Jakie grzyby rosną w Baszkirii: odmiany i siedliska

Baszkiria to prawdziwy raj dla grzybów. Panuje tu umiarkowany klimat kontynentalny, żyzne gleby i umiarkowanie wilgotne lata. Spośród wszystkich grzybów rosnących w regionie, jedna trzecia jest jadalna. Reszta jest niejadalna i trująca.

Początek sezonu grzybowego w Baszkirii

Sezon zbiorów rozpoczyna się wiosną, gdy tylko stopnieje śnieg. Pierwsze pojawiają się grzyby wiosenne – nie są tak dobre jak borowiki i inne szlachetne gatunki, ale po zimowym „śnie” grzybiarze wciąż cieszą się ich widokiem. Ostatnie pojawiają się grzyby jesienne, które kończą owocowanie w okresach silnych mrozów.

Prawdziwy sezon grzybowy – z masowymi zbiorami borowików, rydzów, pieczarek mlecznych, maślaków i innych popularnych grzybów – rozpoczyna się pod koniec września. Czasami sezon może się opóźnić, jeśli obfite deszcze grzybów nie nadejdą na czas.

Miejsca grzybowe w Baszkirii

Zbieracze grzybów wybierają miejsca oddalone od autostrad i miast, aby zbierać grzyby.

• Nasadzenia leśne w pobliżu miejscowości Kamyszły i Kusznarenkowo.
• Tablice w dzielnicy Błagowarskiej.
• Tereny leśne w pobliżu wsi Nurlino, Dmitriewka, Iszkarowo, Nowokagnyszewo.
• Plantacje leśne w miejscowości Mesyagutovo, rejon duwanski.
• Stacje „Jam-Bakhta”, „Ozernaya”.
• Okolice Melkombinatu i Zatonu.

Grzyby jadalne

Różnorodność świata grzybów Baszkirii wynika z jej położenia geograficznego – republika leży na styku kilku stref klimatycznych. Ponadto, na klimat znacząco wpływa zróżnicowana rzeźba terenu. Umiarkowany klimat kontynentalny z ciepłymi, wilgotnymi latami stwarza idealne warunki do rozwoju grzybów.

W Baszkirii występuje około stu gatunków grzybów, z których tylko 30% jest jadalnych. Do najcenniejszych grzybów należą tu borowiki, grzyby mleczne, podgrzybki brzozowe, podgrzybki osikowe, kurki, grzyby miodowe i gołąbki.

Grzyb biały

Opis. Duże, masywne grzyby z grubym trzonem, pogrubionym u nasady. Duży, brązowawy kapelusz osiąga średnicę 7-30 cm u dojrzałych okazów. Kolor kapelusza waha się od jasnobrązowego, prawie białego, do ciemnobrązowego. Na barwę kapelusza wpływają warunki środowiskowe.

Gdzie i kiedy rośnie? Grzyb biały Borowik preferuje jasne lasy, w tym brzozowe i sosnowe. Gniazduje najchętniej na skrajach lasów, polanach i wzdłuż leśnych ścieżek. Owocuje od czerwca do października. Doświadczeni grzybiarze polecają poszukiwanie borowika w rejonie błagowarskim, w pobliżu wsi Jazykowo. Dobre polowania można odbyć w okolicach wsi Nurlino, Dmitriewka, Nowokangyszewo i Jazykowo.

Debel. Tylko niedoświadczony grzybiarz może pomylić borowika z borowikiem. Jest on podobny do grzyba galasowego, łatwo go odróżnić po gorzkim smaku i miąższu, który po przekrojeniu przybiera barwę różową. Borowiki bywają czasami mylone z grzyb satanistyczny – można go łatwo rozpoznać po brązowoczerwonym trzonie.

Grzyb rzadki w Rosji, znany jako „półbiały” lub „żółty borowik”, rośnie w Baszkirii. Rośnie tam w gajach dębowych. Różni się od borowika żółtawą łodygą i złotą, rurkowatą warstwą.

Rozwój. Istnieją dwa sposoby uprawy borowików: na zewnątrz i w pomieszczeniach. Materiał do sadzenia – grzybnię lub zarodniki – można zebrać w lesie lub kupić w sklepach specjalistycznych.

Borowik brzozowy

Opis. Dojrzałe okazy mają ciemnobrązowy kapelusz, osiągający średnicę 18 cm. Trzon jest długi i cylindryczny. Kapelusz, początkowo półkulisty, w miarę dojrzewania staje się poduszkowaty.

Gdzie i kiedy rośnie? Często rosną pod brzozami. Preferują wzrost na skrajach lasów, na skrajach pól, w przerzedzonych brzozowych zagajnikach – wszędzie tam, gdzie jest światło. Mogą pojawiać się od czerwca, jeśli lato jest deszczowe, i owocować do października. W Baszkirii borowiki brzozowe występują obficie w rejonie Błagowarskim, w okolicach Krasnej Gorki i w okolicach Jazykowa.

Debel. Można go pomylić z podgrzybkiem pospolitym, znanym również jako podgrzybek gorzki. Podobną odmianę można rozpoznać po gorzkim smaku – wystarczy polizać warstwę rurkowatą.

Rozwój. Do sztucznego siewu zarodników lub grzybniaMożna też przynieść grzybnię z lasu. Ważne jest utrzymanie wilgotności gleby.

Grzyb osikowy

Opis. Kapelusz jest jaskrawopomarańczowy. Początkowo kulisty, prostuje się w miarę wzrostu. Kapelusz osiąga średnicę 5-20 cm. Trzon jest długi, cylindryczny i pokryty czarnymi łuskami.

Gdzie i kiedy rośnie? Ich ulubionym siedliskiem są lasy mieszane, zagajniki brzozowe i pola jagodowe. Sezon wegetacyjny trwa od czerwca do pierwszych przymrozków. Najsmaczniejsze grzyby występują na południu Baszkirii. To właśnie tam należy szukać rudych grzybów. Miejsca występowania grzybów koncentrują się w okolicach wsi Nurlino i Nowokangyszewo. Zbiory grzybów osikowych obserwowano w okolicach miejscowości Kałtymanowo i Szamonino.

Debel. Można pomylić z gorzka – jest grzybem nietrującym, który można łatwo rozpoznać po gorzkim smaku.

Rozwój. Można je uprawiać sztucznie. Grzybnię wykorzystuje się do siewu. Można również zbierać kapelusze z zarodnikami. Grzybnię można kupić w sklepach specjalistycznych.

Kurki

Opis. Rydze są pomarańczowe z nutą zieleni. Powierzchnia kapelusza jest pokryta wzorem koncentrycznych okręgów. Rydze są mocne i krępe. Mają pusty trzon o długości do 9 cm. Po przełamaniu grzyba pojawią się krople mlecznego soku.

Gdzie i kiedy rośnie? Rydze szafranowe występują najliczniej w lasach sosnowych i świerkowych. Dobrze rozwijają się w drzewach iglastych, gdzie tworzą mikoryzę (korzenie grzybowe). W Baszkirii rydze szafranowe zbierane są w lasach w pobliżu wsi Iszkarowo (rejon ileszski). Ich intensywny wzrost rozpoczyna się w sierpniu-wrześniu.

Debel. Rydze szafranowe są czasami mylone z rydzami jadalnymi, co nie stanowi większego problemu. Rydze są różowe i mają frędzle na brzegach. Można je również pomylić z dwoma odmianami rydzów – pachnącymi i dużymi. Te również nie są trujące, ale mniej smaczne.

Rozwój. Ryżówki nie są uprawiane w pomieszczeniach. Wymagają naturalnych warunków. Do siewu wykorzystuje się grzybnię lub kapelusze, rozsypane na sucho lub po namoczeniu.

Podobizny

Opis. Mają wypukłe, lepkie kapelusze w odcieniach żółci i brązu. Początkowo są stożkowate lub kuliste, a następnie prostują się. Osiągają średnicę do 15 cm i pokryte są lepką, błoniastą skórką.

Gdzie i kiedy rośnie? Preferuje dobrze oświetlone tereny – polany, wzgórza i leśne ścieżki. Pojawia się po raz pierwszy w czerwcu, a druga fala w lipcu. Rośnie w lasach sosnowych. Liczne borowiki występują w rejonach żylairskim i meczetlińskim w regionie Kałtymanowo.

Debel. Wyglądają na jadalne grzyby borowiki i trujące muchomory czerwone.

Rozwój. Smaczne grzyby masłowe można uprawiać na skalę przemysłową. Do zaszczepienia używa się grzybni laboratoryjnej. Hodowcy grzybów zbierają również zarodniki z przejrzałych grzybów masłowych.

Grzyby miodowe

Opis. Grzyb rośnie w kępach. Kapelusz jest niewielki – zaledwie 3-6 cm. Trzon jest cienki, do 7 cm długości. Spód pokryty jest ciemnymi łuskami. Trzon ma „spódniczkę”. Młode grzyby mają guzki w środku kapelusza.

Gdzie i kiedy rośnie? Preferuje drzewa liściaste i rośnie na spróchniałych i uszkodzonych pniach. Grzyby letnie zaczynają dojrzewać w czerwcu, a jesienne owocują we wrześniu i październiku. Na grzyby wybierają się do Arsłanowa i Iglina. Doświadczeni grzybiarze polecają również okolice Melkombinatu lub Zaton. Grzyby konopne występują obficie w okolicach wsi Iszkarowo (rejon iliszski).

Debel. Letnie opieńki miodowe mają wiele podobieństw, spośród których najgroźniejszy jest opieńka siarkowożółta. Można ją rozpoznać po jaskrawożółtym kolorze trzonu i kapelusza. Opieńka miodowa nie ma łusek.

Rozwój. Nadają się do uprawy. Zarodniki zbiera się z przejrzałych kapeluszy. Ścięte kapelusze moczy się w wodzie, którą następnie wylewa się na pnie i pnie przeznaczone do uprawy grzybów miodowych. Dowiedz się więcej o uprawie grzybów miodowych w gospodarstwie. Tutaj.

Pieczarki

Opis. Kapelusz jest biały, lekko brązowawy w środku. Początkowo zagięty do wewnątrz, z wiekiem się otwiera. Blaszki u młodych grzybów są białawe, z wiekiem różowieją, a u starszych – czerwonobrązowe. Trzon ma pierścień. Kapelusz osiąga średnicę 20 cm i waży do 300 g.

Gdzie i kiedy rośnie? Dobrze rosną na glebie dobrze nawożonej. Można je znaleźć w ogrodach warzywnych, parkach, sadach, w pobliżu stajni, na polach i w lasach. Pieczarka polna jest szczególnie smaczna, o charakterystycznym aromacie. Obfite zbiory pieczarek obserwowano w rejonach Krasny Jar i Ufimski, a także na stacji Ozernaja. Uprawa odbywa się od końca maja do połowy października.

Debel. Często mylony z muchomorem sromotnikowym, istnieje również trująca odmiana pieczarki zwana grzybem karbolowym. Po naciśnięciu kapelusz grzyba żółknie – po tym można rozpoznać trującego grzyba.

Rozwój. Pieczarki dwuzarodnikowe, rzadko występujące w naturze, są uprawiane przemysłowo. Grzyb ten jest uprawiany komercyjnie na całym świecie. Jest pyszny i dobrze rośnie w sztucznych warunkach.

Parasole

Opis. Mało znany grzyb jadalny o dzwonkowatym lub płożącym kapeluszu, w kolorze białym lub beżowym. Młode grzyby mają jajowate kapelusze. Trzon jest wysoki, rozszerzony u nasady. Kapelusz jest gruby i mięsisty. Średnica wynosi 6-12 cm. Kapelusz pokryty jest łuskami, a brzegi są włókniste.

Gdzie i kiedy rośnie? Rośnie w lasach liściastych, na skrajach lasów, łąkach i pastwiskach. Owocuje od początku czerwca do października.

Debel. Można go pomylić z muchomorem czerwonym, który ma woreczek i śliską, białą czapeczkę.

Rozwój. Są to grzyby kompostowe, rosnące na podłożu pieczarkowym. Duże zbiory nie zostały jeszcze osiągnięte. Laboratoria wciąż pracują nad uprawą pieczarek parasolowych w warunkach sztucznych.

Grzyby mleczne

Opis. Prawdziwy grzyb mleczny ma kremowożółtawy lub mlecznobiały kapelusz. Koncentryczne pierścienie są prawie niewidoczne. Trzon jest gęsty i gruby. Po przekrojeniu pojawia się mlecznobiały sok. W Baszkirii rosną również różne odmiany grzybów mlecznych: żółte, czarne i niebieskawe. Wszystkie są kiszone po namoczeniu. Różnią się one kolorem kapeluszy.

Gdzie i kiedy rośnie? Rosną głównie w lasach brzozowych, a także w lasach iglastych i liściastych. Preferują skraje lasów i polany. Obfite zbiory grzybów mlecznych występują w okolicach Sterlitamaku. Grzybiarze znajdują je również w dużych ilościach w plantacjach leśnych Kusznarenkovo ​​i Kamyshly. Kwitną od końca lipca do września.

Debel. Można je pomylić z odmianami warunkowo jadalnymi, które, choć wyglądem przypominają pospolite mleczniki, mają bardzo gorzki smak. Należą do nich mleczniki pieprzowe, mleczniki kamforowe, mleczniki złocistożółte i mleczniki filcowe.

Rozwój. Pieczarki mleczne wymagają wysokiej wilgotności. Najtrudniejszym elementem uprawy pieczarek mlecznych jest pobudzenie wzrostu grzybni. Grzybnię można kupić lub zebrać w lesie.

koło zamachowe

Opis. Wypukły kapelusz ma powierzchnię przypominającą zamsz i jest koloru oliwkowego lub brązowozielonego. Żółtawy trzonek jest często zakrzywiony i zwężający się u podstawy.

Gdzie i kiedy rośnie? Rośnie w lasach mieszanych. Preferuje gleby piaszczyste i bagienne bory sosnowe. Uwielbia skraje lasów i polany, a często można go spotkać również przy drogach.

Debel. Można go pomylić z borowikiem, który jest uważany za warunkowo jadalny, lub z grzybem kasztanowym, który pozostaje gorzki nawet po ugotowaniu.

Rozwój. Uprawia się je poprzez wysiewanie zarodników ze świeżych kapeluszy. Fragmenty kapeluszy znalezione w lesie umieszcza się w glebie. Można je również uprawiać na pniach, wiercąc w nich otwory dla grzybni.

Lis

Opis. Grzyb, którego kapelusz jest nierozdzielny od trzonu. Kolor jest pomarańczowy lub jasnożółty. Dojrzały grzyb osiąga średnicę 5-12 cm. Kurki mają kształt odwróconych parasoli.

Gdzie i kiedy rośnie? Rosną w lasach mieszanych, preferując świerki i brzozy. Dobrze rosną w warunkach wysokiej wilgotności powietrza. Owocują od wczesnego lata do połowy października. Kurki najlepiej rosną w okolicach wsi Nurlino, a także w okolicach Dmitrievki, niedaleko Ufy, gdzie występują zarówno kurki, jak i borowiki.

Debel. Istnieje wiele niejadalnych gatunków kurek. Jest kurka pospolita, która przypomina prawdziwą kurkę, ale w rzeczywistości należy do innej rodziny. Kurki pospolite wyróżniają się jaskrawożółtym kolorem i preferują wzrost na pniach drzew.

Rozwój. To, co najlepsze kurki Rosną pod dębami i bukami. Hodowcy grzybów sadzą je dwiema metodami: albo wykorzystując zarodniki z przejrzałych kapeluszy, albo polewając miejsce sadzenia roztworem grzybowym z namoczonych kurek.

Wolnuszki

Opis. Grzyb o różowym kapeluszu ozdobionym frędzlami na brzegach. Koncentryczne okręgi wyznaczają górną część kapelusza. Na surowo jest gorzki. Dodawany jest do potraw jako przyprawa. Nadaje się również do kiszenia.

Gdzie i kiedy rośnie? Wolnuszka Preferuje lasy liściaste i mieszane. Tworzy mikoryzę z brzozami. Zwykle rośnie pod młodymi drzewami. Rośnie gęsto i licznie. Grzybiarze twierdzą, że ostropest plamisty występuje obficie w pobliżu stacji Jam-Bachta. Pierwsza fala występowania ostropestu plamistego pojawia się w połowie czerwca. Aktywna faza wzrostu trwa od sierpnia do początku października.

Debel. Można go pomylić z innymi grzybami mlecznymi. Wszystkie są warunkowo jadalne, ale wielu z nich lepiej unikać. Grzyb mleczny jest na tyle charakterystyczny, że można go pomylić z innymi grzybami.

Nie ma niejadalnych zakrętek mlecznych, które mogłyby spowodować zatrucie. Jednak w wielu katalogach zagranicznych zakrętki mleczne są określane jako trujące. W Rosji odpowiednio przygotowane zakrętki mleczne są używane do kiszenia.

Rozwój. Grzybnię do sadzenia zbiera się jesienią z przejrzałych pieczarek. Jest ona cięta na kawałki i suszona przez 24 godziny w zacienionym miejscu. Materiał sadzeniowy jest następnie sadzony w głębokich bruzdach.

Płaszcze przeciwdeszczowe

Opis. Wszystkie purchawice są kolczaste i pęcherzowate, jadalne w młodości. Mają kulisty kształt i białą barwę. Mają krótką pseudołodygę.

Gdzie i kiedy rośnie? Rosną na skrajach lasów, polanach i stepach. Preferują żyzne gleby. Ze wszystkich purchawic, tylko purchawica gruszkowata rośnie na spróchniałych drzewach. Grzybiarze rzadko polują na purchawice, ale jeśli natkną się na grupę białych kul, z pewnością będą zachwyceni; ten grzyb jest pyszny w formie smażonej.

Debel. Często mylony z purchawicą czerwoną. Ten grzyb ma ciemniejszą skórkę i fioletowy odcień miąższu. Łatwo też pomylić purchawicę czerwoną z młodym muchomorem czerwonym.

Rozwój. Zarodniki purchawicy są potrzebne do siewu. Wysiej je w wilgotną glebę. Wybierz miejsce sadzenia podobne do miejsca, z którego zebrano grzyby do siewu. Wymagają rzadkiej trawy, odrobiny cienia i opadłych liści.

Chrząszcz gnojowy

OpisKapelusz ma kształt dzwonkowaty. Miąższ jest włóknisty. Kapelusz pokryty jest łuskami przypominającymi płatki. Trzonki są cienkie i kruche. Grzyb praktycznie nie ma miąższu.

Gdzie i kiedy rośnie? Może rosnąć w ciągu kilku godzin. Czasami cykl wzrostu może trwać zaledwie godzinę. Preferuje żyzne gleby. Rośnie w lasach, w pobliżu spróchniałych drzew, na działkach ogrodowych, w parkach i na wysypiskach śmieci. Okres owocowania: maj-październik.

Debel. Nie ma jadowitych sobowtórów. Nie jest szczególnie popularny wśród grzybiarzy.

Rozwój. Technologia uprawy chrząszczy gnojowych jest podobna do tej stosowanej w przypadku pieczarek. Są one bardzo wydajnymi grzybami. Można je wykopać i przesadzić do ogrodu. Chrząszcze gnojowe dobrze rosną również na grządkach i w pojemnikach.

Rogaty

Opis. W Baszkirii rosną różne gatunki grzybów rogatego: żółte, ametystowe i czubate. Wszystkie mają podobną budowę owocników, ale różnią się kolorem. Grzyb ma rozgałęziony korpus i delikatny, wodnisty miąższ. Wyglądem przypomina koral.

Gdzie i kiedy rośnie? Sosna rogata żółta rośnie w lasach sosnowych i mieszanych, sosna rogata ametystowa rośnie w lasach liściastych, a sosna rogata czubata rośnie w lasach mieszanych. Rośnie od sierpnia do września-października.

Debel. Nie ma jadowitych sobowtórów.

RozwójW naszym kraju grzyby rogate nie są uprawiane, ponieważ są mało znane. W Europie są jednak powszechnie wykorzystywane jako żywność – gotowane, smażone i duszone.

Plamiste mokradła

Opis. Bardzo produktywny grzyb blaszkowaty. Rośnie w skupiskach. Kapelusz jest czerwonobrązowy. Blaszki są rzadkie i grube. Trzon jest w kolorze kapelusza lub nieco jaśniejszy.

Gdzie i kiedy rośnie? Rosną w lasach liściastych i mieszanych Baszkirii. Kwitną od drugiej połowy lipca do wczesnej jesieni.

Debel. Nie ma niejadalnych ani trujących sobowtórów. Przypomina różowego grzyba wodnego, który ma jaskraworóżowy kapelusz.

Rozwój. Można ją uprawiać. Grzybnię sadzi się w glebie, równomiernie rozrzucając na spulchnionej glebie. Grzybnię można kupić w sklepie; jedno opakowanie wystarcza na jeden metr kwadratowy powierzchni. Grzybnię można sadzić o każdej porze roku.

Grzyb siarkowożółty

Opis. Ma charakterystyczny, zaokrąglony, żółty kapelusz. Inne nazwy to żółtko i ciasto czarownicy. Łodygi są miękkie i puste, ale twarde. W miarę wzrostu twardość wzrasta. Owocnik jest jadalny tylko w fazie „ciasta”, kiedy jest miękki i delikatny – w smaku przypomina omlet.

Gdzie i kiedy rośnie? Grzyb rozpałkowy Preferuje drzewa liściaste – dęby, wiązy, orzechy włoskie i orzechy mandżurskie. Czasami można go również spotkać na olszy, topoli, wierzbie i brzozie. Zaczyna rosnąć pod koniec maja i czasami pojawia się ponownie na drzewach w lipcu lub sierpniu. Na Zachodzie grzyb ten jest uważany za przysmak, ale w Rosji nie cieszy się szczególną popularnością.

Debel. Nie ma jadowitych sobowtórów. Uważa się jednak, że owoców drzew iglastych nie należy zrywać, ponieważ są one rzekomo trujące.

Rozwój. Huby hoduje się na podłożu z trocin, wiórów drzewnych i drobnych gałązek. Mieszaninę zalewa się wrzątkiem, schładza i odciska, miesza z wcześniej zebraną lub zakupioną grzybnią i umieszcza w woreczkach z nacięciem.

Smardz

Opis. W zwykłym smardz Nierówny, kulisty, o strukturze plastra miodu kapelusz. Kapelusz i trzonek są puste w środku i mniej więcej tej samej wysokości. Kapelusz jest ochrowy, brązowawy lub fulwowy. Trzonki są gładkie, białe i kruche, z wiekiem żółkną. Zapach jest delikatny i przyjemny.

Gdzie i kiedy rośnie? Można go spotkać w każdym lesie mieszanym lub liściastym. Lubi gnieździć się wzdłuż dróg wiejskich, na polanach, skrajach lasów, w ogrodach i na łąkach. Preferuje zalewiska rzeczne z żyzną glebą. W Baszkirii grzyb ten nie cieszy się dużym popytem – z wyjątkiem okresów, gdy brakuje innych grzybów. Ten wiosenny grzyb rośnie obficie od kwietnia do maja.

Debel. Każdy smardz może być pomylony ze smardzem fałszywym. Inne nazwy to smardz dnawy lub smardz cuchnący. Kapelusz w kształcie plastra miodu, o wysokości 5 cm, ma ciemnooliwkowy kolor i jest pokryty śluzem. Można go rozpoznać po ostrym zapachu, który przyciąga owady. Podobno smardze występują licznie w pobliżu wyjazdu z Zatonu (na przystanku „Szpital”).

Rozwój. Smardze są cenione i powszechnie uprawiane w Europie. Wysiewa się je, rozrzucając kawałki smardzów pod drzewami lub na grządkach ogrodowych.

Smardz stożkowy

Opis. Kapelusz jest oliwkowobrązowy, szarawy lub brązowy i stożkowaty. Trzon jest biały, pusty i delikatny.

Gdzie i kiedy rośnie? Szukaj go w wilgotnych, ciemnych lasach – mieszanych i iglastych. Najczęściej występuje na polanach, w pobliżu palenisk i na spaleniskach. Sezon owocowania trwa od końca kwietnia do początku czerwca. Jego smak różni się w zależności od miejsca wzrostu. W północnej Baszkirii, w lasach mieszanych, można znaleźć brązowe smardze wielkości pięści – mają delikatny, bogaty smak. Jasnobrązowe smardze zbierane nad brzegami rzeki Ufimki są małe, kruche i pozbawione charakterystycznego grzybowego smaku.

Debel. Smardze fałszywe można rozpoznać po kapeluszach. Okazy trujące mają kapelusze, które nie są całkowicie przytwierdzone do trzonu. Inną cechą charakterystyczną jest to, że nacięcia kapelusza są wypełnione białym miąższem, podczas gdy smardze jadalne mają kapelusze puste.

Rozwój. W Europie smardze stożkowe uważane są za przysmak. Uprawia się je podobnie jak smardze pospolite – rozrzucając kapelusze pod drzewami lub na grządkach.

Czapka smardza

Opis. Kapelusze mają kształt dzwonka, przypominający naparstki noszone na palcach. Pomarszczone kapelusze mają zazwyczaj brązowy kolor, rzadziej żółtawy. Z wiekiem czapki smardzowe Zrzucają kapelusze, pozostawiając jedynie nagie łodygi o długości 15-20 cm. Łodygi są białe lub kremowe.

Gdzie i kiedy rośnie? Rośnie wiosną – od drugiej połowy kwietnia do maja. Preferuje lasy liściaste. Lubi rosnąć pod osikami, lipami, brzozami i dębami.

Debel. Czasami mylone są ze smardzami fałszywymi lub smardzami. Smardze rosną jednak tylko pod drzewami iglastymi, a ich aksamitny, pofałdowany kapelusz jest mocno osadzony na łodydze.

Rozwój. Uprawia się ją poprzez sadzenie grzybni na grządkach. Zazwyczaj wysiewa się ją w szklarniach na żyznej glebie. Nie ma jeszcze intensywnej, całorocznej metody uprawy.

Liniowiec

Opis. Ma bezkształtny kapelusz. W przeciwieństwie do smardzów, grzyby gyromitra nie mają komórek, lecz kręte fałdy – przypominające pestki orzecha włoskiego. Kapelusz ma kolor brązowobrązowy. Trzon jest krótki. Po przekrojeniu grzyb nie jest pusty jak u smardzów; ma zarówno kapelusz, jak i trzon, podzielone i poskręcane. Olbrzymie grzyby gyromitra mogą osiągać średnicę 30 cm.

Gdzie i kiedy rośnie? Podobnie jak smardze, rosną wiosną. Zbiory można rozpocząć na początku kwietnia, a nawet pod koniec marca, gdy tylko stopnieje śnieg. Przebiśniegi pojawiają się w tym samym czasie co przebiśniegi. Rosną na terenach leśnych.

Debel. Zwykle ja Gyromitra jest mylona ze smardzamiSame smardze są niebezpieczne dla niedoświadczonych grzybiarzy. Jeśli nie zastosujesz się do odpowiednich procedur przygotowania, zatrucie jest nieuniknione. Istnieją różne rodzaje smardzów – smardze jesienne, smardze olbrzymie i smardze kępowe.

Niewłaściwie przetworzone smardze mogą powodować zatrucia. W niektórych krajach są uważane za przysmak, ale w Rosji często uznaje się je za trujące ze względu na dużą liczbę przypadków zatruć.

Rozwój. Smardz jest trudny do sklasyfikowania – niektóre źródła określają go jako warunkowo jadalny, podczas gdy inne określają go jako trujący. Wynika to z wykrycia w smardzach gyrometryny, substancji toksycznej. Grzyb jest spożywany dopiero po poddaniu go specjalnej obróbce w celu usunięcia toksyn. Smardze są uprawiane tą samą technologią, co smardze.

Niejadalne grzyby z Baszkirii

70% grzybów w lasach Baszkirii jest niejadalnych i trujących. Podczas gdy te pierwsze mają nieprzyjemny smak i mogą jedynie zepsuć potrawę, te drugie mogą spowodować poważne zatrucie, a nawet śmierć. Aby chronić się przed trującymi grzybami, warto znać ich nazwy, objawy i miejsca wzrostu. Przyjrzyjmy się, jakie śmiercionośne grzyby można znaleźć w lasach Baszkirii.

Raport na temat specyfiki zbierania grzybów w październiku. Eksperci podają wskazówki dotyczące zbierania grzybów, aby uniknąć zatrucia:

Muchomor czerwony

Opis. Czerwony muchomor czerwony to piękny grzyb o jasnym kapeluszu pokrytym białymi łuskami.

Gdzie rośnie i kiedy? Rośnie w każdym lesie. Muchomor czerwony Może tworzyć mikoryzę z każdym drzewem. Wzrost rozpoczyna się pod koniec lipca.

Z kim można mnie pomylić? Muchomory czerwone są nie do pomylenia – nie ma w lesie innych grzybów tak jaskrawych i charakterystycznych. Oprócz czerwonych, istnieją inne trujące odmiany, takie jak muchomor czerwony, muchomor smrodliwy i muchomor pospolity. Istnieją jednak również jadalne muchomory, takie jak muchomor czerwonoskrzydły i muchomor cezar. Są one nawet uprawiane sztucznie. W tym celu odcina się kapelusze z zarodnikami i miesza je z ziemią.

Czapeczka śmierci

Opis. Muchomor sromotnikowy i wszystkie jego krewniacy mają bardzo podobny kształt, różnią się jedynie kolorem i odcieniami. Wszystkie mają jedną wspólną cechę: są bardzo trujące. Kolor kapelusza może się różnić w odcieniach – można spotkać muchomory zielonkawe, oliwkowe i szarawe. Kapelusze są płaskie lub półkuliste, o gładkich krawędziach. Miąższ po przełamaniu pozostaje niezmieniony. Muchomor sromotnikowy ma słodki smak, ale jest bezwonny. Dolna część trzonu ma zgrubienie pokryte błoną, a górna część ma przezroczysty pierścień. Bulwiaste zgrubienie u podstawy trzonu jest główną cechą wyróżniającą muchomora sromotnikowego, pozwalającą na jego jednoznaczną identyfikację.

Gdzie rośnie i kiedy? Rośnie pojedynczo i w grupach. Rośnie wszędzie, ale preferuje lasy mieszane i liściaste. Wzrost rozpoczyna się późnym latem.

Z kim można mnie pomylić? Niedoświadczeni grzybiarze mogą pomylić grzyby z gołąbkami, ziębami lub pieczarkami.

Trujący jarzębina

Opis. Trujący grzyb jarzębina szara ma brzegi kapelusza podwijające się do wewnątrz. Kapelusz ma kolor brudnobiały, brązowawy lub szary. Miąższ jest biały, o mączystym zapachu i smaku. Kapelusz ma gęsto upakowane łuski. Trzon pokryty jest mączystym nalotem. Zielonkawożółte blaszki są zrośnięte z trzonem.

Gdzie rośnie i kiedy? Preferuje gleby piaszczyste, porośnięte mchem. Rośnie w lasach iglastych, sosnowych, parkach i ogrodach, na polach i łąkach. Okres dojrzewania: sierpień-październik.

Z kim można mnie pomylić? Można je pomylić z jadalną Tricholomą. Do tej rodziny należy wiele grzybów warunkowo jadalnych.

Grzyby miodowe (siarkowo-żółte)

Opis. Opieńki miodowe siarkowożółte mają solidne kapelusze, osiągające średnicę 7 cm. Początkowo kapelusze są kuliste, ale w miarę wzrostu grzyba spłaszczają się. Kapelusze są jaskrawożółte z pomarańczowymi plamkami w środku. Trzonki są grube i puste w środku, o barwie zbliżonej do kapelusza. Miąższ po przełamaniu jest żółty, ma nieprzyjemny zapach i gorzki smak.

Gdzie rośnie i kiedy? Owocowanie rozpoczyna się w połowie czerwca i trwa do opadów śniegu. Rośnie we wszystkich rodzajach lasów i pól. Wyrasta na pniach drzew i spróchniałych pniach. Kolonie mogą liczyć do 20 osobników.

Z kim można mnie pomylić? Często mylone są z jadalnymi pieczarkami miodowymi. Główną różnicą w stosunku do prawdziwych pieczarek miodowych jest brak łusek. Prawdziwe pieczarki miodowe – zarówno letnie, jak i jesienne – mają brązowe trzony, podobnie jak kapelusze.

Pajęczyna

Opis. Istnieje około 400 gatunków kapeluszy pajęczynówki, zarówno trujących, jak i jadalnych. Są one rzadko zbierane, ponieważ przypominają muchomory. Wiele z nich wydziela nieprzyjemny zapach. Dwa grzyby są uważane za śmiertelnie trujące: kapelusz pajęczynówki górskiej i kapelusz pajęczynówki pięknej. Kapelusz kapelusza pajęczynówki górskiej jest brązowoczerwony lub pomarańczowy, z blaszkami w tym samym kolorze. Trzon jest żółtawy, z podłużnymi, rdzawymi włóknami. Kapelusz pajęczynówki pięknej przypomina kapelusz pajęczynówki górskiej. Młode grzyby mają pajęczynowatą powłokę w kolorze żółtoochrowym.

Gdzie rośnie i kiedy? Pajęczyny rosną w lasach iglastych, lubią mech i wilgotne, bagienne gleby.

Z kim można mnie pomylić? Można ją pomylić z jadalną zasłonicą pszeniczną (Cortinaria variegata), która ma brązowy, mięsisty kapelusz z zagiętymi do wewnątrz brzegami.

Baszkiria to region o zróżnicowanej topografii i klimacie, dlatego można tam znaleźć wiele gatunków grzybów. Kluczem jest unikanie pomylenia grzybów jadalnych z ich podróbkami i unikanie wkładania do koszyka grzybów trujących.

Często zadawane pytania