Peled (ser): opis ryby, jej cechy życiowe, połów i hodowla

Peled to płochliwa ryba, ale doświadczeni rybacy wiedzą, jak wybrać odpowiedni moment i złowić dużą rybę, którą następnie można przygotować dowolną metodą. Peled można hodować w stawie na własne potrzeby lub na sprzedaż. Biznes ten jest uważany za dochodowy, jeśli zdobędzie lojalną klientelę.

Co to jest ryba obrana?

Peled to ryba jeziorowa i rzeczna, popularnie hodowana zarówno naturalnie, jak i sztucznie. Przeciętnie ryba ta osiąga długość około 40-55 centymetrów i waży 2-3 kilogramy, choć czasami może osiągnąć nawet 4-5 kilogramów. Peled żyje 8-11 lat.

Peled ma bocznie spłaszczone ciało i srebrzyste ubarwienie. Cechą charakterystyczną jest wyraźny ciemnoszary pas na ciele. Czarne kropki znajdują się na głowie i płetwie grzbietowej. Ma końcowy otwór gębowy, liczne wyrostki skrzelowe i dłuższą górną szczękę. Peled charakteryzuje się obecnością płetwy tłuszczowej, zlokalizowanej między płetwą grzbietową a ogonową. Ciało ryby jest gęsto pokryte łuskami.

Istnieją trzy formy peledu:

• Szybko rosnąca rzekaWystępuje w rzekach i jeziorach zalewowych. Dojrzewa w trzecim roku życia.
• Jezioro krasnoludzkieRyba ta zawdzięcza swoje niewielkie rozmiary płytkim jeziorom, w których żyje.
• Jezioro wspólneNie opuszcza swojego siedliska i cały czas pozostaje tam, gdzie się osiedlił.

Konkurencją dla Peleda są młode sieje, sielawy i tuguny. Jego naturalnymi wrogami są szczupaki, miętusy i inne gatunki ryb, które żywią się jego ikrą.

Gdzie żyje i jakich warunków wymaga?

Peledy występują w zbiornikach słodkowodnych w całej Eurazji, w rzekach i jeziorach rozciągających się od Karelii do Kołymy. Nie zapuszczają się do morza ani do wód słonych. Rozmnażają się w jeziorach i nie preferują wartkiego nurtu. Spędzają też większość czasu w jeziorach. Ze względu na te cechy, peledy są hodowane na dużym obszarze, głównie w północno-zachodniej Rosji.

Niektóre gatunki peledów zamieszkują jednak płynące wody rzek północnych. Peledy wolą przebywać w ławicach, unikając gęstej roślinności podwodnej. Jeśli młody osobnik jest szczególnie silny, zazwyczaj opuszcza ławicę latem i osiedla się w głębszych wodach. Bardzo młode osobniki prowadzą inny tryb życia: osiedlają się w wodach przybrzeżnych i pływają w obszarach porośniętych roślinnością. Po stopnieniu lodu wiosną ryby rzeczne zazwyczaj migrują do jezior zalewowych, gdzie mogą się zregenerować, nabrać sił i pożywić do woli.

Ponadto, zazwyczaj bytuje w dopływach lub starorzeczach, gdzie wiosną gromadzi się dużo pożywienia dla peledów. Gdy tylko powódź ustąpi, peledy próbują opuścić te zbiorniki wodne i wrócić do rzek.

Co je Peled?

Głównym pożywieniem peleda jest zooplankton i skorupiaki. To znacznie utrudnia połowy peleda: rzadko połyka on przynętę typową dla innych ryb. Peleda można łowić przez cały rok. Aby znaleźć żerowiska, należy zwracać uwagę na charakterystyczne kręgi i rozbryzgi na powierzchni wody.

Peled może również żywić się larwami, robakami, komarami, ochotkami, mięczakami, obunogami i kiełżami. Z tego powodu latem rybacy stosują łowienie bez przynęty.

Tarło sera

Tarło odbywa się jesienią, wraz z początkiem lub końcem lodu, między wrześniem a grudniem. Wybierają żwirowe tarliska z ujściem źródła. Do prawidłowego rozrodu wymagają zimnej wody, o temperaturze nie wyższej niż 8 stopni Celsjusza (46 stopni Fahrenheita). Tarło odbywa się najczęściej w temperaturach zbliżonych do 0 stopni Celsjusza (32 stopni Fahrenheita).

Peledy są zdolne do złożenia ponad kilkudziesięciu tysięcy jaj o średnicy około 1,5 milimetra.

Wylęgnięte larwy stopniowo rosną i w wieku 6-7 miesięcy przestają być uznawane za narybek. W rzekach dojrzewanie przebiega nieco wolniej, osiągając dorosłość w wieku 3-8 lat. Natomiast larwy jeziorowe dojrzewają znacznie wcześniej, w wieku 2-3 lat. Wszystko zależy od odżywiania ryby: im lepsze, tym szybciej larwa będzie się rozmnażać, a tarło może odbywać się corocznie lub w odstępach 12-miesięcznych.

Czy ryby mają opistorchiozę?

Mało kto zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw, jakie mogą czyhać na rybaków po złowieniu ryb z rzeki. Prawie 90% ryb jest zarażonych przywrami, pasożytniczym robakiem. Ryby przenoszące larwy helmintów są łowione w rzekach takich jak Wołga, Ural, Ob, Irtysz, Dniepr i Północna Dźwina.

Powszechnym błędnym przekonaniem jest, że tylko ryby z rodziny karpiowatych przenoszą choroby. Wcześniej uważano, że peled nie ma nic wspólnego z robakami. Ale to nie do końca prawda.

Karpie są uważane za ryby najbardziej podatne na zakażenie, ale inne gatunki ryb zimnowodnych również mogą ulec zakażeniu. Opisthorchiasis może zakażać wiele gatunków ryb, a peled nie jest wyjątkiem. W ciągu ostatnich kilku lat patogeny opisthorchiasis były wielokrotnie wykrywane u tego gatunku siei. Z tego powodu spożywanie tej ryby jest szczególnie niebezpieczne ze względu na ryzyko zakażenia robakami.

Obecność robaków u karpi zależy od ich siedliska. Wcześniej opisytorchiozę stwierdzono u mięczaków i karpi. Karpie mogą zarazić się, jeśli będą dzielić wodę z karpiami.

Sieja to ryba drapieżna, która zjada skorupiaki i inne ryby, stając się w ten sposób źródłem zakażenia dla innych. Jaja robaków dostają się do organizmu siei wraz ze zjedzonymi okazami, gdzie dojrzewają i rozwijają się dalej.

Pasożyta można łatwo zidentyfikować, badając wnętrzności ryby. Larwy robaka wyglądają jak nietypowe narośla przypominające białawe ziarenka ryżu. Po ich zobaczeniu nie ma wątpliwości, że ser jest zainfekowany. Po spożyciu zakażonej ryby robaki osiedlają się w wątrobie i pęcherzyku żółciowym, gdzie aktywnie rozpoczynają składanie jaj.

Cechy wędkarstwa

Łowienie pelikanów może być trudne. Bez planktonu ryby żerują na organizmach dennych, co uniemożliwia im połykanie standardowych przynęt. Nie lubią nagłego zacięcia, ponieważ może to rozerwać ich słabe wargi. Gwałtowne ściąganie może sprawić, że ryba zanurkuje głębiej.

Czas na wędkowanie

Peledy łowi się poza sezonem tarłowym. Mają one niezwykłą zdolność: tolerują niski poziom tlenu w wodzie, co pozwala im przetrwać zimę. Tuż przed końcem zimy wody są ubogie w pokarm i każda przynęta będzie dla nich atrakcyjna. W takiej sytuacji będą pływać tuż pod lodem, co czyni je łatwym łupem dla wędkarzy.

Przybory

Peledy to płochliwe ryby i najlepiej łowić je w całkowitej ciszy. Można je łowić o każdej porze roku, z wyjątkiem tarła. Plusk wody i charakterystyczne kręgi pomogą w znalezieniu ich siedliska. Do połowu zimą zaleca się zwykłą wędkę, natomiast latem skuteczna jest wędka spławikowa bez ciężarka.

Do połowu na pelet najlepiej użyć żyłki o grubości 0,2-0,22 mm. Zalecany jest haczyk w rozmiarze 4 lub 5. Branie ryby charakteryzuje się gwałtownym szarpnięciem. Zacięcie dużego okazu może być trudne do wyholowania.

Podczas połowu pela na Wołdze, warto mieć przy sobie pobradoka – prostą wędkę o długości metra. Przywiązuje się do niej żyłkę o długości 2,5-4 metrów. Podczas połowu używa się kilku pobradoków. Połów rozpoczyna się od zanurzenia się i próby zmętnienia wody, ponieważ pela szczególnie przyciąga mętność. Przyciągają się do zmętnionej chmury, licząc na dobry połów. Zauważą przynętę i ją złapią. Haczyk należy zastawiać bardzo ostrożnie, ale jednocześnie ostro, co może skutkować utratą połowu.

Duże peledy potrafią ciągnąć żyłkę przez długi czas, aż wędkarz włoży całą swoją siłę, aby ją zwinąć. Doświadczeni wędkarze umieszczają przynętę na dnie, blisko stóp, trzymając się jej górnej części. Prąd stopniowo niesie przynętę w dół rzeki, co wymaga od czasu do czasu zwijania. Po 10-15 minutach takiego połowu wędkarze przesuwają się o kilka kroków w górę rzeki i powtarzają technikę.

Przynęta

Latem rybacy używają jako przynęty dżdżownic, małży lub ochotek. Do połowu peled można również użyć larw, ale ta przynęta, w przeciwieństwie do poprzednich, jest mniej skuteczna. Haczyk trzyma się mniej więcej w połowie toni wodnej. Uważa się, że preferowaną głębokością dla peleda jest około 70-150 centymetrów od dna.

Zimą nie stosuje się przynęty żywej. W takiej sytuacji najlepiej użyć przynęty jigowej.

Innym sposobem na zwiększenie szans na złowienie peledu jest użycie specjalnego, zacienionego otworu w lodzie. To całkiem proste. Usyp kopczyk śniegu wokół otworu, tak aby cień rzucany przez kopczyk całkowicie zacieniał wodę. Kopczyk powinien mieć około 1 metra wysokości. Trzymaj przynętę nie głębiej niż 5-6 centymetrów od dna lodu. Jeśli ryby nie biorą, zaleca się łowienie zarówno na średniej głębokości, jak i blisko lodu.

Czy można hodować i pielęgnować ryby?

Hodowla karpi w stawach może zwiększyć rentowność hodowli ryb. Oprócz zwiększenia produktywności stawu, metoda ta zapewnia również doskonałą profilaktykę robaczycy u innych ryb, ponieważ karpie są podatne na żerowanie na widłonogach, które stanowią ważne ogniwo pośrednie w cyklu pasożytniczym.

Hodowla i hodowla ryb przebiega etapami:

1. Pierwszy etap Program hodowlany składa się z wstępnie przygotowanego stada zarodowego, od którego pobiera się jaja. Najlepsze samice i samce są wybierane i wypuszczane do małych stawów, z których następnie są zbierane. W listopadzie ryby są przenoszone do oddzielnych stawów przepływowych w pomieszczeniach, gdzie dojrzewają. Stawy muszą mieć co najmniej 70 metrów sześciennych objętości i być wydłużone. Aby zapewnić rybom komfort, woda jest regularnie wymieniana – co 8 godzin. W jednym stawie można umieścić maksymalnie 1500 osobników stada zarodowego.
2. Drugi etap Metoda ta polega na umieszczaniu dojrzałych tarlaków w grupach po 250 osobników w małych basenach, gdzie zbiera się ikrę. Samce są zazwyczaj „wykorzystywane” kilka razy, w odstępach 2-3 dni. Zapłodnione jaja są następnie umieszczane w inkubatorze, aby zapewnić zarodkom optymalny poziom tlenu. W zależności od temperatury, okres inkubacji trwa 123-145 dni. W tym czasie niezbędne jest profilaktyczne mycie jaj specjalnymi roztworami. Po wylęgu larwy umieszczane są w klatkach. W ciągu tygodnia są gotowe do aktywnego żerowania.
3. Trzeci etap Proces rozpoczyna się od wprowadzenia narybku do stawu dla roczniaków, gdzie rośnie on razem z karpiami. Obsada ryb wynosi 20 000–25 000 larw na hektar. Optymalna głębokość stawu nie powinna przekraczać 3 metrów, a powierzchnia powinna wynosić 15–20 hektarów. Ilość mułu na dnie stawu nie ma znaczenia, ponieważ narybek zostanie odprowadzony wraz z wodą. Stawy z narybkiem nie wymagają filtracji przez dwa miesiące. Dopiero gdy ryby osiągną ten wiek, należy zapewnić przepływ.

Chociaż peled dobrze rośnie w ciepłej wodzie, najlepiej trzymać go w zbiorniku wodnym, którego temperatura nie przekracza 22 stopni Celsjusza (72 stopni Fahrenheita). Syrka peled jest odławiana, gdy temperatura spadnie do 5 stopni Celsjusza (41 stopni Fahrenheita) lub poniżej.

Obecnie przeżywalność narybku wynosi około 50%, dzięki czemu z 1 hektara uzyskuje się około 2 centnarów ryby, przy średniej wadze roczniaków wynoszącej około 20-25 gramów.

Narybek obrany często zimuje w zbiornikach zimujących dla karpi, gdzie poziom tlenu musi utrzymywać się na poziomie co najmniej 5 mg/l. Zalecana obsada narybku obranego na hektar wynosi do 120 000 sztuk. W ostatnich latach hodowcy ryb budują kompleksy zimujące dla narybku obranego, które są w zasadzie zbiornikami „szklarniowymi” zakopanymi na głębokości 2 metrów.

Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, kiedy najlepiej łowić ryby na sprzedaż. W naturze trzyletnie osobniki ważą 200-350 gramów, czteroletnie 300-600 gramów, a pięcioletnie 500-700 gramów. Sprzedaż ryb w wieku dwóch lat jest bardziej opłacalna.

Przeżywalność i produktywność ryb

W pierwszym lecie życia w stawach wskaźnik przeżywalności peledów wynosi 80% liczby wprowadzonych larw; w drugim roku życia wynosi 80-90% w rzekach; a w jeziorach 60% liczby wprowadzonych roczniaków. Po osiągnięciu trzeciego roku życia peledy ich wzrost zwalnia, co prowadzi do ich usunięcia z jezior. W przeciwieństwie do innych siei, peledy są mało wymagające pod względem poziomu tlenu w wodzie, co pozwala im tolerować temperaturę wody około 0°C (32°F).

Płodność dwuletniego osobnika samicy ważącego 350 gramów hodowanego w stawie wynosi 15 tysięcy jaj, a osobnika ważącego 500 gramów – 200 tysięcy jaj.

Wydajność ryb peklowanych w płytkich jeziorach, hodowanych razem z karpiem, wynosi około 100-120 kilogramów z hektara, natomiast w stawach może sięgać nawet 250 kilogramów z hektara. Zaleca się hodowlę ryb peklowanych w większych stawach o łącznej powierzchni co najmniej 100 hektarów.

Korzyści i szkody płynące ze spożywania ryb

Spożywanie skórki ma korzystny wpływ na organizm człowieka. Zawiera ona liczne mikro- i makroelementy, które wspomagają regenerację komórek i normalizują funkcjonowanie układu nerwowego. Mięso skórki jest bogate w chrom, niezbędny do utrzymania optymalnego poziomu cukru we krwi.

Regularne spożywanie ryb może poprawić sen oraz złagodzić depresję i drażliwość. Ryby pomagają złagodzić zaparcia i nieświeży oddech. Ryby zawierają substancje, które pomagają utrzymać jędrność i elastyczność skóry.

Spożywanie ryb kilka razy w tygodniu poprawi koncentrację i wyeliminuje chroniczne zmęczenie. Sieja ma również korzystny wpływ na układ trawienny, łagodząc skurcze i ból żołądka. Sieja jest bogata w potas, który normalizuje pracę serca, a zawartość fosforu optymalizuje funkcje rozrodcze, szczególnie u kobiet.

Mięso peklowane jest doskonałym środkiem zapobiegającym miażdżycy i pomagającym obniżyć poziom cholesterolu. 100 gramów mięsa peklowanego zawiera tylko 126 kalorii, co sprawia, że ​​jest ono świetnym uzupełnieniem diety.

Pomimo wielu dobroczynnych właściwości ryb, w niektórych przypadkach nie należy ich spożywać:

• Ryby, które nie przeszły kontroli sanitarnej lub zostały złowione w zanieczyszczonej wodzie, mogą być zarażone pasożytem wywołującym przywrę.
• Częste spożywanie, więcej niż 4 razy w tygodniu, może wywołać reakcję alergiczną objawiającą się wysypką na ciele, ciężkością w żołądku, a czasem nudnościami.
• Ryby nie nadają się do spożycia przez dzieci poniżej 1 roku życia.

Nie oznacza to jednak całkowitego zakazu spożywania ryb. W każdym razie należy zachować ostrożność i monitorować stan zdrowia.

Ryba ta jest uważana za cenny gatunek komercyjny. Połów tej „zabawnej” ryby jest ciekawy i ekscytujący, ponieważ polowanie na przedstawicieli rodziny siei nie jest tak łatwe, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Jednak złowienie dużego okazu to prawdziwy fart dla wędkarza.

Często zadawane pytania