Uprawa kalarepy: odmiany, ich cechy, sadzenie i pielęgnacja

Kalarepa zyskuje ostatnio coraz większą popularność. Można ją uprawiać zarówno do celów konsumpcyjnych, jak i komercyjnych – znalazła swoją niszę rynkową i uznanie wśród konsumentów. Uprawa tej rośliny jest prosta, ale ważne jest, aby zrozumieć jej odmiany i cechy uprawowe.

Opis botaniczny

Kalarepa znacznie różni się wyglądem od innych kapust. Nie tworzy główki o ciasno ułożonych liściach. Jadalną częścią jest pogrubiona łodyga, zwana kalafiorem, o białym, soczystym miąższu. Jej smak jest podobny do łodygi kapusty, ale łagodniejszy i mniej gorzki.

Łodyga jest zazwyczaj mała, średnio 150-400 g, przy czym późniejsze odmiany są większe i ważą do 3 kg. Kapusta ma zazwyczaj kulisty kształt, z niewielką liczbą trójkątnych lub jajowatych liści ogonkowych na szczycie.

Kalarepa to roślina dwuletnia. W drugim roku wegetacji wytwarza pędy kwiatowe, które dojrzewają w wąskie strąki. Nasiona są kuliste i ciemnobrązowe. Wczesne odmiany czasami wytwarzają nasiona już w pierwszym roku po posadzeniu. Nawet w lecie na północy można zebrać dwa plony z jednego miejsca.

Kalarepa ma zazwyczaj jasnozielony kolor, jednak ze względu na obecność antocyjanów może przybierać różne odcienie fioletu.

Historia i pochodzenie

Uważa się, że ojczyzną tej kapusty było Morze Śródziemne, skąd następnie została ona przywieziona do Azji Wschodniej i Europy.

Kalarepa jest spożywana od dawna, ale pierwsze pisemne wzmianki o jej uprawie pojawiają się w kronikach starożytnego Rzymu. W tamtych czasach warzywo to stanowiło podstawę stołów niewolników i biedoty. W średniowieczu kalarepa stała się podstawowym pożywieniem zamożnych Europejczyków.

Roślina ta została przywieziona do Rosji przez Piotra Wielkiego po jego europejskich podróżach. Car był tak zachwycony niezwykłym wyglądem i smakiem tego warzywa, że ​​postanowił uprawiać kalarepę na Rusi. Ze wszystkich nazw tej kapusty, przylgnęła do niej nazwa niemiecka, dosłownie tłumaczona jako „kapusta brukwiowa”.

Zastosowanie kapusty

Kalarepa jest wykorzystywana nie tylko w kuchni, ale także w medycynie i kosmetyce. Jest bardzo bogata w minerały i witaminy. Jej zawartość witaminy C jest porównywalna z zawartością cytryny.

W kuchni to smaczne i zdrowe warzywo wykorzystuje się w następujący sposób:

• na surowo, dodawane do sałatek;
• w zupach jako zamiennik ziemniaków lub po prostu dodatkowy składnik;
• w solance warzywnej i przy pieczeniu;
• jako pierwszy pokarm dla niemowląt, do przygotowania puree z kalarepy;
• Późne odmiany są kiszone.

Pyszny, świeży szczucz z kalarepą niczym nie ustępuje smakiem szczuczowi z białą kapustą. Kalarepa dojrzewa jednak dwa miesiące wcześniej.

Kalarepa, podobnie jak inne łodygi kapusty, może akumulować azotany, dlatego należy zachować ostrożność przy zakupie tego warzywa, jeśli uprawia się je w szklarniach lub inspektach.

Kalarepa jest bogata w witaminy i minerały, dlatego wykorzystywana jest również w medycynie:

• wspomaga wzrost i wzmocnienie kości dzięki obecności wapnia;
• poprawia perystaltykę i normalizuje metabolizm;
• Zawartość potasu pomaga usunąć nadmiar wody z organizmu;
• stosowany przez diabetyków zamiast ziemniaków;
• Łagodzi stany zapalne w jamie ustnej.

Ta kapusta jest dobra, ponieważ nie powoduje wzdęć ani gazów. Osoby z nadkwasotą żołądka powinny jednak unikać kalarepy.

Odmiany kalarepy

Chociaż kapusta ta ma stosunkowo krótki okres dojrzewania, istniejące odmiany kalarepy klasyfikuje się jako wczesne, średniowczesne, średniowczesnojesienne i późne. Odmiany te są odporne na mróz, co sprawia, że ​​warzywo to uprawia się w całej Rosji.

Wczesne dojrzewanie

Odmiany te dojrzewają w ciągu 55-60 dni. Aby uzyskać jak najwcześniejszy zbiór kalarepy, należy uprawiać ją z rozsady. Hybrydy są bardzo delikatne i soczyste i zazwyczaj spożywane są na świeżo w sałatkach, ale nie nadają się do długotrwałego przechowywania.

Atena

Wiedeński biały

Witalina

Delikatesy

Pomysł

Maminsynek

Ładny

Oaza

Oktawa

Opus

Pikantny

Kucharz

Werwa

Sonata

Odmiany i cechy charakterystyczne:

• AtenaOdmiana polecana do bezpośredniego spożycia i przetwórstwa. Rozeta jest średniej wielkości, półwzniesiona. Liście wydłużone, owalne, przypominające kształtem jajko. Kolor liści jest szarozielony z jasnozielonymi żyłkami. Pokryte woskowym nalotem. Płaska górna powierzchnia blaszki liściowej jest praktycznie wolna od pęcherzy.
  Ogonki liściowe są biało-zielone, średniej długości, szerokości i grubości. Łodyga jest okrągła z wklęsłym końcem, skórka jest zielona, ​​a miąższ biały. Athena jest niewielka, ale ma doskonały smak. Odmiana ta daje stałe plony.
• Wiedeńska biała.Używany na świeżo i do gotowania w domu. Rozeta liści jest półuniesiona. Ciemnoniebiesko-zielony liść jest średniej wielkości i pokryty delikatnym woskowym nalotem. Brzeg liścia jest gładki i lekko pęcherzykowaty.
  Łodyga jest ciemnofioletowa z białym miąższem i okrągła. Soczysty miąższ jest bogaty w cukier. Ta odmiana jest odporna na suszę i nie nadaje się do przechowywania przez zimę.
• Witalina. Polecana do spożycia na świeżo. Średniej wielkości, ciemnoniebieskozielony liść ma fioletowe żyłki i delikatny woskowy nalot. Brzeg liścia jest klapowany, powierzchnia pokryta pęcherzami, a ogonek liściowy jest średniej długości i grubości. Skórka łodygi jest ciemnofioletowa, a biały miąższ soczysty i jędrny. Ma doskonały smak.
• Przysmak.Używane na świeżo i do przetwórstwa. Owoce są okrągłe i czerwono-fioletowe. Są cenione za wysoką zawartość cukru i witamin. Do głównych zalet tej odmiany należą doskonały smak, łatwość transportu i długi okres przydatności do spożycia.
• Pomysł. Ta odmiana jest wpisana do rejestru państwowego upraw prywatnych. Rozeta liści jest półwzniesiona. Ciemnoszarozielony liść ma lekki woskowy nalot i postrzępiony brzeg, o pęcherzykowatej powierzchni. Ogonek liściowy jest średniej grubości i długi. Zaokrąglona łodyga jest jasnozielona. Miąższ jest biały, soczysty i o doskonałym smaku.
  

  Większość ogrodników woli sadzić właśnie tę odmianę!

• Maminsynek. Ta odmiana nadaje się do bezpośredniego spożycia i gotowania. Średniej wielkości, ciemnoszarozielone liście tworzą lekko uniesioną rozetę. Brzegi liści są klapowane, z delikatnymi pęcherzami na powierzchni. Nezhenka ma cienkie, średniej wielkości ogonki liściowe. Soczysty, biały miąższ ma pyszny smak.
• Ładny. Polecana do bezpośredniego spożycia i przetwórstwa. Płasko-okrągła łodyga z pionowo ułożonymi liśćmi jest jasnozielona. Wartość tej hybrydy tkwi w jej równomiernym plonowaniu, odporności na pękanie i lignifikację oraz stosunkowo długim okresie przydatności do spożycia.
  

  Jeżeli odmianę tę sadzimy z sadzonek w odstępach miesięcznych, to w ciągu sezonu uda się zebrać 2-4 zbiory.

• Oaza. Wcześnie dojrzewająca hybryda o półwzniesionej rozecie liści. Liście są lekko postrzępione, średniej wielkości, szarozielone z krótkimi ogonkami. Nalot woskowy jest umiarkowany, brzegi liści są lekko postrzępione, a powierzchnia delikatnie pęcherzona. Łodyga jest eliptyczna, z biało-zieloną skórką. Odmiana ma doskonały smak.
• Oktawa. Używany na świeżo i do gotowania w domu. Półwyprostowana rozeta tworzy średniej wielkości, szarozielone liście. Nalot woskowy jest umiarkowany, brzegi liści są lekko postrzępione, a powierzchnia lekko pokryta pęcherzami. Skórka odwrotnie jajowatej łodygi jest jasnozielona. Smak jest dobry.
• Opus. Średnio wczesna odmiana hybrydowa o półwzniesionej rozecie liści. Liść średniej wielkości ma ząbkowane brzegi i średnio gruby woskowy nalot. Ogonek liściowy jest standardowo gruby. Łodyga o odwrotnej eliptyce ma biało-zielony kolor. Odmiana ma doskonały smak.
• Pikantny. Polecana do bezpośredniego spożycia i gotowania. Półwyprostowana rozeta tworzy duże, szerokoowalne, szarozielone liście z żółtozielonymi żyłkami. Kłącze jest eliptyczne, z białozieloną skórką. Miąższ jest soczysty, smaczny i odporny na pękanie i lignifikację.
• Kucharz. Wcześnie dojrzewający owoc z pionową rozetą liści. Liść owalny jest średniej wielkości, żółtozielony, z delikatnym woskowym nalotem. Brzeg liścia jest ząbkowany, a powierzchnia lekko pęcherzykowata. Jasnozielona łodyga ma szerokoeliptyczny kształt. Smak jest dobry.
• Werwa. Używany na świeżo i do gotowania w domu. Rozeta liści jest półprosta, utworzona z dużych, owalnych, szarozielonych liści z jasnofioletowymi żyłkami i delikatnym woskowym nalotem. Ciemnofioletowa łodyga jest odporna na pękanie i lignifikację oraz ma doskonały smak.
• Sonata. Wczesna odmiana o półwzniesionej rozecie liści. Wąskie, owalne liście mają lekki woskowy nalot i są niebieskozielone z ciemnofioletowymi żyłkami. Łodyga jest okrągła, z ciemnofioletową skórką i białym, soczystym miąższem.

Odmiany średniowczesne

Średnio wczesne odmiany kalarepy dojrzewają w ciągu 70-80 dni. Rośliny te wysiewa się bezpośrednio z nasion w otwartym gruncie. Średnio wczesna kapusta jest wykorzystywana zarówno na surowo, jak i w różnych potrawach.

Westa

Dobrynya

Korist

Kura

Mgła liliowa

Terek

Wąski

Średnio wczesne odmiany kalarepy dają obfite plony i są odporne na lekkie przymrozki. Odmiany te są dopuszczone do uprawy we wszystkich regionach kraju:

• Westa. Ta odmiana polecana jest do bezpośredniego spożycia i do celów kulinarnych. Rozeta liści jest półwzniesiona, utworzona z ciemnoniebieskozielonych liści o gładkich brzegach i lekkim woskowym nalocie. Powierzchnia jest lekko pęcherzowa, a ogonek liściowy jest cienki i średniej wielkości. Zaokrąglona łodyga charakteryzuje się wysoką zawartością cukru i ma fioletowy kolor. Odmiana jest odporna na suszę i nie nadaje się do przechowywania zimą.
• Dobrynya.Ta hybryda polecana jest do gotowania w domu. Średniej długości, zielone liście tworzą półwzniesioną rozetę. Brzegi liści są lekko ząbkowane i pokryte delikatnym woskowym nalotem. Łodyga jest szerokoeliptyczna i białozielona. Biały, soczysty miąższ ma doskonały smak.
• Korist. Ta holenderska hybryda jest dopuszczona do uprawy w całej Rosji. Liście są szerokie, owalne, szarozielone i pokryte lekkim woskowym nalotem. Brzegi liści są faliste. Łodyga jest okrągła i płaska, jasnozielona z białym miąższem. Zaletą tej odmiany jest to, że łodyga pozostaje jędrna przez długi czas.
• Kura. Odmiana średnio wczesna o półwzniesionej rozecie liści. Liście są długie, ciemnoniebieskozielone, z delikatnym woskowym nalotem i gładkimi brzegami. Skórka jest jasno- lub ciemnofioletowa. Ma wyrazisty smak.
• Liliowa mgła. Polecana do bezpośredniego spożycia i gotowania. Ma półwzniesioną rozetę liści. Średniej wielkości liść jest ciemnoniebieskozielony, o gładkim brzegu i pęcherzykowatej powierzchni. Łodyga jest szerokoeliptyczna, z ciemnofioletową skórką i soczystym, białym miąższem.
• Terek. Hybryda o półwzniesionej rozecie liści. Kolor liści waha się od niebieskozielonego do ciemnoniebieskozielonego, z umiarkowanym lub silnym nalotem woskowym. Brzegi liści są postrzępione, a powierzchnia lekko pęcherzowata. Łodyga jest odwrotnie eliptyczna, białozielona. Smak jest wyśmienity.
• Dekret. Ta średnio wczesna, holenderska hybryda polecana jest do gotowania w domu. Rozeta liści jest półwzniesiona. Ciemnoniebiesko-zielone, średniej długości liście mają silny woskowy nalot. Brzegi liści są lekko ząbkowane, z umiarkowanymi pęcherzami. Ciemnofioletowa łodyga ma soczysty, chrupiący miąższ o doskonałym smaku.

Odmiany średniosezonowe

Kalarepa w połowie sezonu jest gotowa do spożycia w ciągu 80-120 dni od posadzenia. Te odmiany są wykorzystywane głównie do różnych potraw. Warzywo jest faszerowane i pieczone lub duszone.

Błękitna Planeta

Guliwer

Eder

Cartago

Madonna

Ostatnio pojawiło się coraz więcej mieszańców, których łodygi są odporne na pękanie i zdrewnienie. Za najlepsze odmiany średnio-sezonowe uważa się:

• Błękitna Planeta. Ta hybryda ma biały, gęsty, soczysty i słodki miąższ. Jest odporna na warunki atmosferyczne i nadaje się do długotrwałego przechowywania. Jej główną cechą charakterystyczną jest kolor, często turkusowy.
• Guliwer. Polecana do spożycia na świeżo i do gotowania w domu. Średniej wielkości, owalne liście tworzą półwzniesioną rozetę. Liście są szarozielone z lekkim woskowym nalotem. Okrągła łodyga ma kolor żółtozielony. Odmiana ma doskonały smak.
• Eder. Wpisany do Państwowego Rejestru Federacji Rosyjskiej dla działek ogrodowych, gospodarstw i małych gospodarstw. Rozeta liści jest półprosta. Liście średniej wielkości są owalne z lekkim woskowym nalotem. Eliptyczna, białozielona łodyga ma płaski wierzchołek i białawy miąższ. Jest odporny na lignifikację.
• Cartago. Polecana do bezpośredniego spożycia. Liście o tępych końcach tworzą pionową rozetę. Ich kolor jest blady, brudnozielony. Brzegi liści są klapowane, a powierzchnia lekko pęcherzowata. Zaokrąglona, ​​spłaszczona łodyga ma delikatny smak. Ta odmiana daje równomierny plon i jest odporna na pękanie i lignifikację.
• Madonna.Ta średnio wczesna odmiana polecana jest do uprawy w ogrodach prywatnych. Rozeta liści jest półwzniesiona. Niebieskozielone, zaokrąglone liście mają delikatny woskowy nalot. Łodyga jest szerokoeliptyczna z jasnofioletową skórką.

Odmiany późno dojrzewające

Te odmiany charakteryzują się najdłuższym okresem wegetacji, wynoszącym od 120 do 180 dni. Są bardziej odporne na wybijanie w pędy kwiatowe i dobrze znoszą mróz. Ich gęstszy miąższ sprawia, że ​​idealnie nadają się do konserwowania i długotrwałego przechowywania.

Violetta

Gigant

Koliber

Kossak

Odmiany Violetta i Giant można pozostawić na drugi rok do wytworzenia nasion, natomiast Kolibri i Kossak to hybrydy wyhodowane z nasion od producentów. Cechy charakterystyczne tych odmian to:

• Wioleta. Ta czeska odmiana polecana jest do bezpośredniego spożycia i przetwórstwa. Owalne, płaskie liście są niebieskozielone z jasnofioletowymi żyłkami i tworzą półwyprostowaną rozetę o średnicy 50-70 cm. Okrągła, płaska łodyga jest ciemnofioletowa z soczystym, białym miąższem. Jest mrozoodporna i ma średnią trwałość w okresie zimowym.
• Gigant. Kolejna czeska odmiana o dużej, półprostej rozecie. Szeroko owalna blaszka liściowa jest szarozielona ze średnim woskowym nalotem. Żyłki są białozielone. Łodyga jest duża, białozielona, ​​z wklęsłym wierzchołkiem. Jest odporna na upały i suszę oraz dobrze się przechowuje.
• Koliber. Polecana do spożycia na świeżo i do gotowania w domu. Półwyprostowana rozeta składa się ze średniej wielkości zielonych liści pokrytych średnio grubym woskowym nalotem. Eliptyczna łodyga ma ciemnofioletową skórkę. Wyśmienity smak.
• Kossak. Używane do przetwórstwa. Rozeta liści jest półwzniesiona, utworzona z dużych, ciemnozielonych liści z umiarkowanym woskowym nalotem. Duża, żółtozielona łodyga jest eliptyczna i ma płaski wierzchołek. Smak jest wyśmienity.

Techniki uprawy kalarepy

Uprawa kalarepy niewiele różni się od uprawy innych rodzajów kapusty. Prawie wszystkie odmiany tego warzywa są mrozoodporne, więc dobrze znoszą sadzenie na zewnątrz. Uprawa z rozsady jest stosowana jedynie w celu uzyskania wcześniejszych zbiorów wcześnie dojrzewających odmian mieszańcowych. Można je jednak bezpiecznie sadzić również na zewnątrz z nasion, szczególnie w regionach południowych.

Przygotowanie gleby

Kalarepa, w przeciwieństwie do kapusty, może rosnąć nawet na ubogiej glebie, ale nawożenie i wzbogacanie gleby pozwoli uzyskać znacznie lepsze plony. Warzywo to nie toleruje gleb kwaśnych. Takie gleby wymagają wapnowania przed sadzeniem. Najlepszymi poprzednikami dla kalarepy są dynie, pomidory, marchew, kabaczki i rośliny strączkowe.

Przygotowanie terenu obejmuje następujące etapy:

• jesienią glebę należy przekopać, dodając obornik i próchnicę (4 kg na m2);
• dodawać nawozy mineralne zawierające potas, fosfor i azot lub popiół;
• Wiosną należy ponownie zastosować nawóz, wcierając go w wierzchnią warstwę gleby za pomocą grabi;
• Jeżeli nawozy nie były stosowane jesienią ani zimą, należy zastosować je do każdego otworu w trakcie sadzenia lub dodać popiół (40 g do otworu).

Sadzenie z sadzonek

Aby uzyskać wczesne zbiory kapusty, należy zastosować sadzenie z rozsady. W regionach północnych tę metodę stosuje się do wszystkich odmian kalarepy, co pozwala uzyskać nawet dwa zbiory w sezonie.

Jeśli chcesz uprawiać sadzonki kalarepy, postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami:

• Przygotowanie i siew nasion. Nasiona komercyjne są zazwyczaj już posortowane i zdezynfekowane i nie wymagają wstępnej obróbki. Wysiewaj nasiona do doniczek po 2-3 nasiona na doniczkę lub do skrzynek, a sadzonki przesadzaj później.
• Terminy sadzenia. Rozpocznij kiełkowanie sadzonek wczesnych odmian kalarepy na początku lub pod koniec marca, w zależności od regionu sadzenia i warunków pogodowych.
• Warunki temperaturowe. Kiełkuj nasiona w temperaturze 20 stopni Celsjusza (68 stopni Fahrenheita). Po wzejściu siewek obniż temperaturę o co najmniej 10 stopni Celsjusza (32 stopnie Fahrenheita) i hartuj siewki przez 7-10 dni. Jest to konieczne, aby zapobiec ich nadmiernemu wzrostowi. Następnie zwiększ temperaturę do 16-18 stopni Celsjusza (61-65 stopni Fahrenheita) w ciągu dnia i koniecznie obniż ją do 11 stopni Celsjusza (53 stopni Fahrenheita) w nocy.
• Nurkować. Kalarepa źle znosi przesadzanie, ale jeśli zdecydujesz się na tę metodę, przesadź sadzonki 8-10 dni po kiełkowaniu. Następnie podlej sadzonki i zapewnij im cień. Utrzymuj temperaturę 20 stopni Celsjusza przez 2-3 dni, a następnie ją obniż.
• Podlewanie. Podlewaj sadzonki co drugi dzień.
• Posypka. Jeśli roślina wygląda zdrowo i cierpi na choroby, nawożenie nie jest konieczne. W przypadku wystąpienia czarnej nóżki, należy podlać glebę słabym roztworem nadmanganianu potasu i osuszyć ją suchym piaskiem.
• Sortowanie sadzonek. Przed posadzeniem na zewnątrz należy zahartować sadzonki i przesortować je. Kalarepa jest mniej podatna na choroby niż inne odmiany kapusty, ale nadmierne podlewanie może wywołać chorobę czarnej nóżki.

Sadzonki są gotowe do sadzenia na zewnątrz po około 30-35 dniach, gdy każdy pęd ma 4-5 liści właściwych. Kalarepa bardzo lubi słońce, dlatego należy zapewnić jej dodatkowe oświetlenie podczas uprawy.

Sadzonki sadzi się w otwartym gruncie pod koniec kwietnia – na początku maja, gdy temperatura powietrza przekracza 8 stopni.

Aby dowiedzieć się, jak prawidłowo siać nasiona kalarepy: jak przygotować glebę, jak wybierać nasiona kalarepy, jak przygotować nasiona do siewu i jak dbać o rośliny, obejrzyj poniższy film:

Sadzenie w otwartym terenie

Wczesne odmiany można wysiewać bezpośrednio do gruntu z nasion; zbiór nastąpi po prostu nieco później. Odmiany wczesne i średniowczesnojesienne należy sadzić do gruntu pod folią na początku maja. Następnie przygotowane sadzonki należy posadzić do gruntu, również pod folią. Kapustę sadzi się w gruncie w połowie maja, a odmiany późne pod koniec maja.

Pogoda odgrywa kluczową rolę podczas sadzenia. Jeśli wiosna jest zimna, trzeba będzie poczekać. W niskich temperaturach kalarepa wytworzy łodygi kwiatowe zamiast pędów.

Sadzenie kalarepy niczym nie różni się od sadzenia innych rodzajów kapusty:

• Przygotowanie gleby. Przygotuj glebę do sadzenia kapusty, do każdego dołka dodaj nawóz mineralny lub popiół i dokładnie podlej dołek co najmniej 2 litrami wody.
• Schemat sadzenia. Odmiany wczesne sadzimy w gruncie w odstępach 40-45 cm między pasami, 20-30 cm między rzędami w pasie i 15-20 cm między roślinami. Odmiany późne – w rzędach co 60 cm, 20-25 cm w rzędzie.
• Sortowanie i sadzenie sadzonek. Jeśli sadzisz sadzonki, dokładnie je przesortuj i usuń słabe lub chore rośliny. Sadź wieczorem. Umieść sadzonki nie głębiej niż liścienie, aby zapewnić prawidłowy rozwój łodygi. Podczas sadzenia ubij glebę w dołku, podlej ją i przykryj suchą ziemią, aby zapobiec jej wysychaniu.

Podczas sadzenia nasion, wysiewaj je w rezerwie, a następnie przerywaj rozsady. Aby ułatwić sadzenie, zaparz rzadką papkę z mąki, ostudź ją do temperatury pokojowej, dodaj nasiona kapusty i za pomocą czajnika z dzióbkiem wylej mieszankę na przygotowane rzędy. Umieść nasiona w glebie na głębokość 1,5-2 cm.

Aby mieć pewność, że kapusta będzie Ci towarzyszyć przez całe lato, sadź ją w kilku rzędach co 20–30 dni.

Aby dowiedzieć się, jak prawidłowo sadzić sadzonki kalarepy, obejrzyj poniższy film:

Dbanie o kapustę

Aby uzyskać obfite plony kalarepy, należy ją regularnie podlewać, nawozić, spulchniać glebę i usuwać chwasty:

• Podlewanie. Ta odmiana kapusty nie wymaga tak dużo wody jak inne, ale nie lubi przesuszenia gleby. Dlatego najlepiej podlewać ją zraszaczem, a następnie spulchniać glebę. Podlewać co 2-3 dni; w miarę wzrostu rośliny i w łagodne lata, podlewanie można ograniczyć do jednego razu w tygodniu.
• Posypka. Nawożenie zazwyczaj wykonuje się dwukrotnie. Za pierwszym razem roztworem przegniłego obornika rozcieńczonego wodą w stosunku 1:5. Za drugim razem stosuje się złożony nawóz mineralny zgodnie z instrukcją.
• Rozluźnianie i usuwanie chwastów. Kalarepa dobrze rośnie w luźnej glebie, dlatego należy ją spulchniać tak często, jak to możliwe – po każdym podlewaniu i deszczu. Pomaga to zatrzymać wilgoć i wyeliminować chwasty. W przeciwieństwie do kapusty, kalarepy nie obsypuje się, aby nie zakłócać rozwoju łodygi.

Choroby i szkodniki

Kalarepa jest mniej podatna na choroby typowe dla wszystkich roślin krzyżowych niż inne odmiany kapusty. Opracowano nowe odmiany, które są bardziej odporne na choroby kapusty. Aby zapobiec chorobom roślin, należy stosować się do poniższych zaleceń:

• Jesienią usuń z ogrodu wszelkie pozostałości;
• nie sadź kapusty w tym samym miejscu;
• przed siewem nasiona zaprawiać słabym roztworem nadmanganianu potasu;
• nie sadzić zbyt gęsto;
• Nie podlewaj roślin częściej, niż jest to zalecane.

Jeśli rośliny zachorują, należy zastosować dostępne w sprzedaży środki: insektycydy odstraszające owady i fungicydy zwalczające choroby grzybowe. Tylko szybkie usunięcie chorych roślin pomoże w walce z chorobami wirusowymi.

Jeśli nie chcesz stosować środków chemicznych w ogrodzie, domowe sposoby mogą pomóc w walce z owadami i szkodnikami: mieszanka suchej gorczycy, czarnego pieprzu i popiołu lub mieszanka popiołu, tytoniu i mielonego pieprzu. Mieszanki te można posypać glebę wokół kapusty, a roztwory przygotowane z tych mieszanek z dodatkiem mydła w płynie można spryskać na rośliny.

Zbieranie i przechowywanie

Kalarepę zbiera się w miarę dojrzewania łodygi. Pozostawiona na pędach po dojrzeniu, może zdrewnieć i pęknąć. Jednak ostatnio pojawiły się odmiany, które zachowują swoje walory handlowe nawet po przejrzałości.

Wczesne i średnio dojrzałe odmiany kalarepy są spożywane na świeżo lub wykorzystywane do przetwórstwa. Odmiany te nie nadają się do przechowywania.

Późno dojrzewające odmiany kalarepy, dzięki gęstszej strukturze wewnętrznej, dobrze się kiszą i przechowują. Kapustę wykopuje się, usuwa rozetę liści, a łodygę i korzenie przechowuje w piwnicy, przysypanej piaskiem.

Ważne jest jednak utrzymanie odpowiedniej temperatury w piwnicy. Wilgotność nie powinna spadać poniżej 95%, a temperatura nigdy nie powinna przekraczać 0 stopni Celsjusza. Tylko wtedy kapusta będzie dobrze przechowywana nawet przez 6-8 miesięcy.

Kalarepę można przechowywać w lodówce, ale nie dłużej niż trzy tygodnie. Można ją również zamrozić, po pokrojeniu w paski lub starciu. Mrożona kalarepa nadaje się do dań głównych lub jako dodatek do zup.

Opinie ogrodników

Uprawa kalarepy nie jest szczególnie trudna, zwłaszcza dla tych, którzy uprawiali już inne rodzaje kapusty w ogrodzie. Można zebrać dwa, a nawet trzy plony w sezonie i cieszyć się tym warzywem przez całe lato.

Często zadawane pytania