Jak, kiedy i czym ściółkować truskawki?

Ściółkowanie to praktyka kulturowa, która odgrywa kluczową rolę w uprawie truskawek. Szczegóły procesu, rodzaje ściółki stosowanej do truskawek oraz instrukcje krok po kroku omówiono w dalszej części artykułu.

Czym jest ściółkowanie?

Ściółkowanie to proces polegający na pokryciu wolnej powierzchni gleby między rzędami upraw jagodowych i warzywnych ochronną warstwą organiczną lub filmem (włóknem).

Do pozytywnych aspektów ściółki zalicza się:

• niektóre gatunki pełnią funkcję odżywczą, wzbogacając wyjałowioną glebę;
• zatrzymuje wilgoć, ogranicza jej parowanie;
• w warstwie ściółki nagłe zmiany temperatury nie są aż tak odczuwalne, dzięki czemu procesy metaboliczne zachodzą w przyspieszonym tempie;
• zapobiega wzrostowi chwastów, a także twardnieniu warstwy powierzchniowej i tworzeniu się twardej skorupy;
• zapobiega rozwojowi szarej pleśni na owocach, ponieważ nie mają one kontaktu z podłożem.
• Truskawki ściółkuje się na zimę, aby zapobiec ich przemarznięciu i wzbogacić glebę w składniki odżywcze.

Jednakże procedura ta ma również swoje wady:

• Może to sprzyjać pojawianiu się ślimaków i ślimaków nagich w tym obszarze. W upalne dni wilgotna ściółka jest często ich jedynym schronieniem, gdzie znajdują również pożywienie – rozkładającą się materię organiczną. Istnieje jednak rozwiązanie: w obszarach o dużej populacji mięczaków należy stosować materiały drzewne, takie jak igły sosnowe lub trociny.
• Warstwa długotrwałej ściółki może być szkodliwa dla roślin podczas kolejnych przymrozków. Nadziemna część rośliny staje się „słabym ogniwem” i jest wyjątkowo podatna na mróz, ponieważ całe ciepło jest zatrzymywane w glebie.
• Gnicie korzeni i choroby grzybowe są powszechne latem, przy obfitych opadach deszczu lub podczas stosowania ściółki na ciężkich glebach gliniastych. Jednak dobór odpowiedniej metody ściółkowania i grubości warstwy, a także regularny monitoring terenu, może rozwiązać ten problem. Na glebach lekkich grubość warstwy ściółki powinna wynosić 10 cm, na glebach ciężkich 5-8 cm, a na glebach gliniastych warstwa ściółki nie powinna przekraczać 2 cm.
• Niektórzy ogrodnicy i plantatorzy warzyw uważają, że ściółka przyciąga różne gryzonie, ptaki i owady. To bardzo kontrowersyjne twierdzenie, ponieważ ogród z różnorodnymi warzywami, jagodami i drzewami owocowymi jest magnesem dla wielu stworzeń.

Mulczowanie można wykonać na kilka sposobów:

• Nieorganiczny — przykrycie gleby folią lub tkaniną włóknistą;
• Organiczny - wypełnienie gleby materiałem organicznym.

Wybór metody zależy od rodzaju gleby, warunków atmosferycznych i celu.

Doświadczeni ogrodnicy radzą, aby zabieg ten wykonywać dwa razy w roku – latem i późną jesienią.

Rozdrobnione materiały są używane do ściółkowania latem. Krzewy truskawek przykrywa się ściółką, gdy zaczynają się formować pierwsze pąki. Pomaga to chronić łodygi kwiatowe przed kontaktem z ziemią. Ściółkę usuwa się z grządek po zakończeniu zbiorów lub pod koniec lata, umieszczając ją w kompostowniku.

Ściółkowane truskawki podlewamy rzadziej – podlewanie zmniejszamy o 1/3 i wykonujemy je rano, aby ściółka zdążyła wieczorem wyschnąć.

Ściółkowanie na bazie materiałów organicznych

Poniższe materiały organiczne można stosować jako ściółkę podczas przetwarzania truskawek.

Trociny i wióry

Służą do ściółkowania zimowego i letniego. Najlepiej wybierać trociny z drzew liściastych. Zimą ulegają one szybszemu rozkładowi. Należy jednak pamiętać, że trociny z płyt wiórowych nie nadają się do tego celu, ponieważ zawierają szkodliwe żywice, które są szkodliwe dla ludzi.

Należy również zachować ostrożność przy stosowaniu świeżych trocin. Pobierają one z gleby azot, niezbędny do wzrostu i rozwoju truskawek, a także zakwaszają glebę. Aby uniknąć negatywnych skutków, należy podlewać trociny roztworem mocznika (200 g rozpuszczonego w 10 litrach wody). Alternatywnie, można stosować trociny, które nie powodują żadnych problemów przez kilka sezonów.

Algorytm mulczowania wygląda następująco:

• gleba jest oczyszczona z chwastów i dobrze spulchniona;
• Połóż dwie warstwy gazet tak, aby na siebie nachodziły;
• wsypać warstwę trocin lub wiórów.

Warstwa ściółki powinna mieć co najmniej 5 cm grubości i pozostawać na dwa lata. W tym czasie drewno ulegnie całkowitemu rozkładowi, a proces będzie powtarzany. Ponieważ trociny bardzo dobrze wchłaniają wodę, konieczne jest obfite podlewanie plantacji jagód. Dopóki trociny nie będą wystarczająco nasycone wodą, wilgoć nie wniknie w glebę.

Nie nadają się jako źródło pożywienia ze względu na stosunkowo powolny rozkład. Jednak ich szorstka tekstura sprawia, że ​​doskonale odstraszają ślimaki przedostające się do krzaków.

Humus i kompost

To idealne składniki ściółki zimowej. Dobrze ogrzewają glebę i dostarczają jej składników odżywczych. Jedyną wadą tego materiału jest to, że szybko ulega rozkładowi przez organizmy glebowe, co wymaga regularnego uzupełniania. Przed użyciem należy go przesiać, usuwając kamienie i wszelkie luźne zanieczyszczenia. Należy nałożyć warstwę o grubości co najmniej 5-7 cm.

Szyszki

Jeśli Twoja działka znajduje się w pobliżu lasu, warto się tam udać i zaopatrzyć w szyszki. Ściółkę zbiera się z ziemi i rozrzuca pod krzewami grubą warstwą – 3-5 cm. Gnije ona długo, dlatego warstwę ściółki należy rzadko odnawiać. Skutecznie chroni rośliny przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, zatrzymuje wilgoć w glebie i nadaje rabatom niepowtarzalny, dekoracyjny wygląd.

ściółka iglasta

Igły sosnowe zawierają wysokie stężenie fitoncydów, które mają właściwości bakteriobójcze. Niezawodnie chronią rośliny przed patogenami i szkodliwymi owadami.

W rejonach o gorącym lecie stosowanie igieł sosnowych nie jest wskazane, ponieważ nie zapobiegają one przegrzewaniu się gleby ani nie hamują wzrostu chwastów. Doświadczenia wykazały, że aby zahamować wzrost chwastów, potrzebna jest warstwa ściółki sosnowej o grubości co najmniej 30 cm.

Zazwyczaj glebę ściółkuje się żółtawymi igłami sosnowymi o wysokości 3-5 cm. Wiosną usuwa się je lub miesza z glebą.

Istotną wadą igieł sosnowych jest ich wpływ na kwasowość gleby. Zwiększają ją, dlatego przed zastosowaniem ściółki, najpierw dodaje się do gleby wapno gaszone. Następnie, dwa razy w roku, dodaje się mąkę dolomitową lub popiół, ewentualnie naprzemiennie z innymi materiałami ściółkującymi, takimi jak słoma, torf lub próchnica.

Torf nizinny

Dlaczego warto wybrać torf niski zamiast torfu wysokiego? Torf wysoki znacznie zwiększa kwasowość gleby, a nieregularne podlewanie tworzy twardą skorupę, trudną do nawodnienia.

Torf nizinny chroni glebę przed wahaniami temperatury i czynnikami atmosferycznymi, zapobiega wzrostowi chwastów, zatrzymuje wilgoć i korzystnie wpływa na strukturę i właściwości gleby. Na przykład, gleby gliniaste z czasem stają się luźne, a piaszczyste – retencyjne. Ubity lub sprasowany torf jest kruszony do uzyskania sypkiej konsystencji przed użyciem. W przypadku nadmiernego podlewania należy go osuszyć. Podczas ściółkowania truskawek należy zastosować warstwę torfu o grubości 6-8 cm.

Słoma i siano

Eksperci nie zalecają stosowania siana. Szybko gnije, rozkłada się i zagęszcza. Słoma jest lepszym materiałem ściółkującym. Nie odżywia gleby, ale izoluje ją i zatrzymuje wilgoć. Z drugiej strony, aktywnie pobiera azot z gleby, dlatego zazwyczaj stosuje się ją w połączeniu z przegniłym obornikiem lub kompostem.

Późną jesienią okrywa się nim truskawki w cieplejszych regionach kraju, aby zapobiec szkodom spowodowanym przez zimowe przymrozki. W regionach centralnych i północno-zachodnich najlepiej stosować go wiosną, ponieważ zimowe ściółkowanie uniemożliwi prawidłowe nagrzanie gleby wiosną, opóźniając rozwój roślin o co najmniej dwa tygodnie.

Ściółkę stosuje się dopiero po nawożeniu truskawek. Warstwa słomy powinna mieć grubość 15-20 cm. Gryzonie uwielbiają słomę i chętnie budują w niej gniazda, dlatego ważne jest, aby uważnie monitorować teren.

Chwasty i skoszony trawnik

Materiał ten jest zawsze dostępny latem i stanowi alternatywę dla słomy, a po rozłożeniu dodatkowo odżywia glebę. Zieloną, beznasienną część chwastów umieszcza się pod krzewami, aby zapobiec zarośnięciu całej powierzchni nasadzeń przez hordy chwastów. Nałóż warstwę o grubości 3-5 cm. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się skoszonej trawy na grzyby w deszczową pogodę, należy ją przed użyciem wysuszyć na słońcu przez 2-3 dni, obracając ją.

Opadłe liście

Liście zbiera się z własnego ogrodu lub lasu. Nie mają one wartości odżywczych, ale znacznie poprawiają strukturę gleby, spulchniając ją i zwiększając przepuszczalność powietrza i wody. Warstwa powinna mieć co najmniej 3-5 cm grubości; ochroni to plon jagód przed wysychaniem w okresach upałów, zahamuje wzrost chwastów i zapobiegnie zanieczyszczeniu owoców.

Liście wykorzystuje się tylko latem, ponieważ jesienią, przy obfitych opadach deszczu, gniją i stają się siedliskiem chorób grzybowych. Z czasem, podobnie jak igły sosnowe, zaczynają zakwaszać glebę.

Liście zawierające garbniki hamują rozwój roślin. Liście dębu, wierzby, orzecha włoskiego i osiki są bogate w te substancje, dlatego nie są wykorzystywane. Przed umieszczeniem liści między rzędami należy upewnić się, że są wolne od szkodników i chorób. Wiele owadów migruje do opadłych liści na zimę, a na tych liściach mogą znajdować się również mikroorganizmy chorobotwórcze.

Zmiażdżona kora

To najtrwalszy materiał, który zachowuje świeżość przez około pięć lat i nakłada się go jesienią. Kora modrzewia lub sosny jest mielona na średnie lub drobne cząstki. Zawiera niewiele garbników, więc nie wpływa negatywnie na wzrost roślin ani nie zakwasza gleby.

Warstwa ściółki powinna mieć grubość 5-7 cm. Kora dobrze chroni system korzeniowy przed zimnem i przegrzaniem, ale słabo zatrzymuje wilgoć. Plantacje truskawek pokryte korą wymagają częstszego podlewania.

Ściółka nieorganiczna

Stosowane są również materiały nieorganiczne.

Folia (agrowłóknina)

Do produkcji truskawek stosuje się czarną folię polietylenową. Oto zalety tego procesu:

• folia utrzymuje stały poziom wody w glebie;
• pomaga zachować czystość i dobrą jakość jagód;
• ułatwia zbiory;
• podnosi temperaturę gleby o 2°C;
• Krzewy pokryte czarną agrowłókniną szybciej się ukorzeniają.

Przed sadzeniem truskawek ściółkowanie terenu wykonuje się w następujący sposób:

• ziemia jest użyźniona;
• dobrze kopią;
• poziom i woda;
• powierzchnia pokryta jest folią, końce zabezpieczone są na krawędziach;
• następnie wykonuje się w nim nacięcia w kształcie krzyża – w odstępach 30 cm w rzędzie, między rzędami co 40-50 cm;
• truskawki sadzi się w dołkach.

Aby zapewnić trwałość powłoki, jej grubość musi wynosić co najmniej 30 mikronów. Jej kolor jest również bardzo ważną cechą:

• Czarna folia spełnia dwie funkcje jednocześnie: ogrzewa glebę i zapobiega wzrostowi chwastów. Nadaje się do regionów o klimacie umiarkowanym, z krótkimi i zmiennymi latami.
• W regionach południowych stosuje się folię brązową, szarą lub dwukolorową – czarną na górze i białą na dole. Kolory te pomagają zapobiegać przegrzewaniu się gleby.
• Biała lub przezroczysta folia nie nadaje się do ściółkowania, gdyż nie zapobiega wzrostowi chwastów.

Jednakże agrowłókno ma również swoje wady:

• podlewanie odbywa się wyłącznie przez otwory;
• Jeśli podlejesz za dużo, pod folią będzie zbierać się skroplona woda, co może spowodować gnicie korzeni lub pojawienie się ślimaków;
• Podczas wiosennych przymrozków kondensacja może powodować zamarzanie lub obumieranie roślin;
• następuje szybkie zubożenie gleby, obserwuje się brak tlenu, ponieważ folia nie pozwala na przenikanie nie tylko wody, ale i powietrza;
• w czasie upałów robi się bardzo gorąco, system korzeniowy się przegrzewa;
• Okres przydatności materiału ulega skróceniu w przypadku nagłych wahań temperatury i wystawienia na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.

Materiały włókninowe

Doświadczeni ogrodnicy coraz częściej stosują włókniny do ściółkowania. Są trwalsze niż folia, ale też znacznie droższe. Są oddychające i przepuszczają wilgoć, umożliwiając podlewanie całej powierzchni, a nie tylko dołka.

Na rynku dostępne są następujące materiały:

• Produkcja rosyjska - agrotex i spunbond;
• ukraiński - agrin;
• niemiecki - lutrasil;
• francuski - agril;
• Polski - środki ochrony roślin.

Mimo pozornej różnorodności, różnią się one od siebie jedynie sposobem tkania i obróbki nici polipropylenowych, ale pełnią te same funkcje.

Materiał składa się z dwóch warstw: pierwsza jest wysoce przepuszczalna dla wilgoci, a druga ją zatrzymuje. To duża zaleta w okresach suszy. Jednak w deszczowe lata gleba ulega nadmiernemu podlewaniu. Do ściółkowania wystarczy włóknina o gęstości 60 g/m². Procedura nakładania włókien jest taka sama jak w przypadku folii.

Karton

W porównaniu z innymi metodami nieorganicznymi, jest to najbardziej ekonomiczna i przyjazna dla środowiska metoda. Na całej powierzchni układa się arkusze tektury, nakładając je na siebie (15-20 cm z każdej strony), a na wierzch dodaje się warstwę żyznej gleby o grubości 10 cm. Pozostawia się całą powierzchnię na tydzień, a następnie można rozpocząć sadzenie sadzonek jagód.

Aby to zrobić, należy łopatą lub nożem zrobić otwory w tekturze, wyściełając ją warstwą ściółki, w które włoży się system korzeniowy rośliny. Przykryj dołek żyzną ziemią, ubij ją i obficie podlej. Podlewaj bezpośrednio do dołka, uważając, aby nie zalać tektury, aby zapobiec jej nasiąknięciu i przedłużyć jej żywotność. Po sezonie tektura zazwyczaj gnije, dlatego proces powtarza się w kolejnym roku.

Ściółkowanie to dość prosta procedura, którą z łatwością opanuje każdy początkujący ogrodnik. Przestrzeganie właściwych praktyk rolniczych, dobór odpowiedniej ściółki i jej odpowiednia grubość przyniosą korzyści truskawkom i zwiększą ich plony.

Często zadawane pytania