Gołębie sierpowate: opis ptaka i jego cechy hodowlane

Gołębie sierpowate to ptaki o ciekawym wyglądzie i unikalnych cechach lotu. Te małe gołębie są łatwe w pielęgnacji. Wielu hodowców dostrzega liczne zalety tych ptaków. Dzięki odpowiedzialnemu podejściu do opieki i karmienia, można uzyskać zdrowe ptaki o wysokiej wydajności.

Opis i charakterystyka ptaka

Gołębie sierpowate są niewielkie, ale imponują muskularną, dobrze rozwiniętą sylwetką. Mają małą głowę i zakrzywiony profil. Ich ciało wsparte jest na krótkich nogach, a całe ciało pokryte jest gęstym upierzeniem. Po złożeniu skrzydła sięgają niemal do końca ogona.

Cechą charakterystyczną jest wypukły czwarty staw na skrzydłach. Pozwala on gołębiom wykonywać sierpowate ruchy, co czyni ich lot prawdziwie spektakularnym przeżyciem. Osobniki występują w różnorodnych odcieniach upierzenia. Wyraźnym znakiem rozpoznawczym rasy jest jasny kolor oczu.

Gdy pisklęta mają dwa miesiące, rozpoczyna się ich szkolenie w ich unikalnym stylu lotu. Ptaki te nazywane są ptakami „zawracającymi” ze względu na ich wytrzymałość i zdolność do wytrzymywania długich lotów. Wolą latać samotnie. Najlepiej szkolić je rano i wieczorem.

Pochodzenie i dystrybucja

Gołębie pojawiły się w tym kraju, wówczas części Imperium Rosyjskiego, na samym początku XX wieku, gdzie trafiły do ​​gołębników w mieście Mikołajów. Sama rasa została jednak wyhodowana w czasach starożytnych. Syria i Turcja wciąż spierają się o pochodzenie gołębia sierpowatego. W sanskrycie rasa gołębi oznacza „piękne stworzenie”.

Po przybyciu gołębi do Mikołajowa, wielu hodowców było nimi zachwyconych i chciało je mieć. W ten sposób gołębie dotarły do ​​Oczakowa, gdzie przywiózł je pewien hodowca o imieniu Kaiser, który wraz ze swoim przyjacielem Kiriczenką wniósł znaczący wkład w rozwój rasy. Ich wysiłki hodowlane zaowocowały powstaniem kilku odmian gołębi sierpowatych:

• Muzycy;
• Garkuszyński;
• Kałaczowski.

Hodowcy skrupulatnie selekcjonowali swoje ptaki, faworyzując gołębie o doskonałych cechach lotnych, które wyróżniały je spośród innych. Z czasem sierpowaty kształt skrzydeł stał się znakiem rozpoznawczym tej rasy. Później ptaki o sierpowatym kształcie zyskały nową nazwę: gołębie Oczakowa odwrócone.

Funkcje lotu

Te ptaki nazywane są „odwróconymi sierpowatymi”. Jest ku temu powód. Kiedy trzepoczą skrzydłami, ich skrajne pióra odwracają się i stykają ze sobą na końcach, tworząc okrąg. Ta unikalna cecha umożliwia fenomenalny lot. Ptaki te poruszają się w powietrzu poziomo, w kierunku ziemi. Ale jeśli spojrzeć na nie w górę, ma się wrażenie, jakby leciały w zwolnionym tempie.

Gołębie sierpowate mają kilka charakterystycznych cech:

• mają doskonałą orientację w terenie;
• latają zawsze, bez względu na porę roku;
• nie reagują na działanie mas powietrza;
• Ich lot jest niewymagający wysiłku, lekki i płynny.

Dotyczy to wyłącznie ptaków rasowych, których liczebność spada w wyniku selektywnej hodowli. Gołębie sierpowate wracają do domu dopiero po kilku dniach. Nikt nie potrafi wyjaśnić tego zachowania. Niektóre osobniki w ogóle nie wracają do gołębnika.

Czy można trzymać ptaka w niewoli?

Gołębie potrzebują osobnego pomieszczenia. Na wolności budują gniazda w małych jaskiniach i szczelinach skalnych. Obecnie istnieje kilka rodzajów gołębników: wolnobiegowe, wolierowe oraz gołębniki z paszarnią.

Gołębnik to zamknięta przestrzeń z małymi otworami, przez które gołębie mogą wylatywać. Wąskie okna zapewniają światło w tego typu przestrzeni. Gołębnik z karmnikiem to woliera dołączona do gołębnika, w której ptaki będą się swobodnie przemieszczać. Wnętrze gołębnika powinno być suche i czyste.

Gołębie sierpowate bardzo dobrze znoszą zimno i mogą nawet mieszkać w wolierze, pod warunkiem, że jest ona zabezpieczona przed deszczem i śniegiem. Drzwi do woliery powinny być wyposażone w próg, aby zapobiec przypadkowemu nadepnięciu na ptaka siedzącego na podłodze.

Za optymalną wysokość gołębnika uważa się pomieszczenie, którego sufity są o 15 cm wyższe od wysokości hodowcy. Ułatwia to łapanie ptaków i ułatwia hodowcy sprzątanie gołębnika.

Gniazda buduje się w pomieszczeniach, używając drewnianych skrzynek. Należy pamiętać o przykryciu pomieszczenia dachem i zainstalowaniu grzęd, karmników i poidełek. Grzęda powinna być gładka i pomalowana, o szerokości 2,5-3,5 cm. Zboże i zieleninę umieszcza się w oddzielnych karmnikach.

Kierunek hodowli

Gołębie sierpowate są hodowane ze względu na piękny lot. Hodowcy wystawiają swoje ptaki na wystawach. Podczas zawodów ptaki oceniane są pod kątem następujących cech:

• garnitur;
• ustawienie skrzydeł;
• konstytucja;
• dane lotu;
• orientacja;
• wirtuozeria.

Zawody mają na celu określenie wysokości i czasu trwania lotu. Na podstawie wyników zawodów ptaki są przydzielane do kategorii. Wyróżnia się gołębie elitarne, pierwszej, drugiej i trzeciej klasy. Gołąb może również otrzymać kategorię „niedostateczny”.

Dieta

Gołębie sierpowate preferują pokarmy roślinne, zwłaszcza nasiona, jagody, owoce, trawę i orzechy. Hodowcy często wprowadzają do diety swoich ptaków ziarna kukurydzy, jęczmienia i pszenicy. Zaleca się regularne karmienie ptaków w odpowiednich ilościach.

Dieta gołębi powinna również zawierać mokrą papkę, składającą się głównie z zielonych liści, otrębów i zbóż. Niektórzy hodowcy karmią swoje gołębie paszą złożoną.

Hodowca gołębi musi umieścić w osobnym karmniku żwir, który ułatwi trawienie pokarmu.

Opieka sierpowata

Gołębie sierpowate to ptaki energiczne i niewymagające. Potrafią przystosować się nawet do najbardziej niesprzyjających warunków i klimatu, a hodowcy gołębi opisują je jako ptaki odporne. Te cechy sprawiają, że rasa ta nadaje się nawet dla najbardziej początkujących hodowców. Gołębie sierpowate dobrze się rozmnażają i dbają o swoje młode.

Istnieje jednak jeden czynnik, który może negatywnie wpłynąć na dobrostan tej rasy ptaków: zamknięcie. Nie przetrwają one na strychach, balkonach ani w innych pomieszczeniach, gdzie nie mają możliwości korzystania z otwartej przestrzeni. Równie ważne jest zadbanie o to, aby pomieszczenie było czyste, suche i dobrze oświetlone.

Reprodukcja

Gołębie sierpowate to ptaki monogamiczne, zazwyczaj tworzące pojedyncze pary. W okresie godowym samce zalecają się do wybranych partnerek, gruchając, tańcząc i strosząc pióra. W naturze pary szukają miejsc o ograniczonym dostępie do budowy gniazd. Mogą budować gniazda pod okapem, na pustych strychach itp.

Aby samica gołębnika czuła się komfortowo, ważne jest, aby w jej gnieździe znajdowało się małe okienko. Dzięki temu samiec będzie mógł sam wnosić do niego materiały budowlane, a samica będzie mogła je samodzielnie zbudować z gałązek i źdźbeł trawy.

Ptaki łączą się w pary przez cały rok, w wyniku czego samica składa około siedmiu lęgów jaj w ciągu roku. Oboje rodzice wysiadują jaja na zmianę przez 16-19 dni. Jeden lęg zazwyczaj zawiera 1-2 jaja. Wyklute pisklęta są ślepe i nieprzystosowane. W pierwszych dniach życia pisklęta żywią się mlekiem gołębim, które zawiera składniki odżywcze na bazie białka. W miarę wzrostu piskląt do ich diety wprowadzane są nasiona roślin. Po 1-1,5 miesiąca młode są w pełni zdolne do lotu i samodzielnego opiekowania się.

Jeżeli hodowca gołębi ma zamiar wyszkolić nowe pokolenie, to gdy młode gołębie osiągną wiek 35 dni, zabiera je od rodziców do nowego miejsca zamieszkania i rozpoczyna się szkolenie.

Składanie jaj

Każdy cykl składania jaj zazwyczaj przynosi parę jaj. Podczas pierwszego cyklu składania jaj samica może złożyć tylko jedno jajo. Wiadomo, że samice składają jaja w pierwszej połowie dnia.

Produkcja jaj rozpoczyna się 8-10 dni po kryciu. Po zniesieniu pierwszego jaja, drugie jajo jest składane 40-45 godzin później. Aby uniknąć inkubacji pierwszego jaja przed drugim, hodowca usuwa zniesione jajo i zastępuje je jajem sztucznym.

Inkubacja

Gołębie sierpowate są dobrymi rodzicami. Samice same wysiadują jaja. Samce wymieniają samice dwa razy dziennie, aby samica mogła się pożywić. Odstęp między gniazdami powinien być jak największy, w zależności od wielkości gołębnika. Jeśli pomieszczenie jest małe, zaleca się zainstalowanie przegród między gniazdami lub zastosowanie drewnianych skrzynek.

Pisklęta rodzą się po 16-19 dniach. Okres inkubacji jest krótszy w ciepłe dni i dłuższy w chłodne. Gołąb obraca jaja w gnieździe kilka razy dziennie. Dziobanie trwa 8-10 godzin. Pisklęta rodzą się bez pomocy. Jeśli pomoc jest potrzebna, pisklę może nie przeżyć.

Utrzymywanie piskląt

Gołębie rodzicielskie zapewniają pisklętom ciepło i karmią je mlekiem, które gromadzi się w ich wolach. Młode odrywane są od rodziców w wieku 25-28 dni. Następnie karmione są mieszanką drobnych ziaren. Woda jest umieszczana na wolnym powietrzu, aby pisklęta nauczyły się ją samodzielnie znajdować. Do wody pitnej dodawane są witaminy, aby pisklęta otrzymywały minerały niezbędne do prawidłowego rozwoju.

Ważne jest, aby podawać pisklętom wodę z czystej miski, ponieważ w wieku jednego miesiąca nie są one w dobrej kondycji zdrowotnej. W wieku dwóch miesięcy rozpoczyna się etap przygotowawczy do odchowu piskląt – rozpoczyna się trening.

Jak karmić pisklę gołębia opisano szczegółowo Tutaj.

Choroby i problemy hodowlane

Hodowla ptaków wymaga dbania o ich zdrowie. Kluczowe jest stosowanie profilaktyki chorób, regularne sprzątanie pomieszczeń, zapewnienie czystej wody, zbilansowanej diety oraz utrzymanie czystości poideł i karmników.

Hodowcy gołębi powinni mieć świadomość, że przeludnienie w kolonii lęgowej jest niezbędne i że chore ptaki należy niezwłocznie usuwać. Gołębie sierpowate są ptakami odpornymi, ale podatnymi na choroby. choroby zakaźne i niezakaźne.

Ptaki mogą zarazić się chorobami niezakaźnymi, jeśli są niewłaściwie karmione i utrzymywane. Dostosowanie ich diety może pomóc zapobiec niedoborom witamin i hiperwitaminozie. Stosowanie wysokiej jakości paszy i podawanie jej ptakom w pełnych ilościach pomoże zapobiec zapaleniu wola i żołądka.

Choroby zakaźne są niebezpieczne, ponieważ jeden chory ptak może zarazić wszystkie pozostałe, potencjalnie je zabijając. Najgroźniejsze to pyocyjanoza, ornitoza, ospa, salmonelloza i kokcydioza. Choroby te przenoszone są przez jaja, powodując śmierć piskląt w pierwszym tygodniu życia.

Chów wsobny nie jest mniej niebezpieczny. Takie hodowanie grozi rodzeniem się słabego potomstwa.

Ciekawostki

Istnieje kilka interesujących faktów na temat gołębi sierpowatych. Poniżej przedstawiamy kilka z nich:

• Chociaż gołębie z odwróconą sierpowatością są cenione przez hodowców, ich wydajność w locie jest znacznie ograniczona. Powodem jest to, że hodowcy nie traktują poważnie regularnego i odpowiedniego treningu. Bez odpowiedniego szkolenia ptaki nie będą osiągać najlepszych wyników.
• Hodowcy gołębi często zapominają, że kojarzenie gołębi sierpowatych z innymi rasami jest niepożądane, ponieważ może prowadzić do pogorszenia ich lotu i utraty cech charakterystycznych. Ptaki stają się mniej interesujące i niepowtarzalne.
• Uważa się, że z dala od wiatrów Krymu gołębie nie mogą wykazać się swoją oryginalnością w locie, gdyż południowy klimat sprzyjał temu przez dziesięciolecia.

Gołębie sierpowate przyciągają uwagę swoimi niezwykłymi zdolnościami do lotu w powietrzu. Przy odpowiednim szkoleniu ptaki te zachwycą swoich właścicieli niesamowitymi osiągnięciami. Rasa ta może zajmować pierwsze miejsca w konkursach.

Często zadawane pytania