Sieja – charakterystyka ryby, zasady połowu, rozmnażania i hodowli

Sieja to cenny gatunek ryb z rodziny łososiowatych, wykorzystywany w celach handlowych. Charakteryzuje się unikalnym wyglądem i występuje w wielu odmianach, które prezentujemy w tym artykule. Można ją również hodować w stawie na prywatnej działce, aby przynosiła zysk i sprzedaż.

Wygląd zewnętrzny ryby i jej cechy charakterystyczne

Ciało siei pokryte jest drobnymi łuskami i lekko spłaszczone po bokach. Ryba charakteryzuje się bardzo małym otworem gębowym, a w górnej szczęce brakuje zębów, które szybko zanikają w innych miejscach i są zawsze bardzo słabo rozwinięte. Ryba ta jest dość rzadka, a niektóre jej podgatunki są wpisane do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych. Sieja jest ceniona za doskonały smak.

Istnieje wiele odmian tego gatunku ryb i trudno je odróżnić po wyglądzie. Wszystkie sieje mają wspólną cechę: dużą, płaską głowę, srebrzyste ciało i czarne płetwy. Wiele ryb nie ma plamek na ciele i płetwach. Samice mają większe łuski niż samce. Wygląd poszczególnych podgatunków może się różnić w zależności od klimatu, temperatury i warunków siedliskowych.

Sieja ma białe mięso, mimo że należy do rodziny łososiowatych (ryba czerwona). Sieja to ryba, która zawiera tylko kręgosłup i żebra, co czyni ją jeszcze bardziej cenioną.

Sieja może żyć do 20 lat, choć najczęściej odławia się osobniki 7-10-letnie. Długość ciała, w zależności od podgatunku, waha się od 10-15 centymetrów u małych osobników do 50-60 centymetrów u większych. Zwykła sieja z połowu waży około 1 kilograma, ale okazy trofeowe mogą osiągnąć nawet 12 kilogramów.

Siedlisko i rozmieszczenie

Sieja jest uważana za rybę komercyjną, dlatego zaaklimatyzowała się do zbiorników wodnych w wielu częściach Rosji i byłego Związku Radzieckiego. Z powodzeniem poławia się ją w Zatoce Fińskiej, na jeziorach Ładoga, Onega, Pejpus i innych lokalnych jeziorach. Sieja jest również szeroko rozpowszechniona na Półwyspie Kolskim, gdzie preferuje duże jeziora, takie jak Jezioro Lovozero, Jezioro Seydozero, Jezioro Umbozero i Jezioro Pankunjavr.

Ryba ta występuje również w większości zbiorników wodnych w basenie Oceanu Arktycznego, od Morza Białego i Morza Barentsa po Czukotkę. Zamieszkuje rzeki Penżynę i Anadyr, basen Morza Bałtyckiego oraz Zalew Kuroński. W regionie Zabajkalskim występuje sieja, odbywająca tarło wczesną wiosną.

Sieje preferują głównie rzeki, ale zamieszkują również morza i jeziora, gdzie przetrwają zimowe chłody. Wszystkie gatunki siei preferują zimny i umiarkowany klimat na półkuli północnej.

Sieja to ryba głębinowa, żyjąca na dnie. Wyciągnięta w sieci, czasami znacznie puchnie, jak większość stworzeń głębinowych.

Właściwości korzystne i szkodliwe

Sieja ma wiele korzystnych właściwości. Jest bogata w tłuszcz, który zawiera wiele witamin i pomaga w normalizacji funkcjonowania wielu narządów w organizmie człowieka. W przeciwieństwie do tłuszczu zwierzęcego, jest nieszkodliwa dla zdrowia. Jest łatwostrawna i idealna dla osób cierpiących na problemy żołądkowo-jelitowe.

Sieja jest ceniona w kuchni, kosmetyce i medycynie. Zalecana jest kobietom starającym się o dziecko, ponieważ zawiera kwas foliowy. Regularne spożywanie ryb pomaga dostarczyć organizmowi składników odżywczych niezbędnych w ciąży.

Ze względu na unikalny skład ryb, specjaliści zalecają umiarkowane spożycie ryb osobom cierpiącym na:

• wysokie ciśnienie krwi;
• zapalenie żołądka;
• choroby tarczycy;
• gruźlica;
• niedrożność żył;
• zapalenie i uszkodzenie błony śluzowej jelita grubego;
• żylaki.

Ryby korzystnie wpływają na osoby z zaburzeniami układu nerwowego – produkt jest bogaty w jod, który korzystnie wpływa na układ hormonalny.

Osoby z nietolerancją lub alergią na owoce morza mogą odczuwać skutki uboczne spożywania ryb. Lekko solona lub wędzona biała ryba nie jest zalecana, ponieważ może powodować inwazję pasożytów jelitowych.

Rodzaje białej ryby

Sieje potrzebują do przetrwania czystej, chłodnej wody. Sieje dzielą się na kilka odrębnych gatunków, z których każdy charakteryzuje się ograniczonym zasięgiem występowania i obecnością osobników polimorficznych:

• Muksun. Ryba o przeważnie delikatnym, różowawym ciele. Jest to ryba słodkowodna, półanadromiczna, preferująca migrację na inne tarliska w okresie tarła. Występuje w wodach syberyjskich i jest stałym mieszkańcem Oceanu Arktycznego.
• Nelma. Podobnie jak muksun, zamieszkuje Ocean Arktyczny. Występuje również w estuariach i deltach rzek północnych. Gatunek ten jest wymieniony w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Federacji Rosyjskiej, dlatego jego połów, przetrzymywanie i transport są prawnie zabronione.
• Omul. Ryba występująca w dwóch podgatunkach: omulu arktycznym i bajkalskim. Omul bajkalski preferuje wody pochodzące z Oceanu Arktycznego, natomiast omul arktyczny zamieszkuje rzeki takie jak Chatanga, Peczora, Indygirka, Jenisej, Kołyma i Lena.
• Peled. Ryba jeziorowa i rzeczna, czasami nazywana „serową sieją”, jest cennym gatunkiem siei interesującej ze względu na jej komercyjną hodowlę.
• Sielawa europejska. Mała ryba z rodziny siei. Szczególnie pospolita w basenie Morza Bałtyckiego.
• Sielawa syberyjska. Mała ryba preferująca wodę słodką. Znana również jako „sielawa” lub „kilt”.
• Sieja jest rybą anadromiczną. Podgatunek siei, zdolny do rozwoju w wiele różnych form, odróżniający się od innych odmian kształtem głowy i niżej położonym pyskiem. Charakteryzuje się dużym, garbatym pyskiem.
• Sieja ussuryjska (amurska). Ryba ta występuje w środkowym i dolnym biegu Amuru, w estuarium Amuru, w południowej części Morza Ochockiego i w Cieśninie Tatarskiej.
• Białoryb. Ryba rzeczna występująca od Jeniseju do Czukotki, od Alaski do atlantyckiego wybrzeża Ameryki Północnej.
• Tugun. Podgatunek ten nie występuje nigdzie indziej poza Syberią.
• Ojciec Ryba preferująca słodkowodne rzeki położone za kołem podbiegunowym.

Odżywianie

Sieje to ryby drapieżne, przyzwyczajone do ostrożności, więc nie skoczą łatwo na przynętę. W dużych zbiornikach wodnych sieje dzieli się na przybrzeżne, głębinowe i pelagiczne.

Ryby często preferują ikrę nie tylko innych ryb, ale także własnego gatunku. Żywią się różnymi owadami, skorupiakami, mięczakami i larwami. Nigdy nie odmówią sobie narybku, młodych ryb, stynek i innych małych ryb.

Tarło

Sieje odbywają tarło w listopadzie, osiedlając się na płyciznach, gdzie obficie rosną trzciny. Czasami proces tarła trwa dopiero pod koniec marca. Po wykluciu się larw z jaj, żywią się one głównie zooplanktonem. W zależności od preferowanego miejsca tarła, sieje dzieli się na trzy grupy:

• Sieja rzeczna. Preferuje tarło w swojej stałej rzece, ale czasami może przemieszczać się w górę rzeki.
• Sieja jeziorna. Rozmnaża się i żyje w wodach jednego jeziora.
• Sieja jeziorowo-rzeczna. Większość życia spędzają w jeziorach. W okresie rozrodczym samice siei migrują w górę rzek wpływających do ich jeziora.

W Rosji występuje zarówno sieja jeziorna, jak i morska. Zaletą życia w słonej wodzie jest znaczny przyrost masy siei, ponieważ w wodach słodkich brakuje składników odżywczych. Z tego powodu samice pływają z jednego tarliska do drugiego, przemieszczając się w górę rzek wpadających do morza.

Połów białej ryby

Połów siei jest zabroniony w okresie tarła. Sieje Bauntowskiego i Wołchowa również znajdują się w Czerwonej Księdze, dlatego ich połów jest również zabroniony. Poniżej omówimy, kiedy połów siei jest legalny.

Zaraz po odwilży rybacy wyruszają na połów. Główną przynętą sztuczną na sieję jest jig, specjalnie zmodyfikowany dla tego gatunku.

W maju, w okresie tarła lipienia, łowi się sieję, która preferuje żerowanie na ikrze lipienia. W tym okresie za bardziej odpowiedni uznaje się sprzęt, który uwzględnia ten czynnik. Najlepszą przynętą w tym okresie jest kawior lub przynęta go imitująca.

Należy pamiętać, że połów lipienia europejskiego jest prawnie zabroniony!

Przybory

Do połowu siei używa się kilku rodzajów sprzętu. Doświadczeni wędkarze wiedzą, który sprzęt jest najskuteczniejszy i wybierają ten, który jest dla nich najwygodniejszy:

Wędka spławikowa

Mimo że sieja jest drapieżnikiem, często łowi się ją na wędkę spławikową. Jest to szczególnie skuteczne wiosną, kiedy drapieżnik może łatwo połknąć każdą przynętę, w tym robaki.

Dzieje się tak, ponieważ sieja jest bardzo głodna po zimie. Dlatego wędkarze używają standardowej wędki teleskopowej o długości do 5 metrów, uzbrojonej w żyłkę monofilamentową do połowu większych ryb. Wielu wędkarzy preferuje plecionkę o grubości do 0,2 mm, a także mały spławik.

Szczególną uwagę zwraca się na kolor spodu spławika, aby zmniejszyć niepokój ryb. Haczyk dobiera się w zależności od wielkości ryby biorącej w danym odcinku rzeki.

Wędkarstwo muchowe

Sieję łowi się również na muchę – ta metoda sprawdza się zarówno zimą, jak i latem. Zestaw składa się z wędki o długości do 600 centymetrów i wadze do 15 gramów. Jest on mocowany do końcówki przyponu. Dwie nimfy mocuje się w odległości 30 centymetrów od przyponu. Nimfy te są wiązane ręcznie czerwoną włóczką lub kupowane gotowe.

Aby złowić sieję na muchę, najpierw należy zlokalizować ją w toni wodnej. Bez echosondy będzie to niemożliwe lub zbyt trudne. Ale jeśli masz szczęście, możesz oznaczyć głębokość i łowić ryby z tej głębokości. Zazwyczaj linkę opuszcza się na samo dno. Następnie, w poszukiwaniu ryb, linkę stopniowo podnosi się z powierzchni, ponieważ sieja może żyć na każdej głębokości.

Spinning

Połów siei na spinning z użyciem jiga i podobnych technik jest uważany za ekscytującą rozrywkę. Mocna wędka, kołowrotek i niezawodna plecionka to niezbędne elementy. Jako przynęty używa się silikonowych przynęt lub głęboko nurkujących woblerów. Sieja ma małe pyszczki, dlatego duże i nieporęczne przynęty nie są odpowiednie. Preferowane są smukłe, kompaktowe przynęty.

Zaobserwowano, że ryby białorybne chętnie biorą na przynęty w jasnych lub jaskrawych kolorach. Najlepiej jednak poeksperymentować, aby określić, który kolor przynęty najlepiej się sprawdza.

Połów donków

Ta technika połowu jest odpowiednia do połowów późną jesienią. O tej porze roku sieje często podpływają blisko brzegu. Zestaw gruntowy składa się z wytrzymałej wędki uzbrojonej w żyłkę monofilamentową i kołowrotka o wysokim przełożeniu. Wymagany jest ciężarek.

Główną przynętą są robaki. Sieje łowi się z dna zbiornika, ciągnąc za sobą przynętę. Sieje będą przyciągane przez wolno poruszającą się przynętę, która nie zatrzymuje się zbyt długo. Wędkarstwo denne oferuje kilka możliwości. Najczęściej używa się sztucznych przynęt czerwonych. Sieje występują w głębokiej wodzie późną jesienią, dlatego wędkarze polują na głębokie miejsca, takie jak doły.

Zimowe wędkowanie

Sieja odbywa tarło niemal natychmiast przed zamarznięciem wody, co sprawia, że ​​jej połów w tym okresie jest bezużyteczny. Może to być również bardzo niebezpieczne dla wędkarzy, ponieważ grubość pierwszego lodu na szybko płynących rzekach bywa nierównomierna.

Ryby zaczynają wykazywać aktywność w połowie stycznia, a za najlepszy czas na połów uważa się okres „ostatniego lodu”, kiedy to łowi się sieje w otworach pod bystrzami i w innych wyraźnie głębokich miejscach zbiornika.

Do połowu używa się błystek lub jiga. Wędki błystkowe uzbrajane są w ciężarki wyważające, muchy, jigi, muszki i amfipody. Wędki z nodem i jigiem używane są z dużymi jigami w kolorze czerwonym lub innym ciemnym.

Przynęta i zanęta

Jako przynętę stosuje się różne imitacje bezkręgowców, narybek ryb i ikrę. Przy stosowaniu zestawów dennych preferowane są robaki, bezkręgowce i skorupiaki, ponieważ stanowią one część diety siei.

Ryby dobrze reagują na muszki imitujące różne owady z jasnymi elementami, a także na średnie i duże przynęty. Sieja to smaczna ryba, popularna wśród wędkarzy.

Hodowla i uprawa

Jeśli w Twoim ogrodzie znajduje się już niewielki staw, możesz z powodzeniem wykorzystać go do hodowli ryb. Jeśli jednak go nie masz, musisz go zbudować samodzielnie. Najpierw musisz wybrać odpowiednie miejsce dla stawu: powinno być w półcieniu, na nizinie.

Zacienienie może być sztuczne, ponieważ pobliskie drzewa nie tylko zanieczyszczają staw swoimi liśćmi, ale także niszczą linię brzegową swoimi korzeniami.

Aby zbudować staw własnymi rękami, postępuj zgodnie z poniższymi instrukcjami:

1. Wykop dół o głębokości co najmniej 1 metra; jego długość i szerokość dostosuj do własnych preferencji.
2. Gleba na dnie dołu jest starannie zagęszczana i cementowana.
3. Po stwardnieniu roztworu na dno zbiornika nakładana jest specjalna folia polietylenowa przeznaczona do sztucznych oczek wodnych. Folia ta ułatwia szybkie i łatwe czyszczenie oczka wodnego z zanieczyszczeń.
4. Następnie napełnij staw wodą. Najpierw wlej 1/3 wody, aby wygładzić wyściółkę, następnie dodaj ziemię i piasek rzeczny na dno i posadź rośliny wodne. Dopiero wtedy wylej resztę wody.

Na ostatnim etapie dopuszczalne jest udekorowanie brzegów stawu ozdobnymi krzewami, trawą i drzewami. Nie zaleca się zarybiania stawu bezpośrednio po jego zbudowaniu. Należy odczekać, aż woda osiądzie, aby nabrała odpowiedniej temperatury i rozwinęła własne mikrobiologiczne środowisko. Aby przyspieszyć ten proces, należy pozostawić na dnie stawu trochę zwiędłej trawy lub wylać kilka wiader wody z naturalnego zbiornika.

Istnieje kilka metod hodowli ryb. Zależą one od gatunku ryby i jej nawyków żywieniowych:

• Rozległy. Nie jest wymagana żadna specjalna karma. Ryby żywią się istniejącym pożywieniem. Zaletą tego systemu jest minimalna inwestycja wymagana do produkcji ryb na skalę komercyjną. Ta metoda jest idealna w regionach południowych i dużych zbiornikach wodnych, gdzie naturalne pożywienie pozwala na hodowlę siei obok innych ryb roślinożernych.
• Półintensywne. System opiera się na zapotrzebowaniu ryb na białko. Niedobór ten można uzupełnić, karmiąc ryby pokarmem naturalnym. Hodowcy ryb mogą również uzupełniać zapotrzebowanie energetyczne ryb specjalnymi suplementami węglowodanowymi. Ta metoda hodowli pozwala na bardziej przemyślane wykorzystanie naturalnego pokarmu, przyspieszając tym samym wzrost ryb i zwiększając ich atrakcyjność rynkową.
• Intensywny. Zasoby żywności są tworzone sztucznie poprzez meliorację gruntów, dodawanie paszy i nawozów. Na potrzeby tego systemu buduje się specjalne stawy.

Jakość paszy i wody bezpośrednio wpływa na tempo wzrostu ryb. Co więcej, po okresie dojrzewania rozwój zwalnia, co sprawia, że ​​młode okazy są szczególnie interesujące dla rybaków amatorów. Sieję hoduje się nie dłużej niż dwa lata, po czym osiąga ona odpowiednią wielkość i wagę handlową.

Odpowiednio wyposażone stawy hodowlane są również niezbędne. Sieja wymaga stężenia tlenu w wodzie wynoszącego co najmniej 9%. Wymaga również niższego poziomu azotu i materii organicznej.

Sieja to interesujący gatunek charakteryzujący się długim życiem. Rozmnażanie jej we własnym stawie to dobry pomysł, zapewniający dobry dochód ze sprzedaży produktów rybnych. Przy odpowiednim podejściu do budowy stawu i zapewnieniu odpowiednich warunków, sieja będzie się rozwijać i przeżywać doskonale.

Często zadawane pytania