Popularne odmiany ciecierzycy i cechy ich uprawy

Ciecierzyca to powszechnie uprawiana, wysokiej jakości roślina strączkowa. Jej uprawa zyskała popularność ze względu na wysoką odporność na suszę i choroby oraz duże zapotrzebowanie na jej nasiona. Dowiedz się więcej o różnych odmianach i różnicach między nimi w dalszej części artykułu.

Grupy

Istnieją 3 grupy ciecierzycy, które różnią się cechami zewnętrznymi:

1. Południowoeuropejski Krzewy są bujne, z licznymi gałęziami i osiągają wysokość 70 cm. Większość gałęzi znajduje się na szczycie rośliny. Kwiaty są drobne.
2. Środkowoeuropejski – krzewy są niewielkie (ich wysokość nie przekracza 45 cm), ale szerokie, mają też dużo gałęzi i są gęsto pokryte kwiatami.
3. Anatolijski – wysokość krzewów sięga zaledwie 25 cm. Wierzchołek rośliny jest rozgałęziony, kwiaty są białe.

Odmiany

W naszym kraju występują tylko 4 odmiany ciecierzycy.

Krasnokutsky 195

Krzew jest rozgałęziony i wyprostowany. Kwitnie na biało i ma krótką szypułkę. Najniższe strąki znajdują się 15-20 cm od ziemi. Zawiera więcej białka niż wszystkie inne odmiany. Strąki są żółtoróżowe i pomarszczone. W każdym strąku znajduje się 1-2 nasiona. Jest odporny na choroby, suszę i pękanie strąków.

Główne cechy:

Sadzenie tej odmiany rozpoczyna się na przełomie kwietnia i maja według następującego schematu:

• do siewu rzędowego - odległość między rzędami wynosi 30-40 cm;
• do taśmy - 50 cm;
• dla małych liter - odległość 20 cm.

Ważne jest zachowanie prawidłowej głębokości sadzenia:

• jeśli gleba jest dobrze wilgotna nasiona umieszczamy na głębokości 7-8 cm;
• jeśli źle to o 9-10 cm.

Rocznica

Krzew jest niski i wyprostowany, z białymi kwiatami i krótką szypułką. Strąki są żółtoróżowe, pomarszczone i zawierają 1-2 nasiona w strąku.

Roślina jest stosunkowo odporna na choroby. Dobrze znosi suszę, a ziarna są odporne na pękanie.

Główne cechy:

Podczas sadzenia postępuj zgodnie z tym schematem:

• Odległość między rzędami 35-45 cm;
• 50 cm między pasami (w przypadku siewu pasowego).

Siew przeprowadza się na początku maja, głębokość zależy od warunków klimatycznych danego obszaru:

• przy częstych opadach – 6-7 cm;
• w rejonach suchych – 8-9 cm.

Budjak

Krzew jest wysoki i rozgałęziony, z podłużnymi, szerokimi liśćmi, dużymi, białymi kwiatami i małą szypułką. Dolne strąki znajdują się 20 cm nad ziemią. Strąki są beżowe i podłużne. Każdy strąk zawiera 1-2 nasiona.

Roślina dobrze znosi suszę i jest odporna na choroby takie jak askochytoza liści i fuzarioza. Ma najkrótszy okres wegetacji spośród wszystkich odmian ciecierzycy.

Główne cechy:

Sadzenie odbywa się pod koniec kwietnia.

Wzór i głębokość siewu:

• siew rzędowy – rozstaw rzędów 35-45 cm;
• siew taśmowy – odległość między taśmami 50 cm;
• na terenach suchych głębokość siewu powinna wynosić 8-9 cm;
• w glebie dobrze nawilżonej głębokość siewu wynosi 6-7 cm.

Gospodarstwo Państwowe

Krzew jest gęsty i niski, z małymi, białymi, pojedynczymi kwiatami i krótką szypułką. Strąki są brązowe i kanciaste, zwężające się ku dziobkowi. Każdy strąk zawiera 1-2 nasiona.

Roślina jest odporna na suszę, pękanie ziaren i choroby takie jak askochytoza liści.

Ta odmiana zawiera najniższy procent białka. Plon jest niestabilny.

Główne cechy:

Siew do gruntu odbywa się w kwietniu-maju.

Cechy sadzenia i uprawy:

• rozstaw siewu: 30-40 cm między rzędami, 50 cm między pasami, 20 cm między rzędami;
• Głębokość sadzenia: 6-8 cm przy dobrej wilgotności gleby, 9-10 cm przy słabej wilgotności gleby.

Trudności w uprawie

Kluczem do uprawy wszystkich odmian ciecierzycy jest dokładne oczyszczenie terenu z chwastów i ich kłączy. W przeciwnym razie ucierpi nie tylko wygląd ciecierzycy, ale także jej smak.

Problem polega na tym, że żaden z herbicydów stosowanych w przypadku innych roślin strączkowych nie nadaje się do stosowania w przypadku ciecierzycy. Wszystkie prowadzą do całkowitego zniszczenia plonu. Co więcej, ciecierzyca jest podatna na działanie resztkowe niektórych herbicydów (na przykład tych zawierających substancję czynną metsulfuron metylowy) stosowanych w poprzednich uprawach.

Aby zapobiec uszkodzeniu uprawy ciecierzycy przez chwasty, stosuje się następujące metody:

• Wybierają pola, z których usunięto chwasty w fazie wzrostu poprzednich roślin, stosując herbicydy o długotrwałym działaniu, które nie szkodzą ciecierzycy.
• Jeśli obecne są chwasty wieloletnie, usuwa się je jesienią, natychmiast po zbiorze poprzedniego plonu, stosując takie metody, jak uprawa, talerzowanie i traktowanie pola glifosatem.
• Bronowanie jest najskuteczniejszą metodą; na terenach suchych całkowicie eliminuje potrzebę stosowania herbicydów. Pierwsze bronowanie wykonuje się przed wzejściem pierwszych pędów – cztery do pięciu dni po siewie. Kolejne bronowanie wykonuje się, gdy pędy osiągną około 6 cm wysokości, a następnie ponownie tydzień później.

Czasami, po deszczach, w drugiej połowie sezonu wegetacyjnego, wśród ciecierzycy ponownie pojawiają się chwasty. W takim przypadku usuwa się je, stosując środki pochłaniające wilgoć.

Ciecierzyca, roślina strączkowa, dobrze rośnie w ciepłych, suchych regionach, bez specjalnych warunków uprawy. Jedynym problemem jest zwalczanie chwastów, ale można to łatwo pokonać, udoskonalając praktyki rolnicze. Znajomość prawidłowych wytycznych dotyczących sadzenia i pielęgnacji wybranej odmiany ciecierzycy może pomóc w łatwym uzyskaniu obfitych plonów.

Często zadawane pytania