Wiśnia słodka (Duke): opis odmiany, wskazówki dotyczące sadzenia i pielęgnacji

Czereśnia to roślina owocowa uzyskana w wyniku krzyżowego zapylenia wiśni i czereśni. Obecnie, dzięki selektywnej hodowli, ta ciepłolubna hybryda z powodzeniem owocuje w regionach o surowym klimacie.

Cechy księcia

Mieszańce wiśni i czereśni słodkiej różnią się od swoich „rodziców” na wiele sposobów:

• W przeciwieństwie do swoich par rodzicielskich, odmiany Duke są samosterowne. Nie znoszą samotności. Aby zapewnić owocowanie mieszańców, w pobliżu sadzi się lokalne odmiany wiśni i czereśni słodkiej, znane jako zapylacze.
• Sami książęta nie są skutecznymi zapylaczami.
• W strefie centralnej i w regionie Centralnej Czarnej Ziemi do zapylania wykorzystuje się najczęściej wiśnie samopylne - Lubską, Bułatnikowską, Mołodeżną.
• Najlepszym zapylaczem dla czereśni jest czereśnia słodka. Zalecane zapylacze dla czereśni słodkiej to 'Donchanka', 'Priusadebnaya' i 'Annushka'. Odmiana wiśni Iput jest uważana za idealną do zapylania.
  Kryteria doboru zapylaczy dla wiśni

  • ✓ Weź pod uwagę terminy kwitnienia zapylacza i wiśni; muszą się one pokrywać.
  • ✓ Aby zapylenie krzyżowe było efektywne, odległość między wiśnią a zapylaczem nie powinna przekraczać 50 metrów.

  O wymienionych odmianach wiśni można przeczytać w następny artykuł.

• Kupując sadzonki Duke, kupujesz również zapylacz. Wysokiej jakości zapylacz może zapylić ponad jedną trzecią kwiatów drzewa – wystarczająco dużo, aby zapewnić drzewu obfitość owoców.
• W porównaniu z wiśniami, duki są bardziej odporne na zimę. Nie są jednak tak odporne na mróz jak wiśnie. Z tego powodu w regionach północnych rosną w formie krzewów, a ogrodnicy okrywają je na zimę, aby chronić je przed ekstremalnie niskimi temperaturami.
• Krzewy nie są dokarmiane przez całe życie. Z powodu nadmiaru składników odżywczych drzewo zaczyna się szybko rozwijać, a zużywając energię na wzrost, nie ma czasu na odpowiednie wzmocnienie i przygotowanie do zimy. Prowadzi to do braku owoców lub obumarcia rośliny.

Inną nazwą czereśni jest „duke”. W XVII wieku w Anglii wyhodowano mieszaniec wiśni i czereśni, nazwany „May-Duke”, co dosłownie oznacza „książę maja”.

Opis i charakterystyka

Wiśnia jest niewielkim drzewem o zwartej koronie. Gałęzie, ułożone symetrycznie, pokryte są wydłużonymi, błyszczącymi liśćmi. Kwiatostany są białe, a owoce wiśniowoczerwone.

Duke, jako roślina pośrednia, łączy w sobie cechy dwóch roślin:

• Owoc. Wyglądem i smakiem dukesy bardziej przypominają wiśnie, jednak wielkością i zawartością cukru są do nich podobne.
• Liście. Duże, jak wiśnie. Gęstość, kolor i połysk – jak wiśnie.

Charakterystyka wiśni:

• Średnia waga jagód wynosi 8-10 g.
• Smak jest słodki, z lekką kwaskowatością.
• Pierwsze owoce pojawiają się w 3 roku po posadzeniu.
• Średni plon wynosi 10–15 kg z drzewa na sezon.

Zalety i wady hybrydy

Każde z drzew matecznych – wiśnia i czereśnia – jest dobre samo w sobie, ale ich hybryda również ma swoje zalety. Do zalet wiśni należą:

Wady wiśni:

Jakie są rodzaje wiśni?

Pierwszą odmianę wiśni, „Piękność Północy”, wyhodował I. Miczurin. Hybryda ta wyróżniała się doskonałą zimotrwałością. Wydawała duże, delikatne, szkarłatne jagody – do 10 gramów – o kremowożółtym miąższu. Idąc śladem Miczurina, inni hodowcy kontynuowali prace nad odmianami wiśni odpornymi na zimę.

Obecnie na rynku dostępne są dziesiątki odmian Duke, różniących się czasem dojrzewania, wielkością jagód i odpornością na mróz. Ich plony są mniej więcej takie same – 10-15 kg z drzewa – i zależą przede wszystkim od warunków uprawy.

Przyjrzyjmy się cechom popularnych odmian Duke w poniższej tabeli.

Tabela 1

Wygląd tych odmian wiśni można zobaczyć na zdjęciu poniżej:

Książę "Spektakularny"

Książę „Doskonała Veniaminova”

Książę "Cudowna Wiśnia"

Książę „Noc”

Książę "Spartanka"

Książę Fesanny

Książę „Pielęgniarka”

Optymalne regiony do uprawy

Odkąd hodowcy opracowali dziesiątki odmian wiśni odpornych na mróz, zyskały one popularność praktycznie w każdym regionie Rosji. Wybierając odmianę do sadzenia, ważne jest, aby dopasować jej mrozoodporność – najniższą temperaturę, jaką jest w stanie wytrzymać – do typowych temperatur zimowych w danym regionie. W zależności od warunków klimatycznych, wygląd rośliny – drzewa lub krzewu – jest determinowany.

Pierwsze czereśnie nie rozwijały się nawet w klimacie umiarkowanym, ale dzisiejsze odmiany – odporne na mróz i mróz – rozprzestrzeniły się daleko na północ. Dziś czereśnie kalifornijskie rosną i owocują w obwodach leningradzkim, niżnonowogrodzkim i nowosybirskim, na Syberii i Dalekim Wschodzie.

Lądowanie

Kluczem do prawidłowego sadzenia sadzonek wiśni jest zachowanie odpowiedniego odstępu między sąsiednimi roślinami i przygotowanie dołka. Wszystkie pozostałe praktyki uprawowe są takie same, jak w przypadku innych drzew owocowych.

Wybór lokalizacji

Przy sadzeniu czereśni, wiśni i wiśni słodkich zaleca się wybór stanowiska spełniającego następujące wymagania:

• Pełne słońce przez cały dzień. Brak cienia, ale dopuszczalny jest częściowy cień.
• Gleba musi być odżywcza i nie może być bagienna.
• Preferowane są tereny podwyższone; poziom wód gruntowych nie powinien być wyższy niż 2 m.
• Ochrona przed przeciągami i wiatrem.
• W pobliżu powinny rosnąć drzewa wiśniowe i/lub czereśniowe, aby umożliwić zapylanie.
• Minimalna odległość od sąsiednich upraw wynosi 5 m.

Nie należy sadzić storczyków na nizinach. Zimą gromadzą się tam zimne masy, a latem panuje zbyt wysoka wilgotność. Najlepszym wyborem dla storczyków są tereny z piaszczysto-gliniastą glebą i rozproszonym, rozproszonym światłem.

Kwaśne gleby neutralizuje się kredą – 1,5 kg na 1 metr kwadratowy. Ciężkie gleby gliniaste podczas sadzenia zastępuje się żyzną ziemią z piaskiem, mieszając je w równych proporcjach.

Przygotowując glebę pod sadzenie należy przestrzegać norm nawożenia dla storczyków – nie lubią one gleb zbyt żyznych.

Zakup i przygotowanie sadzonek

Sadzonki wiśni przygotowuje się do sadzenia w taki sam sposób, jak sadzonki innych drzew owocowych. Przed sadzeniem moczy się je w wodzie przez 24 godziny, a następnie przycina wszystkie uszkodzone korzenie sekatorem.

Przy zakupie sadzonek Duke należy zwrócić uwagę na:

• wiek i czas sadzenia;
• różnorodność;
• zapylacze.

Sadzonki w wieku 2-3 lat są uważane za mające najlepszy wskaźnik przeżywalności. Inne zalecenia dotyczące wyboru materiału do sadzenia:

• obecność znacznika wskazującego wiek sadzonki, odmianę, odmiany zapylaczy i inne szczegóły dotyczące techniki rolniczej;
• pień – prosty;
• system korzeniowy jest rozwinięty, bez oznak chorób;
• pędy są równomiernie wybarwione, bez gumy i uszkodzeń;
• wysokość głównego pnia wynosi ok. 60 cm, gałęzie są skrócone o jedną trzecią - takie objawy świadczą o tym, że materiał sadzeniowy został prawidłowo przygotowany;
• Odmiana musi pochodzić z danego regionu i być dostosowana do konkretnych warunków klimatycznych.

O stanie zdrowia korzeni siewek świadczy biały kolor miejsca nacięcia.

Sadzonki odmiany Duke należy kupować w szkółkach lub specjalistycznych gospodarstwach zajmujących się profesjonalną uprawą drzew owocowych.

Sadzenie w ziemi

Najlepiej sadzić Dukes wczesną wiosną, gdy gleba osiągnie odpowiednią temperaturę. Jeśli posadzisz sadzonki jesienią, mogą one obumrzeć, nie ukorzeniając się. Sadzenie jesienne jest odpowiednie tylko w regionach o ciepłym klimacie.

Cechy sadzenia sadzonek Duke:

• Dołek przygotowuje się na miesiąc przed sadzeniem.
• Odległość między sąsiednimi otworami – jeśli sadzimy dwie lub więcej sadzonek czereśni – wynosi 4-5 m. Jest to wystarczająca odległość, aby drzewa, gdy dorosną, nie przeszkadzały sobie nawzajem.
• Wielkość otworu powinna być taka, aby system korzeniowy swobodnie się w nim zmieścił.
• Na dnie dołka należy umieścić warstwę drenażową, aby zapobiec gromadzeniu się wody w pobliżu systemu korzeniowego. Stosuje się warstwę drenażową z kamieni lub połamanych cegieł.
• Na drenaż wylewa się mieszankę obornika i gleby. Mieszanka ta zawiera warstwę żyznej gleby.
• Glebę uzyskaną po wykopaniu dołka miesza się z superfosfatem (300-400 g), siarczanem potasu (250-300 g) i popiołem (2-3 szklanki).
• Jeżeli sadzenie odbywa się w glebie ubogiej, wyjałowionej, do dołka dodaje się kompost lub próchnicę – jedno wiadro.
• Umieść sadzonkę w dołku, rozkładając korzenie. Przykryj ją ziemią tak, aby szyjka korzeniowa i powierzchnia gruntu były równe. Unikaj zakopywania sadzonki zbyt głęboko, ponieważ może to spowodować gnicie, a to z kolei zabije młode drzewo.
• Po posadzeniu sadzonki pod korzeń wlewamy 2 wiadra wody.

Pielęgnacja wiśni

Pielęgnacja mieszańców wiśni i czereśni jest prosta, nawet dla początkujących ogrodników. Minimalna ilość czasu poświęconego temu niewymagającemu drzewu pozwoli Ci zebrać obfite plony pysznych jagód. W przeciwieństwie do innych drzew owocowych, odmiany Dukes nie wymagają nawożenia, co jeszcze bardziej ułatwia pielęgnację.

Regularność podlewania

Zaleca się cotygodniowe podlewanie nowo posadzonych młodych drzewek. Podlewaj obficie, używając wody stojącej, a nie zimnej. Im starsze drzewo, tym rzadziej trzeba je podlewać. Podlewanie jest niezbędne dla drzewek, niezależnie od wieku. Dorosłe drzewo potrzebuje około 20-40 litrów wody. W okresach długotrwałej suszy ilość wody należy zwiększyć.

Podobnie jak wszystkie drzewa pestkowe, wiśnie nie lubią częstego i obfitego podlewania. Nadmierne podlewanie prowadzi do gnicia korzeni i pękania kory pnia oraz gałęzi szkieletowych. Drzewa wymagają częstszego podlewania do piątego roku życia, po czym częstotliwość podlewania zmniejsza się w zależności od pogody.

Potrzeba kopania i ściółkowania

Aby zapewnić systemowi korzeniowemu komfort, wystarczą dwa orki w sezonie. Orka natlenia glebę i usuwa chwasty. Zaleca się spulchnienie gleby wokół pni drzew po podlaniu. Ogrodnicy często wysiewają w swoich ogrodach nawóz zielony, aby użyźnić glebę. Jest to dopuszczalne w przypadku borówki brunatnej, ale pod jednym warunkiem: obszar pnia musi znajdować się pod gołym ugorem.

Aby zapobiec przegrzaniu korzeni drzewa i zbyt szybkiemu parowaniu wilgoci z gleby, krąg pnia chochołZalecanym rodzajem ściółki jest siano. Nie należy rozrzucać ściółki na suchej glebie.

Posypka

Główną zaletą odmian Dukes jest to, że nie wymagają dodatkowego nawożenia. Nawóz stosuje się tylko podczas sadzenia sadzonki. Dzięki temu ogrodnik nie musi ich już nawozić – odmiany Dukes lepiej rosną i owocują na glebach o średniej zawartości składników odżywczych.

Przycinanie i formowanie korony

Pierwsze cięcie wiśni wykonuje się bezpośrednio po posadzeniu. Odległość od podłoża do punktu cięcia wynosi 0,6 m. Po przycięciu wierzchołków, przycina się gałęzie szkieletowe. W przypadku sadzonek dwuletnich, gałęzie boczne przycina się o 1/3 długości.

Do czasu zbiorów młode drzewa rosną bujnie. Po pojawieniu się pierwszych owoców wzrost zwalnia. Korony są szybko przerzedzane, ponieważ zbyt gęsta roślinność prowadzi do zmniejszenia plonów. Przycinając gałęzie, należy wziąć pod uwagę kąt, pod jakim wystają one z pnia – im ostrzejszy kąt, tym węższy koniec, który należy przyciąć.

Stare drzewa poddawane są cięciu odmładzającemu co 5 lat – usuwa się pędy z całej korony – aż do poziomu czteroletnich drzew.

Choroby i szkodniki

Spośród chorób grzybowych zagrażających książętom, w tabeli 2 wymieniono te najgroźniejsze i najbardziej rozpowszechnione.

Tabela 2

Przygotowanie do zimy

Nowoczesne odmiany Duke są dość odporne na mróz, więc nie wymagają izolacji zimowej – wystarczy ściółkowanie obszaru wokół pnia. Jako ściółkę można wykorzystać siano lub opadłe liście. Odmiany, które nie są szczególnie odporne na mróz, uprawiane w regionach o surowych zimach, najlepiej ocieplać. Sadzonki poniżej pięciu lat należy ocieplać na zimę, niezależnie od regionu uprawy.

Izolacja książąt:

• korona pokryta jest grubym i gęstym polietylenem;
• Pień drzewa pokryty jest śniegiem.

Wielu ogrodników owija pnie drzew owocowych, w tym sosnowych, jutą. Lub wykłada je gałązkami świerku. Ta metoda okrywania ma dwa cele: chroni drzewo przed mrozem i gryzoniami. Zające stanowią poważne zagrożenie dla młodych drzewek, a zapach igieł sosnowych skutecznie je odstrasza.

Zbiór i przechowywanie

Wiśnie są gotowe do zbioru w czerwcu lub lipcu, w zależności od klimatu regionu i pory dojrzewania danej odmiany. Im surowszy klimat regionu, tym późniejszy zbiór.

Jagody zbiera się bez oddzielania od szypułek – wydłuża to ich trwałość i ułatwia transport. Jagody odmiany Duke nie nadają się do transportu, dlatego nie zaleca się ich przechowywania – najlepiej przetworzyć je jak najszybciej.

Jeśli nie możesz od razu przetworzyć wiśni, możesz przedłużyć ich trwałość, przechowując je w lodówce. Nie ma potrzeby ich mycia przed przechowywaniem. Nie przykrywaj pojemników. Wiśnie nie powinny być przechowywane dłużej niż dwa tygodnie. Można je wykorzystać do produkcji owoców kandyzowanych, pastylek, dżemów i likierów. Można je również suszyć i zamrażać.

Jakie są zalety spożywania wiśni?

Oprócz doskonałego smaku, owoce wiśni posiadają szereg ważnych właściwości prozdrowotnych, są to:

• mają działanie antybakteryjne;
• korzystnie wpływają na przewód pokarmowy;
• zapobiegają rozwojowi nowotworów złośliwych.

Recenzje ogrodników

Podejmując decyzję o posadzeniu wiśni w ogrodzie, a jeśli tak, to jaką odmianę wybrać, ważne jest zapoznanie się z recenzjami — zarówno mieszańców ogólnie, jak i poszczególnych odmian.

Jagody Duke to doskonała okazja do eksperymentowania i urozmaicenia ogrodu. Dzięki nowym, odpornym na mróz odmianom, Duke'i śmiało wędrują na północ, stając się dostępne dla ogrodników w surowym klimacie. Ta łatwa w uprawie i odporna hybryda o obfitych plonach jest pożądanym dodatkiem do każdego ogrodu.

Często zadawane pytania