Jak uprawiać paprykę Kubuś Puchatek w ogrodzie?

Papryka Kubuś Puchatek stała się podstawą wielu ogrodów dzięki połączeniu doskonałych właściwości i niskich kosztów pielęgnacji. Nazwana na cześć słynnego bohatera, odmiana ta stała się powszechna w całym kraju. Prawidłowa i terminowa pielęgnacja gwarantuje obfite plony.

Historia selekcji odmian

Hodowlę prowadzono w latach 1978–1981. Nad jej rozwojem pracowali radzieccy hodowcy pod przewodnictwem Jurija Panczewa z Mołdawii.

Charakterystyczny

Ta hybryda imponuje mrozoodpornością i odpornością na wiele chorób. Owoce są bogate w witaminy i składniki odżywcze, które dzięki długiemu okresowi przydatności do spożycia zachowują świeżość przez cały rok.

Cel i smak

Ziarna pieprzu mają przyjemny, lekko słodki smak. Są chrupiące i soczyste. Dobrze komponują się z innymi warzywami w sałatkach i idealnie nadają się do konserwowania, faszerowania i mrożenia.

Regiony wzrostu

Wykazuje doskonałą adaptację do zróżnicowanych warunków pogodowych, co czyni go popularnym w całym kraju. Jest z powodzeniem uprawiany w całym kraju, ale najczęściej występuje w regionie Wołgi i Wiatki. Ogrodnicy z północnych i centralnych regionów kraju chętnie uprawiają tę roślinę.

Okres dojrzewania i początek owocowania

To wczesna odmiana. Pierwsze papryczki można zbierać już po 105-110 dniach od wykiełkowania młodych pędów. Owocowanie jest długotrwałe i daje obfite plony.

Wydajność

Średnio z 1 metra kwadratowego uzyskuje się od 1,6 do 1,8 kg papryki. Dojrzewanie odbywa się jednocześnie, a jeśli papryka półdojrzała zostanie zebrana prawidłowo, każda roślina może nadal produkować nowe warzywa.

Cienka, a zarazem trwała skórka ułatwia przechowywanie i transport. Długotrwała świeżość w połączeniu z atrakcyjnym wyglądem i doskonałym smakiem sprawiają, że ta hybryda idealnie nadaje się do uprawy komercyjnej.

Opis

Wygląd papryczek charakteryzuje się unikalnymi cechami, które wyróżniają tę odmianę spośród innych. Poniżej znajduje się szczegółowy opis Kubusia Puchatka.

Charakterystyczne cechy krzewu

Rośliny są zwarte i niskie, o standardowej budowie. Ich wysokość rzadko przekracza 25 cm. Gałęzie boczne są ciasno osadzone na pniu, a liście są rzadkie. Liście mają intensywny zielony kolor, a zalążnie tworzą się w grupach lub gronach.

Charakterystyka owoców

Mają stożkowaty kształt z zaostrzonym wierzchołkiem. Ich waga waha się od 50 do 60 gramów, a długość rzadko przekracza 10 cm. W fazie dojrzałości technicznej mają zielonkawy odcień, który stopniowo zmienia się w intensywnie czerwony w miarę dojrzewania.

Owoce mają dobry wygląd handlowy. Ścianki mają grubość 5-7 mm. Miąższ jest soczysty, mięsisty i słodki. Powierzchnia jest gładka i równa.

Przygotowanie do wzrostu

Przed siewem namocz nasiona w roztworze nadmanganianu potasu. Rozpuść 1 łyżeczkę roztworu w 200 ml czystej wody. Rozłóż zaprawione nasiona pojedynczą warstwą na wilgotnej ściereczce i przykryj. Pozostaw nasiona w tej pozycji do całkowitego wykiełkowania, co zajmuje 1-2 dni.

Przygotuj mieszankę gleby. Podłoże powinno być luźne i dobrze przepuszczalne. Przed użyciem należy je wstępnie zwilżyć roztworem nadmanganianu potasu.

Sadzenie sadzonek

Istnieją dwie metody uprawy sadzonek: z przesadzaniem i bez przesadzania. Każda z nich ma swoje zalety i wady:

• Za pomocą kilofa. Nasiona wysiane w tym samym pojemniku konkurują ze sobą o światło, wodę i składniki odżywcze. Pikowanie sadzonek pozwala na ich przesadzenie do oddzielnych pojemników, zapobiegając konkurencji i zapewniając wszystkim roślinom wystarczająco dużo miejsca.
  Ponowne sadzenie z bryłą korzeniową pozwala uniknąć uszkodzeń korzeni, które mogą wystąpić podczas wykopywania i ponownego sadzenia bez bryły korzeniowej.
  Wadą tej metody jest to, że wymaga dodatkowego wysiłku i czasu, ponieważ każdą roślinę trzeba przesadzić do osobnego pojemnika. Nawet w przypadku bryły korzeniowej przesadzanie może być stresujące, a niektóre rośliny mogą nie przetrwać.
• Bez zrywania. Nasiona wysiewa się bezpośrednio do pojedynczych komórek lub doniczek, co zmniejsza potrzebę dodatkowych przesadzań. Roślin nie przesadza się, co zmniejsza stres i zwiększa ich szanse na przeżycie.
  Ogrodnicy uważają konkurencję o zasoby za negatywny aspekt: ​​na początku wzrostu rośliny konkurują o światło i składniki odżywcze, co może prowadzić do nierównomiernego rozwoju i osłabienia siewek. Możliwe są również problemy z korzeniami z powodu ograniczonej przestrzeni w komórkach lub doniczkach.

Wybór metody zależy od Twoich preferencji, dostępności czasu i środków.

Rozwój

Zapewnienie optymalnych warunków wzrostu upraw wymaga przestrzegania pewnych zasad. Postępuj zgodnie z poniższymi zaleceniami:

• Pielęgnacja sadzonek. Umieść sadzonki w ciepłym, suchym pomieszczeniu. Temperatura powietrza powinna wynosić od 15 do 22°C. Doświetlaj rośliny sztucznym oświetleniem, takim jak diody LED lub świetlówki.
  Podlewaj umiarkowanie i okresowo. Używaj ciepłej, odstanej wody.
• Hartowanie sadzonek. Rozpocznij tę procedurę dwa tygodnie przed sadzeniem. Wynieś pojemniki z sadzonkami na zewnątrz, stopniowo wydłużając czas ich przebywania na zewnątrz.
• Sadzenie sadzonek. Wybierz słoneczne, osłonięte od wiatru miejsce. Wzbogać glebę kompostem, a następnie posadź sadzonki na grządkach. Sadź sadzonki na tyle głęboko, aby sięgały do ​​liści i ubij glebę.
• Dalsza opieka. Podlewaj umiarkowanie, ściółkuj grządki po posadzeniu i regularnie stosuj nawozy organiczne i mineralne ogólnego przeznaczenia. Spulchnij glebę po podlaniu i usuń chwasty. Aby pobudzić owocowanie i szybki wzrost, usuń pędy boczne.

Po posadzeniu zabezpiecz sadzonki folią, aby mogły przystosować się do nowego klimatu.

Cechy uprawy odmiany i możliwe trudności

Przygotowanie gleby pod sadzonki odgrywa kluczową rolę w ich pomyślnym rozwoju. Aby stworzyć odpowiednią glebę do sadzenia, użyj następującej mieszanki:

• Kompost (2,5 kg). Dostarcza materii organicznej, poprawia strukturę i wartość odżywczą.
• Biohumus (2,5 kg). Poprawia właściwości fizyczne i chemiczne, zwiększa płodność.
• Torf (5 kg). Dobrze zatrzymuje wilgoć i zapewnia oddychalność.
• Popiół (200-250 g). Zaopatruje rośliny w składniki mineralne i pomaga regulować kwasowość gleby.

Do sadzenia sadzonek nie należy używać świeżego obornika ani częściowo rozłożonego kompostu.

Choroby i szkodniki typowe dla odmiany

Aby chronić paprykę przed pospolitymi szkodnikami, takimi jak mączliki, mszyce i przędziorki, a także zapobiegać więdnięciu roślin spowodowanemu werticiliozą, należy stosować różne metody. Poniżej przedstawiamy kilka sposobów zwalczania:

• Mączlik. Rozsyp wokół krzewów popiół drzewny i pył tytoniowy. Rozpuść 200 ml 72% mydła do prania w 10 litrach wody i spryskaj rośliny. To stworzy warstwę ochronną i złagodzi ataki szkodników. Przygotuj napar z 200 g posiekanej cebuli lub czosnku na 10 litrów wody i spryskaj rośliny.
• Przędziorek. Stosuj specjalne środki owadobójcze lub roztwór cebuli, czosnku, mniszka lekarskiego albo płynnego mydła.
• Więdnięcie werticiliowe. Glamir i Alirin są skuteczne w walce z infekcją. Rozpuść jedną tabletkę w 2 litrach wody i podlej grządki w ramach profilaktyki.

Zalety i wady odmiany

Kubuś Puchatek cieszy się popularnością wśród ogrodników ze względu na swoje właściwości i łatwość pielęgnacji. Ten hybrydowy gatunek ma wiele zalet:

Ciekawostki o odmianie

Krzyżując odmiany Lastochka i Buketen-3, mołdawscy hodowcy stworzyli mieszańca o nazwie Kubuś Puchatek, który w porównaniu do swoich „rodziców” wyróżnia się doskonałymi cechami.

Papryka słodka stanowi znaczące osiągnięcie w hodowli Federacji Rosyjskiej i jest zalecana do sadzenia praktycznie w każdym regionie kraju. W miarę dojrzewania owoce przechodzą fascynującą zmianę koloru z zielonego na jaskrawoczerwony.

Opinie ogrodników

Papryka Kubuś Puchatek zyskała popularność dzięki unikalnemu połączeniu cech. Imponuje nie tylko obfitymi i smacznymi plonami, ale także łatwością pielęgnacji i adaptacją do różnych warunków uprawy.

Często zadawane pytania