Wszystko o gołębiach domowych: odmiany, zasady lotu, pielęgnacja i hodowla

W przeszłości, przed pojawieniem się technologii cyfrowej, ludzie używali gołębi pocztowych do przekazywania wiadomości. Ptaki te były tresowane i szkolone. Gołębie są bardzo zdolne, co ułatwia ich tresurę. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o tych „listonoszach”.

Dane historyczne dotyczące gołębi pocztowych

Pierwsza wzmianka o gołębiach pochodzi z 45 r. p.n.e. W tamtym czasie używano ich do dostarczania listów z oblężonej Modeny. W XII wieku poczta gołębia zyskała na popularności w Egipcie.

Mieszkańcy Anglii, Francji i Belgii wnieśli znaczący wkład w poprawę cech pocztowych. Ugruntowały je gołębie z Antwerpii i Luttich. W ten sposób powstały kolejne rasy gołębi.

Pierwsze europejskie zawody gołębi pocztowych odbyły się na początku XIX wieku. W Rosji wyścigi gołębi pojawiły się pod koniec XIX wieku, ale nigdy nie zyskały popularności. Gołębie były szczególnie poszukiwane podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Potem nastąpił okres ciszy dla gołębi.

Dopiero w latach 70. XX wieku populacja gołębi pocztowych zaczęła rosnąć. Niektórzy wierzyli w przyszłość tych ptaków. Zaczęli je hodować, wykorzystując stare i zagraniczne rasy. I im się to udało – ptaki te zyskały popularność na całym świecie.

Aby rozwijać wytrzymałość ptaków, konieczne są zawody. Takie zawody stają się jeszcze trudniejsze, gdy przelatuje się nad trudno dostępnymi terenami lub wypuszcza ptaki przy złej pogodzie.

Znane są przypadki, gdy gołębie pocztowe pokonywały dystans ponad 1000 kilometrów, osiągając prędkość około 100 kilometrów na godzinę. Ten sport, w latach 50. i 60. XX wieku, doprowadził do powstania nowej rasy rosyjskich gołębi pocztowych – białego ostankino.

Rasy gołębi pocztowych

Obecnie istnieje wiele odmian gołębi pocztowych, różniących się cechami zewnętrznymi, szybkością i innymi wskaźnikami.

rosyjski

Gołębie rosyjskie mają elegancki kształt głowy i spiczasty dziób. Wyróżniają się skrzydłami o zakrzywionych końcach, które pozwalają im ściśle przylegać do ciała. Cechą charakterystyczną są dobrze rozwinięte mięśnie.

Ptaki mają długie nogi i są pozbawione piór. Tęczówki oczu są czerwonopomarańczowe, z jasnymi obwódkami. Rosyjskie gołębie pocztowe zazwyczaj mają białe upierzenie, ale sporadycznie spotyka się osobniki o upierzeniu pstrym.

niemiecki

Hodowcy wykorzystali gołębie angielskie i holenderskie do stworzenia tej rasy. Głównym celem było stworzenie nowej rasy charakteryzującej się dużą szybkością, atrakcyjnym wyglądem i szybkim wzrostem. Rezultatem był ptak o niewielkich rozmiarach.

Ptak ma skrócony, mocny dziób i długą szyję. Ogon „niemieckiego” również jest skrócony. Ptak nie ma charakterystycznego upierzenia, które może być bardzo zróżnicowane.

angielski

Przodkami angielskich gołębi pocztowych były gołębie pocztowe, używane w krajach Wschodu i Egipcie. W XIV wieku ptaki te trafiły do ​​Europy, gdzie hodowcom udało się udoskonalić nie tylko ich doskonałe cechy lotne, ale także atrakcyjny wygląd.

Współczesne gołębie pocztowe mają małą głowę w stosunku do swojego dużego ciała. Ptak ma gruby, prosty i długi dziób z brodawkowatymi naroślami. Cechą charakterystyczną są duże brązowe oczy z ledwo widocznymi powiekami. Gołębie angielskie występują w białym, czarnym, gołębim, cętkowanym, kasztanowym i żółtym, sztywnym upierzeniu.

belgijski

Belgijskie gołębie pocztowe to standard wśród współczesnych ras myśliwskich. Ptak ten został wyhodowany dawno temu, ale jego udoskonalenie nastąpiło dopiero w XIX wieku. Rasa ta ma zaokrągloną sylwetkę i dobrze rozwiniętą klatkę piersiową – jest szeroka i muskularna.

Ptaki te charakteryzują się wydłużoną szyją, krótkimi nogami i zaokrągloną głową. Mają brązowe oczy z jasnymi powiekami. Cechą charakterystyczną jest skrócony ogon i skrzydła, które ściśle przylegają do ciała. Gołębie występują w szerokiej gamie kolorów.

Smoki

Gołębie smocze są uważane za jedną z najstarszych ras. Cechą charakterystyczną tych ptaków jest nie tylko doskonała prędkość, ale także orientacja w przestrzeni. Mają niewielkie, krępe ciało. Krótka szyja podtrzymuje dużą głowę, rozszerzoną u nasady. Z pyska wystają duże, czerwono-pomarańczowe oczy i wydłużony, zamknięty dziób z naroślami u nasady.

Smok ma zaokrągloną, lekko uniesioną klatkę piersiową i długie skrzydła sięgające końców ogona. Smoki występują w kolorze białym i czarnym. Występują również odmiany szare i cętkowane. To łatwa w pielęgnacji rasa, pozostająca aktywna w każdym wieku.

Czesi

Czeskie gołębie pocztowe to ptaki sportowe, charakteryzujące się siłą fizyczną i dobrym zdrowiem. Są cenione za lojalność wobec właścicieli, łatwość udomowienia i inteligencję – łatwo je tresować. Dzięki temu są bardzo łatwe w obsłudze.

Rasa ta jest uważana za popularną, zwłaszcza do użytku w zawodach. Gołębie te potrafią osiągać dobre wyniki na krótkich dystansach.

Gołębie czeskie mają gładkie, gęste, jasne upierzenie. Ciało jest proporcjonalne i poziome. Gołębie czeskie mają małą, spłaszczoną po obu stronach głowę i szerokie czoło. Głowa osadzona jest na wydłużonej szyi, poszerzonej w barkach. Dziób jest mały, wąski i spiczasty. Ptaki mają wąski ogon, który jest prawie całkowicie pokryty silnymi, długimi skrzydłami.

Zasada działania słupów gołębiarskich i ich orientacja w przestrzeni

Ponieważ gołąb wraca do domu przy pierwszej okazji, gołębia poczta działa bez zarzutu. To właśnie jest istota „pracy” ptaków. Gołębie mają doskonałą orientację przestrzenną i nie popełniają błędów. Potrafią poruszać się po nieznanym terenie i znaleźć drogę do domu.

Do niedawna naukowcy nie potrafili zrozumieć, jak gołębie orientują się w przestrzeni. Jednak ostatnio udało im się to wyjaśnić. Oczy ptaków zawierają specjalne białko, kryptochrom, który pod wpływem pola magnetycznego przechodzi z jednego stanu odwracalnego w drugi. Mózg ptaka rejestruje zatem te zmiany w białku, zachodzące tylko w jednej komórce oka, i dostosowuje kierunek lotu. Najprawdopodobniej podobny proces ułatwia precyzyjną orientację na duże odległości u innych zwierząt, takich jak żółwie, motyle i ryby.

Warunki życia gołębi pocztowych

Gołębie pocztowe wymagają dobrego lokum. Potrzebują czystości, ciepła i pomieszczenia, z którego będą mogły regularnie latać. Woliera musi spełniać określone warunki:

• Lokalizacja. Większość doświadczonych hodowców zaleca budowę gołębnika, najlepiej na strychu. Jeśli planujesz budowę osobnego gołębnika, najlepiej umieścić go z dala od szamb, gospodarstw rolnych i linii energetycznych. Budynek powinien być postawiony od strony południowej.
• Wymiary. Na każdą parę gołębi potrzeba minimum 0,5 metra kwadratowego powierzchni. Wysokość pomieszczenia nie powinna przekraczać 2 metrów. W przypadku dużej liczby ptaków, gołębnik należy podzielić na sekcje, z których każda pomieści 15 par.
• Wentylacja i oświetlenie. Montaż podwójnych drzwi z kratką i drzwiami głównymi zapewni lepszą wentylację. Ważne jest, aby w pomieszczeniu znajdował się otwór wentylacyjny w suficie. Gołębie powinny mieć co najmniej 12 godzin światła dziennego. W razie potrzeby należy zastosować dodatkowe oświetlenie sztuczne, szczególnie zimą.
• Ogrzewanie. Ogrzewanie woliery zazwyczaj nie jest konieczne. Jednak temperatura w kurniku zimą nie powinna spadać poniżej 5-10 stopni Celsjusza. Zaleca się ocieplenie gołębnika i wyłożenie na podłodze i w gniazdach ściółki z siana, drobnych gałęzi, trocin, słomy i pierza. Warstwa liści tytoniu lub popiołu drzewnego pod ściółką pomoże zapobiec chorobom zakaźnym.

Jednak przegrzanie jest również niebezpieczne dla ptaków, dlatego latem temperatura w kurniku nie powinna przekraczać 20 stopni Celsjusza.

• Karmniki i poidła. Ptakom wygodniej jest karmić się z drewnianych karmników w kształcie skrzynek. Mogą być one automatyczne. Karmniki powinny mieć 7 cm wolnej przestrzeni na gołębia. Ptaki powinny mieć stały dostęp do czystej wody.
• Grzędy i gniazda. Grzędy należy zamontować poziomo na ścianie, 80 cm od podłogi i sufitu. Wymiary gniazda to zazwyczaj 80 x 40 x 30 cm.

Niezbędne jest zainstalowanie w gołębniku „stacji odbiorczej” – konstrukcji przypominającej klatkę. Służy ona do kontroli gołębi podczas treningów i zawodów.

Jak karmić takie ptaki?

Ponieważ gołębie pocztowe zmuszone są do pokonywania bardzo długich dystansów i ciągłego wysiłku fizycznego, wymagają specjalnej diety. Jeden gołąb zjada około 400 gramów karmy tygodniowo. To obfite karmienie powoduje kilkukrotny wzrost masy ciała ptaka. Pojedynczy gołąb może ważyć nawet 800 gramów.

Gołębie pocztowe karmi się trzy razy dziennie, zgodnie z harmonogramem karmienia. Wielkość porcji powinna być zawsze taka sama, około 20 gramów na posiłek. Gołębie karmi się rano, w porze lunchu i wieczorem po zachodzie słońca, ale przed zapadnięciem zmroku.

Wartość odżywcza karmy powinna być zawsze taka sama. Pora roku nie ma na to żadnego wpływu – gołębie potrzebują pokarmu, aby przybrać na wadze i sile zarówno zimą, jak i latem. Soczewica, groszek i wyka to najlepsze wybory. Od czasu do czasu do diety ptaków należy dodawać piasek, wapń i wapno. Dobrym pomysłem jest dodanie odrobiny soli do karmy.

W celu urozmaicenia diety dopuszcza się karmienie ptaków następującymi składnikami:

• otręby;
• len;
• gotowane ziemniaki;
• rzepak.

Ponadto w pokoju powinny znajdować się miski z czystą wodą pitną, która jest codziennie wymieniana.

Szkolenie

Trening odgrywa kluczową rolę w hodowli gołębi pocztowych. Bez niego nie będą one mogły brać udziału w zawodach sportowych, co prowadzi nie tylko do niższych cen rynkowych, ale także do bezsensownej i nieopłacalnej hodowli.

Szkolenie gołębi rozpoczyna się, gdy ptaki osiągną wiek sześciu tygodni. Początkowo mogą one krążyć jedynie nad gołębnikiem. Po opanowaniu tej umiejętności, po sześciu tygodniach, można je przenieść w miejsce w pobliżu ich domu. Dopuszczalne jest również rozpoczęcie szkolenia ptaków po co najmniej trzech dniach pobytu w nowym kurniku.

Najpierw ptaki szkoli się w ciepłej, słonecznej pogodzie. Najlepiej rozpocząć trening między drugą połową kwietnia a połową października. Początkowo gołębie wypuszcza się na odległość 20-30 kilometrów od domu, a następnie zwiększa się dystans. Najlepiej wypuszczać ptaki wcześnie rano, ale nie później niż w południe. W pierwszym roku gołębie powinny być w stanie pokonać dystans do 320 kilometrów.

Przed transportem gołębie muszą zostać dokładnie oswojone, aby mogły być samodzielne i nie bały się przenosić do klatek. Ptaki są szczególnie łagodne w nocy, dlatego zaleca się wyprowadzanie ich z kurnika przed świtem. Przyszłych listonoszy transportuje się szybko, aby zminimalizować czas spędzony w klatce. Ptaki wypuszczane są na otwarty teren, np. w dolinie lub lesie, gdzie gołębie mogą być zdezorientowane na początku szkolenia.

Po zaledwie kilku latach rodzą się w pełni wyszkolone gołębie pocztowe. W tym okresie uczą się osiągać maksymalną prędkość i odnajdywać drogę do domu z odległości około 1000 kilometrów. W wieku 3-4 lat ptaki kwalifikują się do zawodów. W ciągu swojego życia pojedynczy gołąb pocztowy pokonuje setki tysięcy kilometrów, pokonując po drodze trudne przeszkody.

Hodowla i uprawa

Pisklęta wprowadza się do gołębnika w wieku 1-1,5 miesiąca. W tym wieku młode ptaki zaczynają rozpoznawać swój dom i szybko się do niego przywiązują. Stado powinno składać się z równych części samców i samic. Ptaki osiągają dojrzałość płciową w wieku 5 miesięcy. Najlepiej dobrać pary w pełni zgodne ze standardami rasy. Pary umieszcza się w przestronnej, zamkniętej budce lęgowej na kilka dni. Parę można rozpoznać po tym, że ptaki pozostają razem po wyjściu z budki.

Samica zaczyna składać jaja w ciągu dwóch tygodni od kopulacji. Zazwyczaj w jednym lęgu znajduje się od 1 do 3 jaj. Oboje rodzice wysiadują je na zmianę. Na tym etapie ważne jest, aby zidentyfikować zapłodnione jaja: początkowo wszystkie jaja mają półprzezroczystą skorupkę, ale z czasem skorupka staje się mlecznobiała i ciemnieje. Niezapłodnione jaja pozostają półprzezroczyste, a ich powierzchnia staje się szorstka.

Pisklęta rodzą się 16-19 dni po zniesieniu jaj. Młode są ślepe, ich ciała pokryte są cienkim puchem. Rodzice karmią je mlekiem, produkowanym w wolu, przez kilka tygodni. Następnie pisklęta są karmione owsianką z ich wydzielin i częściowo strawionych ziaren.

Gdy ptaki osiągną wiek jednego miesiąca, karmi się je napęczniałym ziarnem. W wieku półtora miesiąca młode zaczynają jeść pokarm dla dorosłych. Najlepiej, aby para karmiła tylko jedno pisklę. W tym celu pozostałe pisklęta można przekazać parze, która nie ma własnych piskląt.

Zalety i wady gołębi pocztowych

Gołębie pocztowe mają zarówno pozytywne, jak i negatywne cechy. Warto o nich wiedzieć przed hodowlą gołębi pocztowych:

• Niedopuszczalne jest hodowanie ptaków w górach, ponieważ ukształtowanie terenu może je zmylić. Może to doprowadzić do tego, że ptak zgubi się w górach i nie będzie mógł wrócić do domu, tracąc tym samym orientację w terenie.
• Ptaki mogą się zgubić, zabłądzić i nie wrócić do domu, jeśli ulewny deszcz lub porywisty wiatr uniemożliwi im podróż do celu.
• Zimą gołębie pocztowe słabną i tracą prędkość. Tylko w cieplejszych porach roku mogą szybko się zregenerować i wykonywać swoje zadania.

Nowoczesna poczta

Dzisiaj istnieje wiele nowoczesnych środków komunikacji. Ludzie są przyzwyczajeni do rozmów telefonicznych, wysyłania wiadomości online i wysyłania paczek pocztą lotniczą. Dla tych, którzy są przyzwyczajeni do takich technologii, gołębia poczta to prawdopodobnie coś z science fiction.

Niektórzy jednak nie chcą rozstawać się z gołębiami pocztowymi, uważając tę ​​formę poczty za uświęconą tradycją. Jedna z takich tradycji sięga czasów starożytnych. Starożytni Grecy wysyłali gołębie pocztowe do dużych miast, aby ogłaszać zwycięstwa olimpijskie. W 1996 roku Słowacja wysłała gołębie pocztowe na cześć Igrzysk Olimpijskich w Atlancie. Ptaki zostały ozdobione pamiątkowymi znaczkami.

W Nowej Zelandii powszechne są coroczne loty gołębi na tej samej trasie – między Auckland a wyspami Rafy Koralowej. Często odbywają się również zawody gołębiarskie, w których wybierani są najlepsi na podstawie wyglądu ptaka, jego umiejętności poruszania się po terenie i zdolności do osiągnięcia maksymalnej prędkości.

Chociaż wiele osób dziś nigdy nie słyszało o gołębiach domowych, ci, którzy dorastali w czasach, gdy ptaki te przynosiły ważne wieści, przekazują swoją wiedzę swoim dzieciom. W ten sposób podtrzymywane są starożytne tradycje. Hodowla gołębi może być dochodowym biznesem, ponieważ tresowane ptaki są często wykorzystywane na weselach, rocznicach i innych imprezach.

Często zadawane pytania