w celach dekoracyjnych, musi ona rosnąć w pełnym słońcu. Moja rośnie w cieniu (nikt mi tego od razu nie zaproponował), więc krzewy nie są tak bujne, jak bym sobie tego życzył.
Jak sadzić?
Najlepiej sadzić wiosną. Próbowałem sadzić jesienią, ale trudniej było się zakorzenić. Aby zapewnić bujną koronę, unikaj sadzenia innych krzewów w odległości 2-3 metrów od siebie. Wybierz słoneczne miejsce z zasadowym lub obojętnym odczynem gleby. Podczas drugiego sadzenia wymieszałem równe części próchnicy, piasku, liści i ziemi.
Następnie zrobiłem następujące rzeczy:
- Wykopałem dołek – jego średnica jest mniej więcej 2-3 razy większa od średnicy korzeni sadzonki;
- Na dnie położyłem kilka kamieni, żeby zapewnić drenaż;
- trochę podłoża na wierzchu;
- Następnie umieściłam sadzonkę i posypałam ją resztą mieszanki gleby (osiadła).
Jak widać, proces jest bardzo prosty i nie zajmuje dużo czasu. Krzewy szybko się zaadaptują jesienią.
Co mnie to obchodzi?
Zaraz po posadzeniu podlewałem krzewy co 3-4 dni przez miesiąc, ponieważ korzenie potrzebują wilgoci w tym okresie ukorzeniania. Od tego czasu zawsze stosuję ten sam algorytm:
- Podlewam ją raz w tygodniu, czasami nawet rzadziej (dobrze znosi suszę);
- Wiosną karmię go materią organiczną, latem kompleksami mineralnymi i to wszystko;
- Wiosną i jesienią przycinam ją delikatnie – usuwam gałęzie przemarznięte, uschnięte, połamane i chore (należy najpierw założyć gumowe rękawiczki, a następnie bawełniane, ponieważ roślina wydziela truciznę);
- Na zimę okrywam tylko krzewy nie starsze niż 3–4 lata, pozostałe zimują bez problemu.
Krótko o reprodukcji
Trzmielina brodawkowata może być rozmnażana różnymi technikami. Na przykład:
- Metodą siewu nasion. To długotrwały proces; kiedyś próbowałem, ale już nie chcę. Najpierw stratyfikacja, dezynfekcja, moczenie, potem sadzenie i długa, żmudna pielęgnacja. Nie, to nie moja bajka.
- Przez sadzonki. To świetna opcja. Zawsze z niej korzystam i polecam ją Wam. Używam tylko młodych pędów, zawsze zielonych. Po prostu wkładam je do mieszanki torfu i piasku, przykrywam folią i hoduję, aż wyrosną korzenie.
- Poprzez podział krzewu. Niedawno próbowałem. Krzew miał pięć lat. Postanowiłem przesadzić go w jaśniejsze miejsce. Przyznam, że to pracochłonne; wykopanie krzewu nie jest łatwe. Ale sadzonki szybko się ukorzeniły.
Można również zastosować metodę odkładów i tak dalej, ale osobiście tego nie próbowałam, więc nic nie mogę powiedzieć. Polecam posadzić w ogrodzie trzmielinę brodawkowatą – będzie piękną ozdobą i da możliwość wykorzystania różnych części rośliny. w celach leczniczych.