Opis perliczki brojlerowej: cechy wyglądu i zasady utrzymania

Perliczki brojlery to popularne ptaki, cenione przez hodowców przydomowych. Rasa ta charakteryzuje się niskimi wymaganiami pielęgnacyjnymi, minimalnym spożyciem paszy i ogromną wartością odżywczą. Hodowla tych ptaków nie tylko przynosi zyski ze sprzedaży, ale także daje możliwość produkcji jaj i mięsa na własne potrzeby.

Pochodzenie i cechy wyglądu

Perliczki brojlery zostały wyhodowane we Francji. Hodowcy dążyli do uzyskania zwierząt o wysokiej jakości mięsa. Udało im się uzyskać ptaki, które mogły osiągnąć wagę do 4 kilogramów. Rasa ta charakteryzuje się również doskonałą nieśnością.

Zwierzę to charakteryzuje się dużym, masywnym, owalnym ciałem. Dorosły osobnik osiąga około 50 cm wysokości. Perliczka brojlerowa porusza się dumnie i dumnie. Ma szeroką, wypukłą klatkę piersiową i mały, skierowany w dół ogon. Kil mostkowy jest słabo zaznaczony. Szare nogi ptaka są nagie. Mała, okrągła głowa z ciemnym, kostnym naroślem i szkarłatnymi dzwonkami spoczywa na cienkiej, wydłużonej szyi.

Perliczka brojler ma niebieskie pióra na szyi. Jej podstawowy kolor to szaro-nakrapiane lub perłowe. Ma gęste upierzenie. Spotyka się również osobniki o ciemniejszych odcieniach szarości.

Zalety i wady

Pozytywne cechy perliczek brojlerów:

Choć perliczki mają wiele zalet, nie mniej wad mają:

Odmiany

Istnieje kilka odmian perliczek brojlerów, wyhodowanych poprzez krzyżowanie różnych ptaków. Niektóre z tych gatunków są szczególnie popularne w Rosji. Eksperci wymieniają następujące popularne odmiany perliczek brojlerów:

• Perliczka szaro-plamista. Nazwa pochodzi od jej charakterystycznego koloru. Ta odmiana jest również znana jako odmiana francuska.
• Rasa niebieska. Wyróżnia się zwiększoną odpornością na wiele chorób, w tym białaczkę. Wynika to z niskiej żywotności ptaków.
• Kurczak brojlerowy Zagorsk. Ten ptak ma białą pierś. Powstały one w wyniku skrzyżowania z kurami. Mają puszyste, luźne upierzenie.
• Perliczka syberyjska biała. Znana jest ze swojej wytrzymałości. Jednak rzadko jest hodowana ze względu na niską produktywność.
• Kremowy. Najrzadszy gatunek perliczki. Ptaki te mają szarą głowę, co znacząco wyróżnia je spośród innych gatunków. Ze wszystkich gatunków, ptaki te znoszą najmniej jaj rocznie. Ponadto ich niewielkie rozmiary sprawiają, że ich hodowla jest nieopłacalna.

Każda rasa, oprócz cech zewnętrznych, ma również swoje charakterystyczne cechy. Niektóre perliczki są podatne na choroby takie jak białaczka, podczas gdy inne są na nie odporne. Niektóre gatunki często zapadają na choroby zakaźne, podczas gdy inne rzadko je napotykają i przeżywają chorobę bez powikłań.

Im mniejszy ptak, tym bardziej niespokojny. Wiele gatunków perliczek jest mało wymagających, jeśli chodzi o rodzaj paszy, jaką karmią je hodowcy. Smak ich mięsa i jaj może się różnić w zależności od odmiany.

Perliczka francuska

Najsłynniejszą perliczką w Rosji jest francuska (szaro-nakrapiana) odmiana brojlerów. Łatwo ją rozpoznać po charakterystycznym upierzeniu. Ptak ten jest popularny wśród hodowców drobiu. Jego charakterystycznymi cechami są duże rozmiary, owalny korpus i wydłużona, pozbawiona piór głowa.

Perliczki francuskie mają również niebieskawą, rogową strukturę w okolicy dzioba. Ich wydłużona szyja nadaje im wygląd indyka. Posiadają doskonałe właściwości lotne dzięki silnie umięśnionym skrzydłom. Ich grzbiet jest lekko pochylony w kierunku ogona, który zwisa nisko nad ziemią.

Perliczka szaroplamista ma szare pióra z białymi plamkami rozmieszczonymi losowo na całym ciele. Szyja ma lekko niebieskawy odcień. Perliczki tego gatunku nazywane są „królewskimi ptakami”, co wynika z ich znacznej masy ciała.

Ptak ten słynie nie tylko z doskonałej płodności, ale także z wysokiej jakości mięsa. Dlatego rolnicy chętnie hodują te kury, co pozwala im osiągać znaczne zyski ze sprzedaży jaj i mięsa.

Wskaźniki produktywności

Każda odmiana perliczek brojlerowych charakteryzuje się innymi wskaźnikami produktywności:

Jaja perliczki charakteryzują się właściwościami dietetycznymi i zawierają wiele cennych składników. Po ugotowaniu mięso nabiera jasnego koloru i ma doskonały smak.

Hodowla brojlerów

Perliczki są uważane za ptaki niewybredne pod względem diety i pielęgnacji. Potrafią same się utrzymać, żerując. Rolnicy muszą zadbać o to, by ich pożywienie było wysokokaloryczne i bogate w minerały. W naturze ptaki te zamieszkują zarośla i krzewy, żywiąc się jagodami, owadami, roślinnością i nasionami.

Ptaki nie są skłonne do niszczenia grządek ogrodowych, ponieważ nie rozkopują gleby w poszukiwaniu pożywienia; są pożyteczne, zbierając szkodniki. Cechą charakterystyczną krzyżówki francuskiej jest jej agresywność wobec obcych.

Jak założyć kurnik?

Perliczki dzikie żyją głównie w Afryce, w bardzo gorącym klimacie, jednak dobrze znoszą niskie temperatury.

Kurnik urządza się według następujących zasad:

• Budowa po słonecznej stronie. Budynek musi być osłonięty od wiatrów północnych. Okna powinny być zamontowane, ale ich powierzchnia nie powinna przekraczać 10% całkowitej powierzchni ścian. Ptaki uwielbiają słońce i wygrzewają się w jego promieniach. Najlepiej umieścić kurnik w części z oknami wychodzącymi na południe.
• Oświetlenie. Ptaki zazwyczaj składają jaja w ciągu dnia, dlatego zimą potrzebują sztucznego oświetlenia.
• Ocieplenie pomieszczeń. Zabezpieczenie budynku przed przeciągami zmniejszy ryzyko chorób ptaków. Temperatura powietrza w kurniku nie powinna przekraczać 15 stopni Celsjusza. Niezbędna jest również odpowiednia wentylacja.
• Grzędy i gniazda. Grzędy umieszczane są na wysokości około 40-50 cm nad podłogą. Jedno gniazdo przypada na 6-8 kur. Rozmiary gniazd to 40x30x30 cm. Najlepiej umieszczać je w miejscach osłoniętych od bezpośredniego światła słonecznego. Jaja zbiera się tylko pod nieobecność kur w kurniku, ale kilka jajek zostaje.
• Podajniki. Jeden karmnik przypada na 5-6 kur. Napełnij go karmą, żeby się nie wysypywała. Najlepiej zrobić karmniki podłużne, żeby ptaki nie wchodziły sobie w drogę.
• Pościel. Wykonana jest ze słomy, piasku, torfu i trocin. Grubość powinna wynosić około 20 cm. Należy pamiętać o wymianie ściółki co najmniej raz w miesiącu.

Pamiętaj o oszkleniu okien i zabezpieczeniu ich metalową siatką – dzięki temu kurczaki nie będą mogły uciec przez okno, co mogłoby doprowadzić do ich zranienia.

Wytyczne dotyczące opieki nad ptakami

Pasożyty, odchody, robaki pasożytnicze i inne patogeny często wywołują choroby u kur. Dlatego niezbędne jest spełnienie następujących warunków:

• oczyszczać kurnik z odchodów co najmniej raz na pół roku;
• dezynfekować kurnik z pasożytów raz na 6 miesięcy;
• przeprowadzać przynajmniej raz w roku generalne sprzątanie (dezynfekcję grzęd, ścian itp.);
• myj poidła i karmniki raz w tygodniu.

Gniazda i sprzęt należy czyścić i zabezpieczać na zewnątrz. Powierzchnie metalowe należy zabezpieczyć palnikiem gazowym, a ściany zaprawą wapienną. Grzędy należy pomalować, a poidła i karmniki zdezynfekować roztworem sody oczyszczonej, wapnia i wody. Kompleksowa dezynfekcja nowoczesnymi metodami pomoże zapobiec chorobom grzybiczym, wirusowym i zakaźnym.

Obszar spacerowy

Do swobodnego wybiegu ptaki mają zapewnione zadaszone wybiegi. Siatka jest rozciągnięta wokół obwodu i przykryta dachem. Powierzchnia ta zapewnia co najmniej 2 metry kwadratowe na ptaka. Podłoga wyłożona jest ściółką z trocin, słomy lub siana. Dzięki temu ptaki mogą swobodnie wychodzić nawet zimą lub podczas deszczu. Siatka powinna mieć wysokość 2-2,5 metra.

Teren powinien być porośnięty krzewami i wysoką trawą. Ptaki nie tylko odpoczywają w krzewach, ale także budują gniazda. Preferują dobrze oświetlone miejsca.

Dieta

Dieta powinna zawierać suche mieszanki zbożowe i resztki jedzenia. Ptaki karmione są komercyjnymi mieszankami paszowymi, zieleniną i papką zbożową.

Suche mieszanki zbożowe mogą zawierać jęczmień, kukurydzę, owies, pszenicę i proso. Każdy ptak otrzymuje 200 gramów paszy dziennie. W przypadku trzymania w klatkach, dieta musi zawierać białko zwierzęce, mączkę mięsno-kostną i mączkę z trawy. W takich warunkach ptaki są karmione cztery razy dziennie. Do diety dodaje się również sól, kredę i muszle, aby uzupełnić minerały. Żwir dodaje się do osobnego karmnika.

Dla dorosłych brojlerów

Optymalnie, dorosłe ptaki są karmione różnymi metodami. Jeśli ptaki nie mają możliwości swobodnego poruszania się, karmi się je cztery razy dziennie. Jeśli ptaki są trzymane w strefie swobodnego poruszania się, wystarczą trzy razy dziennie. Podczas swobodnego poruszania się, gdy trawa jest obfita i obecne są owady, perliczka uzupełnia 50% dziennej dawki pokarmowej.

Dieta ptaków dorosłych powinna zawierać następujące składniki:

• witaminy, kreda, mączka rybna, drożdże – 5%;
• ciasto słonecznikowe – 5%;
• soja – 10%;
• groch – 10-15%;
• jęczmień – 15%;
• pszenica – 25-30%.

W okresie składania jaj niezbędne jest karmienie ptaków mączką rybną i zbożem – składniki te dostarczają im niezbędnych składników odżywczych. W diecie znajdują się również muszle, zboża i kreda. Mokry puree powinno być przygotowywane z serwatki, która wzbogaca dietę w białka zwierzęce.

Dla małych piskląt

W zależności od etapu rozwoju pisklęta karmione są według określonego harmonogramu:

• W okresie do 1 miesiąca życia zaleca się karmienie perliczek paszą przemysłową.
• Pisklęta jednodniowe karmione są gotowanymi, drobno posiekanymi jajkami i twarogiem. Zalecane dzienne spożycie karmy wynosi 10-12 gramów, a zalecane dzienne spożycie wody to 3 mililitry. W pierwszym dniu pisklęta potrzebują mało, ale wysokokalorycznego pokarmu.
• W pierwszym tygodniu pisklęta otrzymują paszę „Prestart”, która zawiera soję, mączkę rybną, kukurydzę, pszenicę, witaminy i minerały – wszystkie niezbędne do wzrostu i przyrostu masy ciała. Zawiera ona również kokcydiostatyki i antybiotyki antybakteryjne, które chronią pisklęta przed chorobami zakaźnymi. Pisklęta otrzymują tę paszę do 10. dnia życia, w dawce 15–35 gramów dziennie.
• Od 10 do 20 dnia po urodzeniu pisklętom podaje się karmę „Start” – 40–75 gramów dziennie. Karma ta wzmacnia układ odpornościowy pisklęcia i wspomaga rozwój szkieletu. Podając pisklętom tę karmę, należy pamiętać o podawaniu im również jajek na twardo, twarogu i świeżych ziół. Kiełki zbóż są również dobrym uzupełnieniem diety – 10 gramów na pisklę.

Cechy hodowlane

Perliczka brojler jest uważana za słabą kwokę ze względu na swoją płochliwość i pobudzenie. Jej jaja są umieszczane razem z innymi kurami lub poddawane inkubacji. Najlepiej, jeśli samice są o kilka miesięcy młodsze od samców. Stosunek samic do samców wynosi około 5 do 1.

Ptaki łączą się w pary po długim okresie zabawy na świeżym powietrzu, ale zdarza się to niezwykle rzadko. Kury składają zapłodnione jaja w ciągu trzech tygodni od kopulacji. Jaja należy zbierać rano, układać ostrymi końcami w dół i przechowywać nie dłużej niż dwa tygodnie przed inkubacją. Do inkubacji nadają się jaja o wadze 45 gramów. Sprawdza się je pod kątem obecności zarodka, a po czterech tygodniach wykluwają się z nich małe pisklęta.

Pierwszego dnia pisklęta jedzą słabo, czasami nawet rozrzucając pokarm. Po kilku dniach karmione są mieszanką zbóż (owies, jęczmień, kukurydza, pszenica) z mlekiem w proszku. Piątego dnia po urodzeniu podaje się im muszle lub drobny żwirek, a następnie przechodzą na mokrą papkę z dodatkiem zieleniny.

Inkubacja jaj

W optymalnych warunkach perliczki mogą znosić jaja przez sześć miesięcy w roku. Utrzymując stałą temperaturę i liczbę godzin dziennych, okres ten można wydłużyć do dziewięciu miesięcy. Aby zapewnić zapłodnienie jaj, kolonie utrzymuje się w proporcji jeden samiec na pięć samic.

Wybór materiału do inkubacji to ważny etap. Przygotowanie obejmuje intensywne karmienie samic, rozpoczynając trzy tygodnie wcześniej. Dieta ptaków powinna składać się z papki zawierającej twaróg, resztki mięsa i drobno posiekaną rybę. Papkę miesza się z serwatką lub kwaśnym mlekiem.

Wybór jajek

Do inkubacji należy wybierać jaja z czystą skorupką, o gładkiej powierzchni, bez wad i uszkodzeń oraz o regularnym kształcie. Brudne jaja nie nadają się do inkubacji, ponieważ brud spowoduje pękanie skorupki i zatkanie porów, uniemożliwiając pisklętom oddychanie i prawidłowy rozwój.

Składanie jaj

Inkubator umieszcza się w pomieszczeniu, w którym temperatura nie przekracza 18 stopni Celsjusza. Jaja wnosi się do tego pomieszczenia kilka godzin wcześniej, aby ułatwić adaptację i ogrzanie. Doświadczeni hodowcy zalecają traktowanie skorupek roztworem nadmanganianu potasu. Integralność skorupek sprawdza się za pomocą owoskopu.

Inkubator jest podgrzewany do 38 stopni Celsjusza i dezynfekowany 48 godzin przed umieszczeniem w nim zwierząt. Sprawdza się również jego prawidłowe działanie.

W przypadku inkubatora ręcznego jaja wkłada się do inkubatora poziomo. W przypadku inkubatora automatycznego jaja wkłada się tępym końcem do góry.

Kontrola i reżim

Perliczki wymagają specyficznego reżimu inkubacji. Zarodki są uważane za dość wymagające. Aby pomyślnie wylęgnąć perliczkę w inkubatorze, zaleca się następujący reżim:

• Dni 1-7 – temperatura 38-38,2 stopni, wilgotność – 70%, przewracanie – 4 razy dziennie;
• Dzień 8-25 – temperatura 37,8 stopni, wilgotność – 60%, przewracanie – 4-6 razy dziennie;
• Dzień 26-28 – temperatura 37,5 stopnia, wilgotność – 85-90%.

Od 15. do 25. dnia jajka należy schładzać przez 15–20 minut dwa razy dziennie. W przypadku obracania ręcznego, jajka należy obracać co najmniej pięć razy dziennie.

Opieka nad młodymi zwierzętami

Młodym pisklętom należy zapewnić odpowiednią temperaturę. Trzymane w chłodni, zaczną gromadzić się w małych grupach, co może prowadzić do uduszenia. Zgony mogą również wystąpić, jeśli kurnik jest wilgotny i mokry. Konieczne jest zapewnienie odpowiedniego systemu nawadniania – najlepiej podawać pisklętom wodę w ograniczonych ilościach, aby zapobiec utonięciu.

Pasza podawana jest w pojemnikach. Po 10 dniach życia ptaki można karmić z płytkich spodków lub małych talerzyków. Następnie można podawać im tę samą karmę, co zwykłym kurom. Nie zaleca się karmienia ptaków przeterminowaną lub nieświeżą karmą, ponieważ może to prowadzić nie tylko do pogorszenia stanu zdrowia, ale także do śmierci. Biorąc pod uwagę, że ptaki mają tendencję do wspólnego żerowania, często kończy się to śmiercią większości z nich.

Różnorodne warzywa liściaste, które dostarczają witamin, są niezbędne w diecie młodych ptaków. Dorosłe ptaki nie potrzebują takiego pożywienia, ale pisklęta bezwzględnie go potrzebują dla optymalnego wzrostu. W miarę dojrzewania perliczki mogą żywić się małymi robakami, a nawet ślimakami. Dorastając, zbierają stonki ziemniaczane.

Recenzje

Perliczki brojlery cieszą się pozytywnymi opiniami. Poniżej znajdują się opinie hodowców, którzy zdecydowali się na założenie firmy zajmującej się hodowlą tych ptaków.

Perliczki brojlery to ptaki dochodowe, o wielu zaletach. W hodowli warto wybierać perliczki szaroplamiste (francuskie), ponieważ znoszą więcej jaj rocznie i dobrze przybierają na wadze.

Często zadawane pytania