Aerator do oczka wodnego: zasada działania, montaż i przegląd najlepszych modeli

Niski poziom tlenu w stojących zbiornikach wodnych pogarsza ich jakość, czyniąc ją nieprzydatną dla ryb i innych organizmów. Aby zapobiec stagnacji, zakwitom glonów i pogorszeniu jakości wody, stosuje się specjalne urządzenia zwane napowietrzaczami. Dowiedzmy się, jakie są ich rodzaje i czy można je samodzielnie wykonać.

Czym jest aerator i do czego służy?

Aerator to urządzenie hydromechaniczne, które nasyca wodę tlenem. Ryby i inne organizmy żywe w zbiornikach wodnych potrzebują określonego stężenia tlenu do przeżycia. Brak tlenu negatywnie wpływa na zdrowie wszystkich organizmów żywych. Dzięki aeratorowi stojące, cuchnące zbiorniki wodne przekształcają się w stawy pełne życia – ryb, mięczaków, lilii wodnych i innych cech zdrowego stawu.

Jak to działa?

W naturze woda nasyca się tlenem poprzez naturalny ruch wody. W zbiornikach sztucznych, szczególnie zimą, obserwuje się stagnację mas wody.

Do czego służy aerator:

• Miesza warstwy wody, tworząc sztuczne prądy.
• Oczyszcza wodę z zanieczyszczeń i skażeń, czyniąc ją przezroczystą.
• Usuwa nieprzyjemny zapach.
• Oczyszcza zbiorniki wodne z alg.
• Zmniejsza liczbę meszek i komarów.
• Zimą tworzy się otwór, przez który ulatniają się szkodliwe gazy.

Z czego składa się aerator?

Typowy system napowietrzania stawu składa się z:

• kompresor;
• rozpylacze pneumatyczne z przyłączem 4 mm;
• rozdzielacz z przyłączami 4 mm na wyjściu – łączy rozpylacze ze sprężarką;
• Węże silikonowe o średnicy wewnętrznej 8/4 mm – łączą wejście multiplikatora ze sprężarką/multiplikator ze spryskiwaczami.
  

  Modele kompresorów wyposażone są w mnożniki z liczbą kanałów wyjściowych odpowiadającą maksymalnej wydajności urządzenia..

• Zawory zwrotne sprężynowe – montowane są przed opryskiwaczami, ich zadaniem jest zapobieganie zamarzaniu węży napowietrzających w okresie zimowym.

Szczegóły konstrukcyjne aeratora zależą od jego typu i zasady działania. Sprężarki wirowe są zazwyczaj stosowane w stawach zarybionych. W tabeli wymieniono typy sprężarek o różnych zasadach działania i ich zastosowaniach.

Cechy stosowania różnych typów sprężarek

Kryteria wyboru urządzenia

Aerator nie jest tani, ale jego koszt jest nieporównywalny z problemami, jakie pojawiają się w stawie ze stojącą wodą. Niezależnie od przeznaczenia stawu – dekoracyjnego czy komercyjnego – napowietrzanie wody jest niezbędne. Branża produkuje różne rodzaje aeratorów, różniące się nie tylko nazwą, ale także zasadą działania.

Wybierając kompresor, weź pod uwagę wielkość oczka wodnego – każde urządzenie jest zaprojektowane do określonej objętości wody. Co jeszcze warto wiedzieć o natlenianiu wody?

• Ilość tlenu w wodzie musi odpowiadać potrzebom ryb – jego nadmiar jest tak samo szkodliwy jak jego niedobór.
• Zapotrzebowanie na tlen zmienia się w zależności od pory roku.
• Rodzaj napowietrzacza, jego konstrukcja i zasada działania dobierane są w zależności od przeznaczenia oczka wodnego.

Przy wyborze aeratora ocenia się go według następujących wskaźników:

• moc sprężarki;
• hałas;
• Temperatury graniczne, w których można używać urządzenia.

Aeratory do małych stawów ozdobnych kosztują od 4000 do 10 000 rubli. Urządzenie do dużego, zarybionego stawu kosztuje dziesięć razy więcej – około 100 000 rubli.

Optymalny stosunek wydajności sprężarki do objętości wody wynosi 1 l/h na 1 litr wody.

Nie ma dokładnego wzoru na wybór kompresora. Dla każdego konkretnego stawu urządzenie jest dobierane na podstawie wielu czynników:

• gęstość obsady;
• obecność roślin wodnych;
• temperatura wody;
• skład biochemiczny gleby;
• głębokość zbiornika;
• obecność płytkiej wody;
• konfiguracje dolne;
• obecność cienia nad powierzchnią wody.

Jeśli kupujesz aerator po raz pierwszy i nie znasz optymalnej mocy, zacznij od urządzenia o mocy 40–60 W. Po zainstalowaniu aeratora monitoruj stężenie tlenu w strefie zraszania za pomocą specjalistycznych testów. Jeśli stężenie tlenu jest niewystarczające, dokupuje się dodatkowe sprężarki – ich liczbę i moc ustala się eksperymentalnie.

Aby zapewnić wysoką jakość napowietrzania, dobowy przepływ wody w systemie musi być czterokrotnie większy od całkowitej objętości stawu.

W pewnych okolicznościach konieczne jest zwiększenie wydajności systemu napowietrzania poprzez zwiększenie liczby napowietrzaczy w stawie, jeżeli:

• zbiornik jest przesiąknięty glonami;
• materia organiczna dostaje się do zbiornika wraz z wodą deszczową;
• Zbiornik ma nieregularny kształt, co utrudnia mieszanie wody.

Średnio na każde 10 000 metrów kwadratowych powierzchni wody wymagany jest co najmniej jeden aerator.

Ze względu na wygląd

Wszystkie aeratory można podzielić na dwie duże grupy ze względu na sposób ich instalacji:

1. Stacjonarny. Stałe konstrukcje instalowane na określonym akwenie wodnym. Eksploatacja jest ciągła lub planowana.
2. Przenośny. Urządzenia te są przeznaczone do tymczasowego, sezonowego użytku. Można je przenosić z miejsca na miejsce i instalować w różnych zbiornikach wodnych. Urządzenia te są zazwyczaj stosowane w małych stawach i zbiornikach wodnych, które nie wymagają stałego natlenienia.

Według lokalizacji

Ze względu na zasadę działania i lokalizację aeratory dzielimy na następujące grupy:

• Powierzchowny. Są to sprężarki, które generują przepływ wody w formie fontann lub wodospadów. Ten efektowny design jest bardziej atrakcyjny dla ozdobnego oczka wodnego. Ciągły hałas może być uciążliwy dla mieszkańców oczka, dlatego należy wziąć to pod uwagę przy wyborze rodzaju napowietrzacza. Aerator powierzchniowy działa w prosty sposób: pompa zasysa część wody, a następnie przyspiesza jej wypływ. Gdy woda dostaje się do powietrza, pobiera tlen i, spływając z powrotem do oczka, uzupełnia jego poziom.
• Eżektory. Urządzenia te działają niemal identycznie jak aeratory powierzchniowe. Jednak eżektory nie zasysają wody, a jedynie wprawiają ją w ruch. Napędzane silnikiem łopatki uderzają w wodę z dużą siłą, mieszając ją i tworząc pęcherzyki powietrza. Eżektory, podobnie jak aeratory powierzchniowe, są dość głośne.
• Łączny. System sprężania wody znajduje się na brzegu, a opryskiwacz w stawie. Strumień wody wypływa z głowicy opryskiwacza, zazwyczaj umieszczonej na powierzchni wody, i opadając, natlenia wodę.
• Wiatr. To urządzenie jest autonomiczne. Nie wymaga prądu do działania – jest napędzane wiatrem. Dostępne są dwie wersje konstrukcyjne: stacjonarna lub pływająca. Konstrukcja składa się z łopat umieszczonych na powierzchni wody i śruby napędowej umieszczonej pod wodą. Łopatki, obracane przez wiatr, przenoszą moment obrotowy na śruby napędowe, które powodują mieszanie i wirowanie wody.
• Spód. To stosunkowo nowy typ napowietrzacza. To najskuteczniejsze urządzenie dostępne obecnie na rynku. Sprężarka pracuje i hałasuje na brzegu, podczas gdy w wodzie zanurzone są jedynie rura i dyfuzory. Woda wypływająca przez otwory o małej średnicy przepływa przez warstwy wody. Staw jest natleniony, a warstwy wody są stale mieszane. Ten typ napowietrzacza idealnie nadaje się do stawów rybnych. Jedyną wadą jest wysoki koszt.

Aerator powierzchniowy

Eżektory

Aerator kombinowany

Aeratory wiatrowe

Aerator dolny

Przegląd modelu

Aeratory są obecnie powszechnie dostępne na rynku i oferują modele odpowiednie do oczek wodnych każdej wielkości. Przyjrzyjmy się kilku nowoczesnym modelom.

AquaAir 250

Ten wydajny, pływający aerator jest przeznaczony do oczek wodnych o powierzchni do 250 metrów kwadratowych. Wtłacza powietrze na głębokość 4 metrów. Potrafi przekształcić stojącą wodę w płynący zbiornik. Utrzymuje równowagę biologiczną w oczkach wodnych i zapobiega zakwitom glonów.

Cechy modelu:

• wyposażony w regulowaną dyszę wtryskową – zapewnia precyzyjne dostarczanie tlenu;
• charakteryzujący się wysokim współczynnikiem przepływu;
• zawieszenie i obudowa pompy – wykonane ze stali nierdzewnej;
• niski poziom hałasu;
• Dzięki uszczelnionej pompie urządzenie charakteryzuje się długą żywotnością.

Dane techniczne AquaAir 250:

WYTRZYMAŁY POWIETRZNY RAE-1

Aerator denny przeznaczony do oczek wodnych o powierzchni do 4000 metrów kwadratowych. Zestaw składa się z:

• kompresor;
• dolny spryskiwacz;
• metalowy stojak pod kompresor.

Dane techniczne ROBUST AIR RAE-1:

Zalety i cechy modelu:

• idealny do zbiorników wodnych o głębokości do 15 m;
• ekonomiczny – ciągle miesza wodę za pomocą sprężonego powietrza, zużywając przy tym minimalną ilość energii;
• możliwe jest całoroczne użytkowanie.

Airmax PS 10

Aerator denny do małych oczek wodnych o głębokości do 6,5 m i powierzchni do 4000 m². Model z pojedynczym dyfuzorem. Poziom hałasu: 51,1 dB w odległości 1,5 m.

Specyfikacja Airmax PS 10:

Zalety i cechy modelu:

• Obudowa niezawodnie chroni części wewnętrzne przed wodą i uszkodzeniami mechanicznymi.
• Nadwozie ma kamuflażowy charakter – jest praktycznie niewidoczne w architekturze krajobrazu.

Przepływ powietrza 25 F

Pływający napowietrzacz, który jest w stanie wytworzyć silny strumień wody bogatej w tlen.

Dane techniczne AirFlow 25 F:

Cechy AirFlow 25 F:

• wtrysk powietrza odbywa się za pomocą efektu Venturiego;
• urządzenie jest oszczędne – pobiera minimalną ilość energii;
• możesz zmienić kierunek przepływu;
• Nadaje się do stosowania w wodzie morskiej.

Każdy model aeratora jest dostarczany z indywidualną instrukcją obsługi. Większość instrukcji jest w języku kraju producenta, dlatego należy je najpierw przetłumaczyć.

Czy można samemu zmontować aerator?

Aeratory do oczek wodnych, zwłaszcza te przeznaczone do dużych powierzchni, kosztują ponad 100 000 rubli. Jeśli właściciel oczka wodnego ma doświadczenie w obsłudze sprzętu i narzędzi, może zaoszczędzić pieniądze, montując je samodzielnie. Przyjrzyjmy się procesom montażu różnych typów urządzeń.

Jak zmontować aerator eżektorowy?

Co będziesz musiał/a zgromadzić:

• pompa odwadniająca;
• rura kanalizacyjna d 32 mm – 2 m i odgałęzienie – 30-50 cm;
• tee narożne pod kątem 45 stopni;
• Narożnik 45 stopni;
• z podwójnie plecionym drutem.

Dobiera się pompę o umiarkowanej mocy i cenie, biorąc pod uwagę obszar napowietrzania. Przekrój kabla dobiera się tak, aby wytrzymywał pobierany prąd, nawet podczas pracy ciągłej.

Proces montażu:

1. Pompa jest zazwyczaj wyposażona w kolanko i przyłącze do węża. Uszczelki wkłada się do trójnika kanalizacyjnego i podłącza do przyłącza. Do uszczelnienia połączenia można użyć uszczelniacza silikonowego.
2. Do drugiej strony trójnika podłącza się rurę odgałęzioną.
3. W górnym odgałęzieniu umieszcza się kąt 45° i podłącza się do niego rurę o długości 2 metrów.
4. Pozostaje już tylko połączyć powstałą konstrukcję z kątowym łącznikiem pompy.
5. Kabel jest podłączony. Wtyczka jest odcinana. Przewody są skręcane i owijane taśmą izolacyjną. Następnie są ukrywane w osłonie wypełnionej polimerem. Jeśli wtyczka nie zostanie odcięta, konieczne będzie użycie przedłużacza. Gniazdo i wtyczka są następnie owijane folią i uszczelniane taśmą izolacyjną.
6. Pompę umieszcza się na głębokości 70-100 cm. Rura ssąca powinna znajdować się nad powierzchnią wody. W tym celu wykonuje się maszt z rury stalowej wbity w grunt.
7. Najlepiej umieścić pompę w pojemniku z siatki. Aerator jest przymocowany do masztu drutem. Teraz możesz włączyć zasilanie.

Nie należy stosować trójnika o kącie 90 stopni. Przy kącie 45 stopni powietrze jest zasysane, przemieszcza się i miesza z wodą. Przy kącie 90 stopni istnieje ryzyko cofania się wody.

Jak zamontować napowietrzacz dolny?

Montaż takiego aeratora jest niedrogi. Do jego budowy potrzebny jest kompresor samochodowy z odbiornikiem. Warto również zaopatrzyć się w:

• wąż wysokociśnieniowy;
• zacisk;
• koszulki;
• opryskiwacze.

Opryskiwacze można wykonać z półlitrowych butelek polietylenowych. Wystarczy przebić je szydłem. Aby zmniejszyć średnicę ulatniających się pęcherzyków powietrza, należy owinąć butelki gumą piankową.

Procedura montażu domowego napowietrzacza dolnego:

• Sprężarkę montuje się w pobliżu stawu lub w pobliskim budynku gospodarczym.
• Sprężarka podłączona jest do centralnego węża, który jest ciągnięty do zbiornika.
• Odgałęzienia wykonuje się za pomocą trójników. Liczba odgałęzień odpowiada liczbie króćców. Są one mocowane zaciskami.
• Dyfuzory mocowane do trójników umieszcza się na dnie stawu. Aby zapobiec ich unoszeniu się na powierzchnię, obciąża się je kamieniami lub mocuje szpilkami o zakrzywionych końcach.

Aeratory denne nie mogą pracować w sposób ciągły. Generują również hałas, powodując dyskomfort u osób w pobliżu. Urządzenia te służą zazwyczaj do okresowego natleniania wody.

Poniższy film pokazuje jak samemu wykonać napowietrzacz:

Jak zmontować aerator wiatrowy?

Turbiny wiatrowe są szczególnie dobre na zimę. Proces montażu jest prosty i nie wymaga drogich części. Potrzebne będą:

• blacha – kwadrat o boku 30 cm;
• pręt stalowy, średnica 20 mm;
• łożyska odpowiedniego przekroju;
• paski metalowe (grubość – 2 mm);
• pojemnik plastikowy;
• wentylator;
• elementy złączne.

Kolejność montażu:

1. Z arkusza metalu wycina się osiem kwadratów. Następnie składa się je w sześciany. Wewnątrz sześcianów umieszcza się poprzeczki, w poprzeczce wykonuje się otwór i wstawia łożysko. Środki łożysk muszą być wyrównane.
2. Pręt wkładany jest do łożysk.
3. Plastikowy pojemnik przecinamy na pół - będą to ostrza do obracania wału.
4. Ostrza przymocowane są do górnej części pręta za pomocą metalowych pętli.
5. Nogi podporowe są przyspawane do konstrukcji.
6. Do końca wału przymocowane jest śmigło chłodnicy.
7. Teraz konstrukcję można opuścić do wody.

Wiatr wprawia w ruch łopaty, przenosząc ruch obrotowy na śmigło znajdujące się na dole wału. Obracające się śmigło tworzy wir, który zapobiega zamarzaniu wody zimą.

Aeratory to niezastąpione narzędzie przy hodowli ryb w wodach stojących. Można je kupić lub wykonać samodzielnie – najważniejsze jest, aby pompa była wystarczająco mocna, aby napowietrzyć wymagany obszar.

Często zadawane pytania