Opis rasy krów rasy chołmogorskiej: cechy utrzymania i pielęgnacji

W XVII wieku pojawiła się rasa krów chołmogorskich, która do dziś pozostaje szczególnie dochodowa. Ich mleczność i smaczne mięso są nadal wysoko cenione. Co więcej, bydło chołmogorskie jest łatwe w pielęgnacji i utrzymaniu, o czym mowa w dalszej części artykułu.

Historia i rozmieszczenie rasy

Rasa bydła rasy chołmogorskiej została wyhodowana w rejonie dżwińskim w guberni archangielskiej, stąd jej nazwa. Na północy kraju bydło rasy chołmogorskiej cieszyło się dużym popytem ze względu na niskie wymagania żywieniowe i pielęgnacyjne, zdolność przystosowania się do zimnego klimatu oraz wysoką mleczność i doskonałe potomstwo.

Kiedy car Piotr Wielki rozpoczął aktywny handel z Europą, zagraniczne statki zaczęły importować bydło, które mieszkańcy północnych prowincji chętnie kupowali, a następnie pozwalali im hodować swoje krowy. Byki holenderskie były szczególnie cenione, a soczyste trawy pomagały w odchowaniu najsilniejszych cieląt, co przyczyniło się do rozwoju nowej rasy kholmogorskiej.

Początkowo krowy rasy cholmogorskiej miały jednolite umaszczenie, a dopiero pod koniec XX wieku, po skrzyżowaniu z buhajami rasy holsztyńskiej, ich wygląd zaczął się różnicować. W różnych regionach umaszczenie było zróżnicowane:

• W centralnych regionach Rosji pojawiły się tzw. odmiany centralne.
• W obwodzie archangielskim - "północny".
• W Republice Komi - „Pechora”.

Bydło rasy chołmogorskiej stanowi około 9% całego bydła w kraju. Rasa ta, której główną cechą jest odporność na zimno, została oficjalnie wprowadzona do powszechnego użytku i zarejestrowana dopiero pod koniec XIX wieku. Rasa szybko zyskała popularność wśród rolników w regionach północnych.

Obecnie owce chołmogorskie są najpowszechniejszą rasą w Rosji, hoduje się je w 24 obwodach.

Próby hodowlane w XX wieku

Na początku ubiegłego wieku rozwój tej rasy osiągnął poziom ogólnokrajowy. W 1934 roku otwarto fermę hodowlaną przeznaczoną specjalnie dla krów rasy cholmogorskiej. Kilka lat później podjęto próbę skrzyżowania tych krów z buhajami rasy wschodniofryzyjskiej z Niemiec, aby zwiększyć ich mleczność i poprawić ich budowę. Próba ta jednak się nie powiodła; krowy dawały jedynie mniej mleka, a ich wygląd pozostał niezmieniony.

Próby te ustały i zostały wznowione dopiero pod koniec stulecia przez współczesnych naukowców. Udało im się nawet wyhodować dwa gatunki wewnątrzgatunkowe:

1. Istobenskaja.
2. Tagil.

Udoskonalane są takie cechy, jak kształt wymienia i tempo przepływu mleka, a także badane są możliwości poprawy budowy ciała, wydajności mlecznej i zawartości tłuszczu. Hodowcy podają zawartość tłuszczu w mleku na poziomie 4%, a nawet wyższą, jako jeden z głównych celów.

Próba krzyżowania bydła rasy Kholmogory z importowanymi buhajami doprowadziła do utraty halotypów chromosomu Y u bydła rasy północnej. Jednak pula genów rasy Kholmogory zachowuje swoją odrębność pod względem autosomów i chromosomu X. Obecnie czystorasowe bydło rasy Kholmogory otrzymuje mniej uwagi i opieki niż holsztyńskie bydło rasy Kholmogory. Naukowcy uważają jednak, że takie podejście nie jest właściwe.

Wygląd

U tych krów nigdy nie rozwinęły się duże boki. Ich kończyny są proporcjonalne, ale krzywe. Sporadycznie spotyka się krowy z trzecią parą strzyków, ale nie są one uznawane za przeznaczone do wybrakowania. Standardowym umaszczeniem jest czarne z białymi plamkami, ale dostępne są również inne kolory: czerwono-biały i czarny.

Poniższy krótki film pomoże Ci lepiej przyjrzeć się tej rasie krów:

Cechy charakterystyczne pagórków:

• potężna budowa;
• okrągła, szeroka klatka piersiowa;
• wydłużone ciało;
• szeroki, uniesiony tył;
• krzywe tylne nogi;
• małe, kozie wymię, przypominające miskę, z dobrze rozwiniętymi płatami;
• wysokość – do 1 metra i 35 cm w kłębie;
• masa ciała – do 500 kg, u dorosłych byków – do 850, a u byków hodowlanych – powyżej 1 tys. kg;
• silna budowa;
• klatka piersiowa okrągła, średniej szerokości;
• ciało wydłużone, kanciaste;
• kość krzyżowa jest uniesiona ponad tułów, choć zdarzają się okazy, u których może być wyższa od kłębu;
• prosty kręgosłup.

Ponieważ bydło rasy chołmogorskiej hodowane było na północnych szerokościach geograficznych, nie jest tak wydajne w regionach południowych, prawdopodobnie ze względu na słabą adaptację do upałów. Krowy te zawdzięczają swój apetyt również swojemu pochodzeniu, zwłaszcza latem, kiedy na północy rośnie najwięcej trawy.

Wydajność

Bydło zawsze oceniano pod kątem różnych cech: niektóre rasy wykorzystywano wyłącznie do uboju, inne ze względu na wysoką wydajność mleczną, a jeszcze inne do produkcji. Rasa chołmogorska wyróżniała się pod każdym względem.

Za co została wyceniona:

• Wydajność mleczna. Im więcej krowa dawała, tym wyższa była jej cena. Zdrowa krowa z Chołmogorów mogła dać do 4000 litrów mleka rocznie. A przy dobrej opiece nawet do 6000 litrów. Zdarzały się rekordowe krowy, które dawały około 10 000 litrów mleka rocznie, ku uciesze ich właścicieli. Mleko z Chołmogorów zawsze charakteryzowało się wysoką zawartością tłuszczu – około 4% – i taką samą – 4% – a także rekordowym poziomem białka.
• W gospodarstwie ceniono nie tylko krowy, ale także młode byki, hodowane zarówno do rozrodu, jak i na ubój. Rasy cholmogorskie osiągały wydajność ubojową przekraczającą 60%, a młode bydło dawało jeszcze wyższą.

Zwierzęta te wyróżniają się również zdolnościami rozrodczymi. Krowa rodzi pierwsze cielę w wieku 2,5 roku. Przy odpowiedniej opiece cielęta mogą ważyć do 300 kg w ciągu roku.

Tabela przedstawia średnią wagę mieszkańców Chołmogorów w zależności od wieku i płci.

Współcześni hodowcy nieustannie udoskonalają rasę pod względem budowy, wydajności mlecznej i charakterystycznego wyglądu zewnętrznego.

Zalety i wady rasy

Chociaż rasa chołmogorska została mocno zmodyfikowana i ma więcej zalet niż wad, wciąż istnieją pewne problemy, które warto rozważyć.

Zalety:

Wady:

Utrzymanie (dorośli i młodzież)

Bydło rasy cholmogorskiej jest opłacalne nie tylko ze względu na mleko, ale także mięso, które stanowi ponad połowę jego masy całkowitej. Aby wspomóc przyrost masy ciała, byki są kastrowane. Przy odpowiednim żywieniu i pielęgnacji przybierają na wadze około 1 kilograma dziennie. Zwiększa to również wydajność ubojową: z 58 do 65%. Lekarze weterynarii zalecają jednak przeprowadzenie zabiegu nie później niż w wieku 18 miesięcy, ponieważ po tym okresie jest on nieopłacalny i niebezpieczny. Najczęściej kastrację zwierząt przeznaczonych na ubój przeprowadza się w wieku 6 miesięcy.

Jednak gdy zwierzę osiąga wiek 1,5 roku, jego przyrost masy ciała gwałtownie spada i hodowla na ubój traci sens. Ponadto karmienie byka paszą komercyjną w okresie zimowym jest bardzo kosztowne. Wyjątkiem są byki poddane selekcji, starsze, ale nienadające się do uboju.

Podczas gdy kury i inne małe zwierzęta są trzymane w klatkach, krowy potrzebują:

• Smycz.
• Swobodny przepływ.

Warunki życia również odgrywają ważną rolę, dlatego naukowcy obecnie badają nie tylko sposoby zwiększenia produkcji mleka, ale także:

• codzienne czynności i ich wpływ na wydajność mleczną;
• różne diety;
• sposoby obniżenia kosztów produkcji mleka;
• zastosowanie nowoczesnych materiałów budowlanych do budowy kompleksów inwentarskich.

Krowy rasy Kholmogorki bardzo dobrze znoszą dwukrotny doj, co zwiększa wydajność mleczną i obniża koszty produkcji.

Warunki utrzymania w oborach

Dobre warunki mieszkaniowe są kluczowe dla rasy chołmogorskiej, ponieważ jest ona dość duża. Aby zapewnić jej komfort i przytulność, należy włożyć wiele wysiłku w urządzenie jej domu.

Ważne, aby wiedzieć:

• Wybór lokalizacji stodoły powinien uwzględniać wiatry i wiosenne roztopy. Unikaj stawiania stodoły w pobliżu budynków mieszkalnych, studni, rzek i źródeł.
• Materiał budowlany musi być trwały, dobrze izolujący cieplnie, a także musi umożliwiać ogrzewanie, wentylację i oświetlenie.
• Weź pod uwagę wielkość zwierząt. Jedna krowa potrzebuje około 6 metrów kwadratowych, a jeśli ma cielę, ponad 10.
• Na dachu układa się łupek, dlatego zaleca się budowę budynku z poddaszem, które pomoże utrzymać ciepło w chłodne dni i zapewni miejsce do przechowywania paszy. Jeśli nie ma poddasza, dach należy dodatkowo ocieplić.
• Teren spacerowy zawsze znajduje się na zewnątrz, a ścieżka ma co najmniej 500 metrów długości. Dobrym pomysłem jest zadaszenie z jednej strony, aby zapewnić schronienie przed słońcem i deszczem.
• Prawidłowo rozmieść poidła. Jeśli stanowiska są ustawione w dwóch rzędach, najlepiej umieścić karmniki na zewnątrz, aby ułatwić dostęp do karmy i wody. Unikaj umieszczania ich wzdłuż ściany, ponieważ spowoduje to osadzanie się wilgoci z oddechu zwierząt na karmie.
• Karmnik powinien mieć kształt odwróconego trapezu, aby krowom było łatwiej jeść, a właścicielowi łatwiej go czyścić.
• Przygotowując boks, należy wziąć pod uwagę wielkość krów i byków, ponieważ bydło rasy chołmogorskiej jest bardzo duże. Bydło powinno stać twarzą do karmnika, a plecami do rowu odwadniającego. Boks powinien być średniej wielkości: nie za duży, aby nie kręciło się i nie brudziło karmników, ale nie za wąski, aby nie zatrzymywało się.
• W przypadku buhajów rozpłodowych lepszym rozwiązaniem jest zakup boksów do krycia; pomoże to zrównoważyć dużą wagę buhaja.

Cechy obory dla zwierząt dorosłych:

• TemperaturaZimą temperatura powinna wynosić co najmniej 15 stopni, a także trzeba pomyśleć o oświetleniu i wentylacji.
• Okna do światła dziennegoKrowy dają małą ilość mleka przy sztucznym oświetleniu.
• PodłogaBardziej niezawodne jest przykrycie go betonem, ze spadkami na mocz i korytami na obornik.
• Nawilżona ściółka ze słomy i trocinZapobiegnie to zawilgoceniu racic cieląt i krów, co z kolei zapobiegnie przeziębieniom. Ponadto dolna ściółka z obornika generuje ciepło, dodatkowo ogrzewając oborę zimą.
• Dokładnie wyczyść stoiska Należy to robić dwa razy do roku, ale trzeba stale usuwać starą podłogę i uzupełniać ją świeżą słomą.

Cechy obory dla cieląt:

• Przez pierwsze dwa do trzech tygodni po urodzeniu cielęta są trzymane blisko matki, ale potem muszą zostać umieszczone w oddzielnym pomieszczeniu, gdzie przez około pięć dni przyzwyczajają się do nowego otoczenia. Jeśli cielę jest zdrowe, przenosi się je do cielętnika, gdzie ustawia się klatki. Najlepiej trzymać cielęta oddzielnie; ułatwia to opiekę i zapobiega potrącaniu się nawzajem przy karmniku. Silniejsze cielęta często odpychają słabsze rodzeństwo od karmy.
• Zapewnij indywidualne boksy. Wykonane są z polietylenu, cylindryczne, z wejściem z jednej strony. Łatwa w czyszczeniu i przenoszeniu, ta kopulasta konstrukcja jest bardzo ciepła i daje cielętom poczucie bezpieczeństwa. Posiada przegrody na karmę i wodę, dzięki czemu cielęta mogą jeść na miejscu. Specjalna siatka zapobiega ucieczce.
• W chłodne dni w pokoju należy powiesić mocną lampę, aby noworodek nie zmarzł.

Cielęta można wprowadzać do diety od 1,5 miesiąca życia. Do siana należy dodawać ziemniaki, marchew, buraki i jabłka, ale tylko posiekane. Sól i kreda są niezbędne. Cielęta z Chołmogorów bardzo dobrze znoszą galaretkę owsianą, gotowaną na parze w proporcji 80 gramów płatków owsianych na litr wody.

Uważa się, że krowa rasy chołmogorskiej powinna mieć tylko jedno cielę, przy hodowli tej rasy odrzuca się jałówki posiadające bliźnięta.

Dwie godziny po jedzeniu należy podać cielęciu 0,5 litra ciepłej wody.

Pielęgnacja

Najlepiej stworzyć oddzielne stanowiska do dojenia. Dojenie może odbywać się na miejscu, ale nie w strefie legowiskowej. Kluczowe są warunki, w jakich trzymane są zwierzęta. Istnieją dwie opcje:

• Bezpłatny. Duże gospodarstwa stosują tę metodę, ponieważ ułatwia ona zarządzanie stadem. Jednak nawet pojedyncza krowa czuje się bardziej komfortowo w oborze wolnowybiegowej.
• Wolny, bez smyczyZwierzęta mogą swobodnie poruszać się po stodole. Dostępne są wspólne karmniki i poidła, a siano można łatwiej przechowywać w belach.

W dobrych warunkach chołmogor może żyć nawet 25 lat.

Odżywianie

Bydło rasy chołmogorskiej wymaga optymalnej diety. Natychmiast reaguje na brak paszy lub niezbędnych suplementów witaminowych niską wydajnością mleczną, a buhaje słabo przybierają na wadze. Niezbilansowana dieta może również prowadzić do krótkiego okresu laktacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na przygotowanie krów do wycielenia, gdzie żywienie, suplementy, a nawet prawidłowy dojenie są kluczowe.

Prawidłowe odżywianie jest również wskaźnikiem ilości i jakości mleka. Krowa rasy Chołmogor może zjeść do 80 kg siana dziennie, więc jeśli nie jest wypasana na pastwisku, będzie musiała zgromadzić znaczną ilość paszy.

Wskazówki dotyczące karmienia Chołmogorów:

• Zadbaj o lekkostrawną dietę.
• Dodaj siemię lniane, ciasto słonecznikowe, mieszanki zbóż i roślin strączkowych.
• Odstępy między karmieniem i dojeniem powinny być równe.

Krowy są karmione trzy razy dziennie, ale ilość ta zależy od wydajności mlecznej – 20 litrów dziennie. Krowy rasy Kholmogorki produkują do 30 litrów mleka, dlatego paszę należy podawać co najmniej pięć razy dziennie. Kukurydzę i rośliny okopowe można zastąpić pożywną kiszonką zbożową, co obniży koszty i pracochłonność przygotowania paszy. Nie wpłynie to jednak na jakość ani ilość mleka.

Funkcje karmienia:

• Latem i wiosnąPaszą uzupełniającą mogą być warzywa i owoce.
• Zimą i jesieniąSiano, słoma, pasza bogata w składniki odżywcze, kompleksy witaminowe.
• Drink. Podawaj tylko ciepłą wodę, podgrzewając ją w chłodne dni. Latem woda powinna mieć temperaturę pokojową. W upały należy podawać dużo wody, ponieważ zwierzęta są narażone na odwodnienie.

O wypasie

Znacznie łatwiej jest wypuścić krowy na pastwisko; pasza jest mniej kłopotliwa. Kluczem jest zapewnienie dobrego pastwiska, ponieważ jeśli trawy jest za mało, wydajność mleczna gwałtownie spadnie. Wielu rolników łączy siły, aby opłacić pasterza, co jest nawet o rząd wielkości tańsze niż kupowanie dużych ilości paszy. Ale wypuszczanie krów na pastwisko to nie tylko oszczędność. Naukowcy są przekonani, że krowy, w tym bydło rasy chołmogorskiej, potrzebują pastwiska dla interakcji społecznych. Jak wspomniano wcześniej, byki i krowy to zwierzęta stadne i mają własny system sygnałów komunikacyjnych. A jeśli krowa lub byk nie wie, jak zachowywać się w stadzie, mogą pojawić się problemy.

Dojenie

Najlepiej jest stworzyć oddzielne stanowiska do dojenia. Dojenie może odbywać się w stanowiskach, ale nie w strefie legowiskowej. Krowy rasy cholmogorskiej dojone są nie tylko ręcznie, ale również mechanicznie; nie są agresywne i nie denerwują się tym podejściem. Jest to wygodne w przypadku dużych stad.

Należy pamiętać, że najtłustsze mleko znajduje się w tylnych płatach wymienia, dlatego nadal najlepiej doić ręcznie lub przynajmniej sprawdzić jakość doju mechanicznego. Dowiedz się więcej o prawidłowym doju. Tutaj.

Choroby

Rolnicy zauważają, że Chołmogory:

• prawie nigdy nie chorują, cieszą się doskonałym zdrowiem i silną odpornością;
• praktycznie nigdy się nie przeziębiają, gdyż zostały wyhodowane na północnych szerokościach geograficznych;
• rzadko chorują na gruźlicę, reumatyzm i choroby wymion;
• Cechą charakterystyczną tej rasy jest odporność na białaczkę.

Hodowla

Bydło rasy chołmogorskiej jest obecnie aktywnie hodowane, szczególnie w obwodzie archangielskim. Wiele gospodarstw dąży do hodowli krzyżówek, w których nie ma więcej niż połowę genów rasy holsztyńskiej. Główny nacisk kładziony jest na zwiększenie wydajności mlecznej. Stosowane są dwie technologie:

• Hodowla rasowaRasę tę udoskonala się poprzez wprowadzanie buhajów o doskonałych parametrach użytkowych. Hodowle w obwodzie archangielskim dysponują nawet specjalnymi rezerwami nasienia buhajów dla rodzin hodowlanych. Selekcja odbywa się tutaj w oparciu o linię matek.
• HolsztynizacjaProdukcja mleka rośnie. Ale jest pewien minus: krowy holsztyńskie są wybredne w kwestii paszy i szybciej się starzeją. Produkcja mleka nie jest już taka prosta. Wydajność mleka jest wyższa, ale mniejsza. Podczas gdy krowy czystej rasy mogą produkować mleko nawet przez pięć laktacji, mieszańce wytrzymują tylko trzy.

Utrzymanie cieląt

Chociaż znacznie wygodniej jest trzymać cielęta pojedynczo, zaleca się, aby robić to nie później niż miesiąc po oddzieleniu ich od matki. Hodowcy, którzy próbowali nie grupować cieląt, napotkali szereg problemów. Jedyną zaletą jest to, że łatwiej jest monitorować ich wzrost, wagę i stan zdrowia.

Wady:

• Jedzą gorzej, bo nie ma konkurencji.
• Brak aktywnego przyrostu masy ciała.
• Rozwój umysłowy jest zaburzony, ponieważ krowy są zwierzętami stadnymi.

Jednak hodowanie cieląt w grupach nie jest tak proste, jak zebranie ich w jedno stado. Ważne jest, aby młode cielęta zaaklimatyzować w grupie liczącej 5-8 osobników – nie więcej, nie mniej. Prawidłowe warunki bytowe są również kluczowe.

Wymagania:

• Podłoga wykonana jest w całości z drewna, a na każde cielę przypada co najmniej 1,5 metra kwadratowego powierzchni.
• Poidła i karmniki należy ustawić w zależności od liczby osobników, tak aby wystarczyło ich nakarmić jednocześnie.
• Boksy należy dezynfekować codziennie, gdyż małe zwierzęta są bardziej podatne na infekcje, choć są dość odporne na choroby.
• Zmieniaj pościel każdego dnia.
• Różne grupy wymagają różnych diet. Więcej informacji na temat żywienia cieląt od pierwszych dni życia można znaleźć tutaj. Tutaj.
• W pierwszym miesiącu życia cielętom zaleca się gotowanie wody.

Ceny bydła z Chołmogorów

Dzięki aktywnej hodowli łososia chołmogorskiego w Rosji, jego ceny są dość przystępne. W tabeli podano cenę dorosłego łososia wynoszącą 150 rubli za kilogram.

Recenzje rolników

Większość rolników wypowiada się pozytywnie o bydle chołmogorskim; bezpretensjonalność tej rasy, w porównaniu z bardziej kapryśnymi rasami, zachwyca doświadczonych rolników.

Według wszystkich relacji, rasa kholmogorska jest jedną z najbardziej dochodowych i udanych, a jej zalety znacznie przewyższają wady. Jej kluczowe cechy to niskie koszty utrzymania, doskonałe zdrowie, wysoka mleczność i zdrowe cielęta. Co ważne, nawet przy pielęgnacji „w szklarni” dobrze się rozwijają i są wolne od chorób. Taki zakup to bardzo opłacalna inwestycja dla gospodarstwa. Należy jednak pamiętać, że krowy i byki nadal muszą spełniać określone warunki, a także zapewniać im odpowiednie zapasy paszy.

Często zadawane pytania